Antarctica Cruise

Auteur(s):

E. Reidsma

Reisdatum:

28-02-2010 t/m 10-03-2010

Waardering:

3,5 sterren 9 stemmen

Antarctica Cruise

28 febr:	Ushuaia - Beagle Channel
1 maart:	Drake Passage
2 maart:	Drake Passage - Barrientos Island (SSI)
3 maart:	Robert Point (Robert Island, SSI) - Freistation (Chili) /
	Bellinghausenstation (Rusland) (King George Island (SSI)
4 maart:	Ardley Island (SSI) - Deception Island (SSI)
5 maart:	Errera Channel (A) - Neko Harbour (Andvord Bay, A) - Paradise Bay (A)
6 maart:	Lemaire Channel (A) - Vernadsky Station (Oekraïne, A) -
	Wordie House (Argentine Islands, A) - Port Charcot (Booth Island, A)
7 maart:	Cuverville Island (A) - Melchior Islands
8 maart:	Drake Passage
9 maart:	Drake Passage - Beagle Channel
10 maart:	Ushuaia
	(SSI = South Shetland Islands) (A = schiereiland Antarctica) (aan land geweest)

28 februari
Om half 4 moesten we ons melden op de pier in Ushuaia, Argentinië. Boarden was vanaf 4 uur, tot die tijd konden we wachten in de (verwarmde) wachtruimte halverwege de pier. Hier raakte ik aan de praat met Kathryn uit Londen. Later bleken we de hut te delen.

Om 4 uur gingen alle koffers door de röntgen apparatuur en moesten we zelf door de beveiligingspoort. Over de pier liepen we naar de boot, onderweg passeerden we de Europa, een zeilboot dat onder Nederlandse vlag vaart, en de Antarctic Dream, net zo als de Ushuaia een ‘stalen boot’. Op de pier werden we opgewacht door mannen met lijsten, die onze namen vroegen en onze bagage in ontvangst namen. Met krijt werden de hutnummers op de koffers geschreven zodat de bemanning wist naar welke hut ze de bagage moesten brengen. De mannen met de lijsten bleken tot de groep gidsen te behoren. In de bar moesten we ons officieel melden. We kregen allemaal een blaadje met het dagprogramma en ons hutnummer en werden vervolgens door weer andere bemanning naar onze hut begeleid. Als ik me goed herinner waren dat o.a. de keukenstaf en de serveerstaf.

Na onszelf in onze hut geïnstalleerd te hebben gingen we terug naar de bar. Daar was een welkomsborrel compleet met champagne en hapjes. Omdat het slecht weer was konden we niet volgens planning de haven verlaten maar moesten we nog even wachten. Tijdens het avondeten begonnen we aan de rustige Beagle Channel. Voor het slapen gaan maar vast de zeeziek armbandjes en de eerste primatour ingenomen. Want gedurende de nacht zouden we aan de overtocht over de Drake beginnen, bijnaam ‘Drake Shake’.

2 maart
Ik ben (als een van de weinigen aanboord) niet zeeziek geworden. De dokter aan boord had het er druk mee. Bij het ontbijt waren nog wel wat mensen aanwezig, tegen lunchtijd was dat ongeveer gehalveerd. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik bij het ontbijt ook niet meer dan 1,5 stukje toast met honing op heb. En de pastaschotel voor lunch heb ik ook over geslagen. Wel heb ik wat brood en fruit als toetje gegeten. Nadat ik een kwartiertje op de brug naar de horizon heb staan kijken ben ik lekker weer in mijn bed gaan liggen. Want dat is eigenlijk het beste wat je kon doen om zeeziekte te voorkomen. En doordat we zo’n ruime hut hadden, was dat helemaal niet erg. Wel sloeg de verveling op een gegeven moment toe. Ik heb al mijn Ipod liedjes zo’n 4x langs horen komen. Het liefst zou je een slaappil nemen waarvan je 24 uur onder zeil bent. Want van het idee dat je nog 24 uur alle kanten op wordt geslingerd zou je bijna al vanzelf ziek van worden.

Kathryn had alleen de armbandjes, dus tegen lunchtijd ben ik voor haar maar wat pillen gaan halen bij de dokter. Toen voelde ze zich snel al wat beter. Voor de mensen bij wie de pillen niet hielpen had Doc ook injecties. Helaas is een van de medereizigers tijdens de Drake Shake van de trap gevallen. Hierbij heeft ze haar hoofd gestoten en zeer waarschijnlijk iets gebroken. Van wat we te horen gekregen hebben, denk ik haar heup. Ze had veel pijn en kan niet uit bed komen. We wachtten in de buurt van George Island, waar een landingsbaan is, op een vliegtuig dat haar kwam ophalen. Helaas was het door het weer niet goed te voorspellen wanneer het vliegtuig kon landen. Dus bleven we tot die tijd daar in de buurt. Maar het weer blijft hier erg onvoorspelbaar, dus we hadden geen idee wanneer ze konden komen.

Ik heb iemand horen zeggen dat er 21 verschillende nationaliteiten aan boord zijn, inclusief de bemanning (Doc is bijvoorbeeld Armeens). De sfeer is een beetje alsof we op schoolreisje zijn.

3 maart
Toen ik gisterochtend wakker werd (nadat ik heerlijk 10 uur aan een stuk door had geslapen) bleek dat er gelukkig een einde aan de Drake Shake was gekomen. Het was zelfs mogelijk om m’n lenzen in te doen zonder in mijn ogen te prikken. Na een, nog wat onhandige, douche gingen we ontbijten. Doordat de golven een stuk minder waren kon de boot ook sneller gaan varen. Hierdoor waren we eerder dan gepland bij de eilanden groep South Shetland Islands. Door deze meevaller hebben we gister al onze eerste kennismaking gehad met een heleboel pinguïns op Barrientos Island, onderdeel van de Aitcho Islands.

’s Middags hebben we eerst een briefing gehad over de ‘regels van Antarctica’, hoe en wat met de Zodiacs en hadden we allemaal een set laarzen gekregen. Iedereen stond te popelen om aan land te gaan. Zo tegen half 6 was het eindelijk zo ver, in groepen werden we met de Zodiacs aan land gezet. Vanuit de boot zagen we al de eerste pinguïns en zeehonden aan land. Ik heb in de anderhalf uur dat we aan land waren ruim 200 foto’s gemaakt. Vooral de pinguïns zijn enorm fotogeniek. Direct na terugkomst aan boord kon ik het dan ook niet laten om ze op de laptop te zetten zodat ik ze kon bekijken. Doordat we zo laat op de dag aan land gingen, hadden we super mooi licht. De meeste foto’s zijn dan ook erg goed gelukt.

Na het avondeten werd er een film gedraaid in de ‘conferentie zaal’. Helaas is het in deze zaal ‘Antarctisch koud’, dus ik heb de film overgeslagen. Bovendien moesten we vandaag een uur eerder op (ontbijt was om 7 uur) dus was lekker slapen ook niet overbodig. Tijdens het aan land gaan had ik wat dingen bij andere afgekeken. Dus heb ik bij de barman een fleece kol gekocht (te gebruiken ipv een sjaal) en heb ik aan mijn waterdichte tas de draagriem van mijn camera tasje gemaakt. Bij de eerste landing had ik mijn camera in de waterdichte tas, en deze tas in mijn rugzak. Nu hoef ik alleen de waterdichte tas mee te nemen. Scheelt een hoop geklooi want als je in de Zodiac zit moet je je rugzak tussen je benen zetten (om te voorkomen dat je door je rugzak uit evenwicht raakt en achterover het water invalt). Maar als je uit de Zodiac wilt, heb je beide handen nodig. Maar je hebt niet echt de tijd en ruimte om je rugzak weer terug op de rug te doen.

Vanochtend om 7 uur ontbijt. Na het ontbijt kregen we te horen dat het nog onzeker was of we aan land konden gaan. De zee was vrij ruw. Om het te testen werd er 1 Zodiac naar beneden gelaten om samen met de gidsen te kijken of het te doen was. Vol verwachting klopten onze harten, gelukkig kon het doorgaan. Dus om half 9 gingen we aan land van Robert Island. Op het strand lagen vooral zeehonden en een grote zeeolifant. Wat verder ‘het land in’ waren hele ladingen pinguïns op de rotsen. Achter de gidsen aan zijn we naar de andere kant van het eilandje gelopen. Ook daar voornamelijk zeeleeuwen. We zijn zo’n 2 uur aan land gebleven. Nadat de zon achter de wolken was verdwenen werd het snel een stuk kouder.

Op de planning staat dat we vanmiddag aan land gaan bij King George Island, bij één van de onderzoeksstations die ze daar hebben. We kunnen daar dan ook kaarten versturen met een stempel van Antarctica erop. Na de lunch was het weer iets rustiger geworden waardoor we eindelijk aan land konden gaan van George Island bij het basisstation van Chili en Rusland. Vlak voordat we aan land zouden gaan zag ik de barman ineens bellen met een mobieltje. Ook hoorde ik smsjes bij anderen binnenkomen. Kon het niet laten om snel naar m’n hut te gaan om mijn mobiel te pakken. En ja, we hadden bereik!! Via het Chileense netwerk. Meteen een paar smsjes verstuurd.

We gingen aan land en bezochten eerst het Chileense gedeelte. Daar is oa een souvenirwinkel en een postkantoor. We waren als een van de laatste aan land, dus stonden we in de rij bij de souvenirwinkel om nog een paar extra kaarten te kopen. Ook een deel van de bemanning was aan land gegaan om te bellen en souvenirs voor het thuisfront te kopen. In de rij bij het postkantoortje snel nog een paar kaarten geschreven en met een beetje geluk gaan ze deze week nog met een vliegtuig naar Punta Arenas in Chili alvorens ze richting Nederland gaan. Ik heb er ook een naar mezelf gestuurd als souvenir. Ben benieuwd of de stempel die ik heb uitgekozen er ook opstaat. De bemanning heeft er trouwens voor gezorgd dat al onze paspoorten bij het Russische kamp gestempeld zijn. Hoop alleen dat het geen Russische tekst is, want dan kan ik het nog niet lezen…

Bovenin het Chileense kamp is een klein kerkje en ook de Russen hebben bovenop een heuvel een kerkje gebouwd. Sommige wetenschappers zitten er een heel jaar! Ik zou het nog geen week volhouden. Zelfs nu, in de zomer, woei het keihard en was het enorm koud. Van de wetenschappelijke werkzaamheden hebben we verder niets gezien. Maar je kon wel merken dat de mensen die daar zaten het leuk vonden om eens iemand anders te spreken.

4 maart
Ardley Island Omdat we nog op de evacuatie van de gewonde passagier moesten wachten hebben we vannacht in de buurt van deze baai overnacht. Doordat de baai een stuk kalmer is dan de open zee, merk je nauwelijks iets van deining. Wat erg aangenaam is.

’s Avonds was er een lezing over de verschillende seals die we hier zien. Fur Seals, Crabeater Seals, Leopard Seals, Ross Seals, Southern Elephant Seals en Weddell Seal. Het was interessant om de verschillen tussen de soorten te leren kennen. Daarna ben ik lekker gaan slapen. Heb zo diep geslapen dat ik zelfs mijn alarm om kwart voor 7 niet heb gehoord. Meestal hoor ik deze wel, ook al heb ik oordopjes in. Gelukkig werd ik 5 minuten later alsnog wakker.

Gisteren hadden we ons moeten inschrijven voor een landing vandaag. Omdat Ardley Island extra beschermd eiland is, mag je alleen op het strand komen. Dus konden we niet met de hele groep gaan. We hebben ons ingeschreven in de Pinguïn groep, en gingen vandaag dus als eerste aan land. Ik denk dat het een hele goeie keus is geweest, want de pinguïns waren zo super nieuwsgierig toen wij aan land kwamen, dat ze gewoon naar je toekwamen. Er ‘beet’ er een zelfs in mijn knie!

Het is eigenlijk onbeschrijfelijk wat je allemaal ziet en ervaart als je aan land ben. Je moet het echt meegemaakt hebben om het te snappen. Maar ik zal het toch proberen te beschrijven. Langs de kustlijn van het strand was het vol met pinguïns. Maar ook als je land inwaarts keek, de heuvels in, zag je overal zwart/witte stippen, het is bizar hoe hoog die kleine beestjes kunnen komen. Brown Skuas (vogels) vlogen rond, en op sommige plekken zag je karkassen van dode pinguïns liggen. Maar de pinguïns zijn zeker niet bang voor ze, want we zagen de pinguïns ook af en toe de skuas wegjagen. Ondanks dat de vogels, met hun vleugels uitgespreid een heel stuk groter zijn dan de pinguïns zelf.

Ik heb ondertussen al zo’n 500 foto’s gemaakt. Het gaat bijna vanzelf. Terwijl we op het strand stonden kwam het vliegtuig dat de Nederlandse dame komt evacueren overvliegen. Ik ben voor haar en voor ons blij dat het gelukt is. Voor haar omdat ze eindelijk echte medische zorg kan krijgen (volgens mij stelt de dokter aan boord niet veel voor), voor ons omdat we nu verder kunnen met onze reis naar het Antarctisch Schiereiland. De Shetland Islands zijn officieel wel onderdeel van Antarctica, maar we willen toch ook erg graag het Antarctisch schiereiland zien.

We hebben zo juist te horen gekregen dat de evacuatie gelukt is. Het vliegtuig is onderweg naar Punta Arenas. En wij zijn nu op weg naar Deception Island. Een vaart van circa 7 uur. Na een vrij ruige vaart naar Deception Island begon het spannende stukje waarbij we de krater van de vulkaan invoeren. Ik stond eerst buiten, het woei zo hard dat ademhalen en rechtop blijven staan vrijwel onmogelijk was. De foto’s die ik buiten van de nauwe doorgang heb genomen zijn dan ook allemaal bewogen. Nadat ik het gevoel in mijn vingertoppen begon te verliezen ben ik naar binnen gegaan. We mochten vanaf de brug kijken, waar we een super uitzicht hadden. We moesten alleen wel stil zijn. In de Lonely Planet staat vermeld dat dit stukje zelfs voor de meest ervaren kapitein niet zonder risico is.

Zodra we de krater waren binnengevaren viel de wind volledig weg. Dus snel weer naar buiten gegaan (ik nam een verkeerde route en belande eerst in het kantoortje van de kapitein) om foto’s van de nauwe doorgang te nemen waar we zojuist doorheen waren gevaren. We zijn alleen in Whalers Bay geweest waar nog ruines te zien zijn van ‘Whalers Station’. Doordat er in de rest van de krater te veel wind was konden we niet aan land gaan (een van de dingen die je hier kan doen is zwemmen in een warmwater bron). We hebben nog wel gedineerd in de krater en zijn toen weer de ruige zee opgegaan.

De hele nacht hebben we gevaren op weg naar Errera Channel. Het was een heftige vaart, dus voor de zekerheid maar weer de anti-zeeziek armbandjes omgedaan en een pil genomen. Ik ging vroeg naar bed maar kon in het begin niet slapen omdat de laden van de kast telkens open en dicht gingen door de kracht van de golven. Uiteindelijk heb ik met kledinghangers een poging gedaan om ze dicht te krijgen. Ik geloof dat de nodige mensen wel ziek zijn geworden.

5 maart
Vanochtend werd ik wakker van het omroep systeem (dacht gelijk dat ik weer door mijn alarm heen geslapen was) met de mededeling dat het prachtig weer buiten was en dat er een mooie zonsopgang was we voeren door Errera Channel. Dus snel wat kleren aangedaan, lenzen in en naar buiten. We waren nog geen 5 minuten buiten en toen zagen we de eerste walvis! En hij was zo aardig om zijn staart te laten zien. Ik weet niet of er meerdere walvissen waren, of dat het telkens dezelfde was, maar we hebben heel wat duiken gezien. De omgeving was echt schitterend. Een echte zonsopgang hebben we niet gehad (als ik erbij ben komen er namelijk altijd wolken voor, maakt niet uit waar ter wereld) maar dat maakte de lucht niet minder mooi. In het water ook vele ijsschotsen en pinguïns. De pinguïns zijn in het water zo goed als onmogelijk te fotograferen, ze gaan zo ontzettend snel en er zit geen ‘regelmaat’ in het boven water komen.

Na het ontbijt waren we aangekomen bij Andvord Bay en zijn we aan land gegaan bij Neko Harbour. Bij landing kregen we onder andere de uitleg dat we moesten oppassen bij de waterrand. Aan de overkant was een gletsjer waar ijs vanaf kon breken, en als dat in het water terecht zou komen zou het enorme golven veroorzaken en moesten we dus snel naar een hoger gelegen stuk gaan. Zoals bij eerdere landingen was het weer vergeven van de pinguïns. En deze vogels vervelen absoluut niet. Het blijven grappige beesten, zoals ze eruit zien, hoe ze lopen etc. Twee anderen hadden een nest ontdekt met daarin twee kleine pinguïns. En terwijl we daar stonden zag ik nog een nest met een heel klein pinguïnnetje. Deze werd door zijn moeder gevoerd door zijn bek in de bek van de moeder te steken. Staat uiteraard allemaal vastgelegd op een aantal van de 244 foto’s die ik er gemaakt heb.

Uiteindelijk heb ik nog een stuk gelopen. Waaronder een stuk over het ijs/sneeuw naar boven. Vanaf daar had je prachtig uitzicht over de baai. Ook zag je, uiteraard, nog meer pinguïns. Daar heb ik ook twee pinguïns op hun buik naar beneden zien glijden. Begon al bang te worden dat dat alleen in ‘Happy Feet’ voorkwam. De meesten van ons zijn vanaf daar nog verder naar boven gelopen. Ik vond het uitzicht van waar ik was prima en ben weer naar beneden gegaan. Het voordeel was dat we daar toen nog maar met een paar mensen waren. Op weg naar beneden had ik op een gegeven moment twee pinguïns vlak naast me staan. Het is me zelfs gelukt om beide op de foto te zetten terwijl ze ieder aan een kant stonden.

Tegenover het strand waar wij waren was een gletsjer. De berg waar het vanaf komt is vrij stijl. Regelmatig hoor je enorm gedonder omdat er ergens in de gletsjer een stuk afbreekt. Meestal zie je het, helaas, niet gebeuren. Wel zag ik op een gegeven moment een soort lawine plaatsvinden. En vlak erna brak er ook ijs af dat in het water terecht kwam. Dit kan enorme golven veroorzaken, dus is het belangrijk om op zo’n moment zo snel mogelijk bij de waterkant weg te gaan (dit was van te voren ook uitgelegd). Helaas zijn er altijd mensen die niet opletten en doodleuk doorgaan met fotograferen van pinguïns. En als ze dan eindelijk doorhebben dat er naar hun geschreeuwd wordt dat ze direct omhoog moeten komen, doen ze dat op hun dooie gemak. Gelukkig duurde het een paar minuten voordat de golven kwamen, en vielen ze ook enorm mee, maar je weet maar nooit…

Op de terugweg naar de plek waar de Zodiacs lagen, kwam ik weer langs de twee baby pinguïns. Terwijl ik daar stond te kijken begonnen twee pinguïns een derde pinguïn op te jagen. Al rennend vielen ze voordurend en gingen vervolgens weer door met hun achtervolging. Aan de kleuren van de vacht te zien waren met twee jonge pinguïns die een volwassen pinguïn achterna zaten. Ik ben ze een tijdje met mijn camera blijven achtervolgen en heb telkens foto’s genomen. Daarna heb ik mijn 200 mm lens vervangen door de 300mm lens zodat ik nog de twee baby pinguïns van nog dichterbij kon fotograferen. De foto’s zijn echt super geworden. Ben zo blij dat ik mijn laptop mee heb. Telkens als we terugkomen van een landing dan gaat de laptop meteen aan om de foto’s te downloaden. Ben gelukkig niet de enige met deze ‘afwijking’. Het merendeel van de passagiers op de boot heeft een laptop bij zich.

Tijdens/na de lunch zijn we doorgevaren naar Paradise Bay. De naam zegt het al, een waar paradijs. Heel veel ijsschotsen in het water doordat het water aan bijna alle kanten door gletsjers omgeven is. Een deel van de groep ging eerst aan land en de andere gingen met de Zodiacs een ‘cruise’ langs de kust maken. Ik zat bij de groep die als eerste de met de Zodiacs op pad ging. Bijna het eerste wat we zagen was een ijsschots met daarop drie zeehonden! Twee Crabeater seals en één Weddell seal. Verder zagen we op de rotsen nog vogels. Deze waren wat lastiger te fotograferen omdat de boot continue beweegt. Bijna alle foto’s zijn dan ook mislukt. Verder enorm veel ijsschotsen gezien. Ook nog een ijsschots met daarop een Crabeater seal. En natuurlijk alle gletsjers die tot aan het water lopen. Met foto’s en woorden is het helaas niet uit te leggen wat je precies ziet en hoe gaaf het is. Je zou het echt met eigen ogen moeten zien…

Na circa een uur werden we aan land gezet en gingen de mensen die aan land waren geweest op de Zodiac ‘cruise’. Helaas waren mijn voeten tegen die tijd bevroren, en het lopen over sneeuw/ijs maakt het er niet veel beter op. Ik ben wel meegelopen, maar voor het eerst konden de pinguïns me niet zo veel schelen… Ik heb nog wel een foto gemaakt van een Adèlie Pinguïn. Ik heb nu drie verschillende soorten gezien, de Chinstrap Pinguïn, de Gentoo Pinguïn (deze het meeste) en de Adèlie Pinguïn. Meer pinguïn soorten zullen we waarschijnlijk ook niet zien, aangezien voor de overige het seizoen al voorbij is. Hooguit een verdwaald exemplaar, net zo als de Adèlie Pinguïn vandaag.

Toen we eindelijk terug waren op de boot ben ik allereerst mijn voeten gaan opwarmen door de föhn er op te zetten. Ze waren echt ijskoud. Daarna mijn foto’s op de laptop gezet en ben ik begonnen met dit verhaal. Vlak voor het eten hadden we een ‘recap’ van de dag van vandaag en een vooruitblik op wat we morgen gaan doen. Zoals elke maaltijd was het eten weer super verzorgd. Iemand vertelde me vandaag dat er bij de ingang naar de eetzaal een menu hing met wat er die dag gegeten zal worden. Was me nog niet eerder opgevallen.

’s Ochtends hebben we een buffet waarbij je kan kiezen uit witte of bruine toast, spiegelei, schrambled eggs, bacon, een soort suiker croissant, vers fruit (vandaag watermeloen, ananas en nog iets) voor op brood, dulce de leche, jam en honing en nog drie verschillende cereals/muesli. Best uitgebreid dus! Lunch bestaat soms uit een ‘voorgerecht’, soep bijvoorbeeld. Een hoofdgerecht en een toetje. Diner bestaat uit een voorgerecht, hoofdgerecht en een toetje. Vandaag zelfs vier gangen, want er stond al voor ieder een bordje met groenten op tafel en daarna kregen we nog soep. Deze viel voor het eerst tegen want het was opnieuw kippensoep, net zo als bij de lunch. Waarschijnlijk hadden ze niet zo veel meer, want in sommige kommen leek het meer op afwaswater. Tijdens het eten loop de barman rond voor als je wat wilt anders dan water wil drinken bij het eten. Ook is er rond 5 uur vaak een middagsnack. Vandaag bestond deze uit kwarktaart, getoast stokbrood met kruidenkaas en kleine stukjes cake. Elke dag is het weer wat anders. Soms heb je het gevoel dat je bijna alleen maar aan het eten bent…

Op dit moment is er een film in de conferentie zaal. Maar aangezien er al werd gewaarschuwd dat je wat warms moest aantrekken, sla ik vandaag over. De conferentie zaal ligt direct naast een ruimte waar de crew aan het werk is. Hierdoor staan er vaak deuren open waardoor het in de conferentie zaal ijskoud wordt…

6 maart
Lemaire Channel - Vannacht om 4 uur werd ik wakker. Toen ik uit mijn porthole keek kon ik een (ijs)berg zien, vlakbij. In de verte zag ik een oranje licht. Ik denk een andere boot. De verwarming was ondertussen iets wat op warme lucht leek, aan het blazen dus het was enorm benauwd. Ik heb zelfs een kleine 2 uur de kamerdeur naar de gang met de haak open gezet. Om een uurtje of 6 heb ik de deur weer dicht gedaan want er begonnen mensen over de gang te lopen.

Om 6.40 was de stem van Sebastian (de expeditieleider) weer over de intercom te horen (zoals elke ochtend). We stonden op het punt om Lemaire Channel in te varen, helaas regende/sneeuwde het, dus we moesten voorzichtig zijn op het dek. Ook het zicht was niet echt optimaal… Snel een douche genomen en naar de brug gegaan en vervolgens naar buiten. Ik had het nog steeds bloed heet dus het was lekker om even buiten te zijn (het was op dat moment zo’n 5 graden, de kou van de wind niet meegerekend). Een paar foto’s genomen en toen toch weer naar binnen.

Na het ontbijt weer het dek opgegaan. Vanuit de hut konden we al een mooie regenboog zien, en de lucht was tegen die tijd grotendeels blauw. Vlak nadat we buitenstonden werd er opgeroepen dat er walvissen waren. Na even gekeken te hebben ben ik snel binnen mijn 300mm lens gaan halen. En daar heb ik geen spijt van gehad. Ik heb een paar super gave foto’s gemaakt. Er bleken uiteindelijk twee walvissen te zijn. Gelukkig werd de landing iets uitgesteld anders had ik de laatste en beste foto’s niet gemaakt.

Voor onze eerste landing stond Vernadsky Station op het programma. Het basisstation van de Oekraïne. De Engelsen wilde eigenlijk het station sluiten. Maar wanneer dat gedaan wordt moeten alle restanten van het station terug naar het continent gebracht worden. Dit is een nogal dure klus. Oekraïne wilde zich graag aansluiten bij de Treaty als Consulting Party, maar daarvoor hadden ze een onderzoeksstation nodig. Dus kwam het goed uit dat de Engelsen graag van hun station afwilden en hebben de Oekraïners het voor een symbolisch bedrag van 1 pond overgenomen. De Engelsen hebben bij het station ooit een bar gebouwd. Er waren in een winter twee timmermannen die eigenlijk een aanlegsteiger moesten bouwen, maar omdat er te veel sneeuw was, lukte dat niet en hebben ze het hout gebruikt om een bar te maken, ’s werelds meest zuidelijke bar.

Na een rondleiding door de vertrekken van het station en uitleg van een van de bewoners, eindigde de tour in de bar. Voor $3,- kon je een shot zelf gebrouwen Wodka krijgen. En zuipschuit als ik ben, dat kon ik natuurlijk niet laten. De Wodka brouwen ze daar door gebruik te maken van suiker, gist en … gletsjer water! Volgens goed gebruik heb ik het glas in één keer achterover geslagen. Het was overigens half 11 ’s ochtends…

De groep was in tweeën gesplitst, na een bezoek aan de bar (als het goed is hebben ze hier bij het ‘postkantoor’ ook onze paspoorten gestempeld) werden we door Zodiacs naar een historische locatie gebracht. Ik weet niet meer of het de originele hut is of dat het een replica is, maar van binnen is de hut ingericht zoals het er in de jaren 50 uitgezien zou hebben. Voor lunch stond een Antarctische BBQ aan boord op het menu. ’s Ochtends direct na het ontbijt waren ze al begonnen met het roosteren van vlees op de BBQ die op het dek staat. Met name alle mannen waren erg blij. Ik vind de maaltijden groot genoeg, maar ik geloof dat de meeste mannen het wat aan de karige kant vinden. Bij de lunch was er meer dan genoeg. Kip, beef, varkensvlees, worstjes, bloedworst, hamburgers.

Na de lunch werd de groep weer in tweeën gesplitst. Wij gingen als eerste aan land bij Port Charcot. Naast de gebruikelijke Gentoo Pinguïn waren er ook totaal 4 Adélie Pinguïns. Leuk voor de afwisseling. We zijn naar een hoger punt op het land gelopen, het woei er hard maar we hadden mooi uitzicht. Ik had er eindelijk aan gedacht op mijn kleine camera mee te nemen zodat ik wat filmpjes kon maken. Vooral 2 of 3 pinguïns die elkaar achterna zitten is erg grappig om te zien. Ik heb de filmpjes net bekeken. Een echt vaste hand heb ik helaas niet en je hoort enorm veel gekraak door de wind maar het geeft wel een leuk beeld.

Na ongeveer anderhalf uur gingen we aan boord van de Zodiacs voor onze ‘cruise’. Het jammeren van de rubberlaarzen is dat je er snel koude voeten in krijgt, zelfs met 2 paar sokken in (ik raad dan ook iedereen aan die de cruise gaat doen om schapenvacht inlegzooltjes mee te nemen. Een van de Australische dames heeft ze, en zij is de enige zonder ijsvoeten). Dus ging ik met koude voeten de boot in en daar wordt het altijd heel snel erger. Behalve de wind is er alleen een bodem van aluminium die je voeten van het ijskoude water scheiden. Maar goed, weer in je hut een föhn erop en ze zijn redelijk snel weer warm.

De ‘cruise’ - We gingen ijsschotsen bekijken, door water en wind krijgen ze de meest prachtige vormen. Ook de kleuren zijn schitterend. Diverse kleuren blauw en soms juist weer witte strepen er doorheen. Op de plek waar het ijs vlak onder water zit (vaak is maar 20% van de schots bovenwater) zie je goed hoe helder en groen het water is. Bij een van de eerste ijsschotsen kwamen we 3 Leopard Seals tegen. Met moeite is het me gelukt om een paar koppen redelijk op de foto te krijgen. Ik moet er wel een paar andere koppen uit de foto knippen (de hoofden van mijn medepassagiers). Toen we verder voeren werden we nog een tijdje door 1 ‘achtervolgd’. Hij kwam telkens vlak achter de boot omhoog. Super gaaf!

Bij een van de andere ijsschotsen kwamen zagen we 3 Crabeater Seals tegen. Ik geloof dat we ze tijdens hun middagslaapje gestoord hebben, want ze waren snel verdwenen. Het woei ondertussen keihard dus we kregen regelmatig een spoei zeewater over ons heen. Op een gegeven moment had iedereen het wel een beetje gehad en gingen we gelukkig terug naar de boot. Helaas was mijn broek tegen die tijd niet waterproof meer. Mijn broek en alles eronder was zeiknat. Ook mijn truien en t-shirs waren niet droog gebleven en ook 1 van mijn sokken was nat. Ik heb alles uitgehangen in mijn hut, ik hoop dat het een beetje snel droogt… Nu weer lekker opgewarmd, we hebben zo de recap van vandaag en het programma van morgen. Ben benieuwd wat er op het programma staat. Het zal de laatste echte dag zijn. Want de 8ste begint de Drake Shake weer…

7 maart
We werden vroeg gewekt (half 7 volgens mij) door Sebastiaan, we gingen door Neumeyer Channel navigeren. Dus snel onder de douche, aankleden en naar buiten. Het uitzicht buiten viel nogal tegen. Het was overal grijs… Lage bewolking, regen en natte sneeuw, weinig boeiends dus. Ik ging terug naar mijn hut om mijn leesboek te pakken en zei tegen Kathryn dat ze zich niet hoefde te haasten. Maar na een tijdje lezen klaarde het buiten snel op, typisch Antarctica. De zon kwam prachtig door de wolken heen wat het geheel een mysterieus uiterlijk gaf. Of te wel, mijn fototoestel maakte weer overuren. Onderweg kwamen we nog een typisch Antarctica plaatje tegen, een Fur Seal op een ijsschots. Geloof dat we hem wakker maakten, want toen we er eenmaal langs voeren was hij snel van de ijsschots het water in verdwenen.

Na Neumeyer Channel moesten we nog een stuk doorvaren alvorens we bij Curverville Islands aankwamen, de laatste plaats waar we aan land zouden gaan. Het wolkendek was ondertussen redelijk opengebroken en op diverse plaatsen kwam de blauwe lucht tevoorschijn. Ook hier een .. Seal die lekker op een ijsschots lag te slapen totdat wij langvoeren en toen snel het azuurblauwe water in dook. Het water is zo mooi blauw dat het soms lijkt alsof je op een tropisch eiland ben. De temperatuur van het water is alleen net een beetje anders…

Curverville Island staat bekend om de enorme populatie pinguïns. En dat was duidelijk te merken. Op het strand lagen een aantal Fur Seals en die wilden maar al te graag poseren voor een mooi plaatje. Het meest spectaculaire was de Leopard Seal die een pinguïn te pakken kreeg, er eerst zo’n 10 minuten mee speelde, telkens liet ontsnappen en dan weer pakte, en het vervolgens aan stukken sloeg op het water voor het op te eten. Lang leve de 300 mm lens, ik heb er wat plaatjes van kunnen schieten. Op het strand lag ook een pinguïn die had weten te ontkomen aan (waarschijnlijk) een Leopard Seal. Al heeft het ontsnappen hem niet veel goed gedaan, want hij was dusdanig gewond dat hij niet lang meer te leven had toen wij hem zagen… That’s nature…

Voordat we terug aan boord gingen nam een Zodiac ons nog even mee op een cruise tussen de ijsschotsen door. In tegenstelling tot de dag ervoor was het water nu heerlijk kalm. Nog even up close and personal geweest met een ijsberg, diverse Leopard Seals gezien (zonder prooi) en toen werd onze Zodiac Driver een beetje loco. Als een idioot gingen we vlak langs een aantal ijsbergen (ik had ondertussen mijn camera snel opgeruimd), onder uitstekende ijsbergen langs (er drupt smeltwater van de ijsbergen af) en tot slot een rondje van de zaak om de boot heen. Katrina heeft het allemaal op film vast gelegd. Al is de film maar half zo spectaculair als in het echie.

De laatste keer het laarzenschoonmaak proces doorgelopen (er staan op de boot bakken met water en antibacterieel spul erin, en schoonmaak borstels. Het is belangrijk dat wat er aan je laarzen blijft zitten (voornamelijk modder en pinguïnpoep) niet op andere eilanden terecht komt. Op deze manier kunnen de unieke organismes van de diverse landingsplaatsen bewaard blijven. Na de bakken spoel je met een slang nog de laatste resten tussen je zolen vandaan. De laarzen en het reddingsvest hebben we ondertussen weer ingeleverd.

Op weg naar de Drake Passage hebben we nog wat walvissen gespot bij Melchior Islands. Op de brug staan ze op uitkijk en als er iets te zien was gingen we snel naar buiten. De eerste keer was ik op tijd. De tweede keer heb ik het helaas gemist. Ik kreeg een hele uitleg over iets met radio verbindingen over de hele wereld inclusief een overzicht van codes op de wereld. De man die me dit allemaal vertelde komt uit Ushuaia, heeft bij de Marine gezeten en later ook bij Defensie. Zijn Engels was niet al te goed, dus snapte ik de helft van zijn verhaal niet. Vond het ook een beetje lullig om halverwege weg te lopen, dus heb ik de laatste walvissen niet meer gezien. Naderhand hoorde ik van de andere dat ze vrij ver weg waren en dat er dus niet zo heel veel te zien was.

9 maart
Ergens tussen Drake Passage en Beagle Channel
De afgelopen 46 uur waren een soort van hel. We zaten weer op de Drake Passage. Omdat we nu zuidelijker begonnen moesten we zo’n 8 uur extra over de Drake varen. Daarnaast hadden we wind en golfslag tegen. Het was dan ook veel ruiger dan op de heenweg. Gister viel het nog wel mee. Ik vroeg gisteravond aan één van de officieren op de brug hoelang we nog golven zouden heb ben en zij antwoordde tot middernacht. Kennelijk had ze mijn vraag verkeerd begrepen, want om middernacht begon het gedonder pas echt. Achteraf hoorde we dat de golven gemiddeld 6 a 7 meter hoog waren met uitschieters naar 11 a 12 meter hoge golven. Een boot kan geloof ik 75gr op z’n zij gaan voordat hij kapseist. Wij zijn tot zo’n 45 gr gekomen….

Ergens ’s nachts was er ineens een harde klap in de hut. Kathryn in de kamer naast me riep of alles ok was. Ik antwoordde terug dat ik prima was maar dat ik geen idee had wat de klap had veroorzaakt. Toen ik mijn zaklantaarn aandeed zag ik dat de stoel omver lag. De stoel was op de heenweg niet eens een centimeter verschoven!! Ik heb de stoel weer overeind gezet en niet lang daarna ging die weer met een harde klap onderuit. Ik heb hem toen maar laten liggen. Toen ik vanochtend wakker werd (voor zover ik heb kunnen slapen) lag de stoel vlak naast me, hij was zo’n 2 meter opgeschoven. Ik was blij dat ik gisteravond tape had gevraagd om de lades dicht te plakken want anders had de inhoud van de lades gegarandeerd door de hele hut heen gelegen. Gelukkig had ik niet het gevoel dat ik elk moment uit bed kon vallen, maar doordat mijn matras telkens op en neer schoof, werd mijn hoofd wel tekens tegen het hoofdeinde aangeschoven. Mijn kussen zat er nog tussen, dus het deed geen pijn. Maar je krijgt wel de volle druk op je hoofd en je nek.

Gister ben ik nog wel steeds mijn bed uitgegaan. Voor de maaltijden en voor 2 van de 3 lezingen. Vandaag ben ik tot 12 uur in bed gebleven. Ik kon het niet opbrengen om eruit te komen en een poging te doen om me aan te kleden voor het ontbijt. De lezing werd naar de middag verschoven. En uiteindelijk werd de lunch ook aangepast omdat het voor het keukenpersoneel onmogelijk was om eten te bereiden. Eén van de Nederlanders kwam vanochtend nog even checken bij ons of alles goed was aangezien zowel Kathryn als ik niet bij het ontbijt verschenen was. Maar gelukkig hebben bij ons allebei de armbandjes en pillen goed hun werk gedaan. We zijn beiden niet zeeziek geworden. Het meest frustrerende is dat je geen idee hebt hoelang de shake nog gaat duren. Het is lastig te voorspellen omdat het enorm van de wind en de golven afhangt.

Zojuist werd er omgeroepen dat we land in zicht hebben, halleluja! Ik heb me vannacht diverse keren afgevraagd hoe veel de boot kon hebben, want de knallen die te horen waren wanneer we op de golven klapte waren gigantisch. Ik heb vanmiddag mijn rekening betaald, 25 dollar. Ik kreeg geen specificatie, dus ik heb geen idee wat er exact in rekening is gebracht, maar 6 drankjes voor 10 dollar vond ik wel aanvaardbaar. Kwamen er ook toen pas achter dat de minibar in onze hut ‘complementary’ is. Jammer dat we dat nou niet eerder wisten ;-) De minibar was gevuld met champagne, wodka, frisdrank, chocolade etc..

Vanavond heeft iedereen een certificaat ontvangen, het bewijs dat we echt op Antarctica geweest zijn. Hij werd overhandigd door de kapitein en we kregen van Sebastian een dvd met alle info zoals het logboek, powerpoint presentaties behorende bij de lezingen, een wildlife overzicht, de route die we gevaren hebben en ook een compilatie van foto’s die gedurende de reis door de gidsen gemaakt zijn, samen met foto’s van alle bemanningsleden. Dan merk je ineens dat je de helft van de bemanning überhaupt nooit hebt gezien. Tot slot is er met champagne een toast uitgebracht.

10 maart
Het is weer voorbij… Vanochtend op 7 uur moesten we onze bagage buiten de hut hebben staan. Zelf zijn we gaan ontbijten en daarna was het afscheid nemen van iedereen, een raar idee. Alle bagage werd met een kraan op de pier gezet zodat je het daar kon ophalen. Vervolgens de gidsen gedag gezegd en toen zat deze unieke fantastische reis erop…

Kleding:
Op de boot:
- Thermisch t-shirt
- Shirt met lange mouwen (soms met kol)
- Warme trui
- Fleece vest
- Legging
- Spijkerbroek
- Eén paar sokken
- Wandelschoenen (zijn warmer dan gympen)

Kleding bij gewone landing:
- thermo broek
- legging
- thermo shirt
- skibroek
- shirt met lange mouwen
- fleece trui
- fleece kol
- jas
- alpaca handschoentjes
- skihandschoenen
- 2 paar sokken (skisokken en Falkon sokken)
- laarzen
- zonnebril
- zonnebrand

Bij landing incl Zodiac cruise:
- Thermisch t-shirt
- Shirt met lange mouwen met kol
- Warme trui - Fleece vest
- Thermische broek
- Legging
- Skibroek
- Twee paar sokken
- Jas
- Zwarte katoenen handschoenen
- Alpaca wol handschoenen zonder vingertoppen
- Rubber laarzen
- Fleece kol
- Muts (soms met capuchon op)
- Reddingsvest (de kleine versie)

Tips:
- touwtje voor zonnebril (zodat deze niet van je hoofd waait)
- zonnebrand met hoge factor (zon kan heel sterk schijnen)
- inlegzooltjes van schapenvacht voor de rubberlaarzen
- medicatie tegen zeeziekte/ Sea Band armbanden (pillen eventueel ook aan boord te krijgen bij de dokter)

Voltage aan boord:
- hutten hebben 110 volt, zowel Amerikaanse als Argentijnse stopcontacten
- in een aantal openbare ruimtes zijn stekkers met 220 volt met Amerikaanse stopcontacten

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.