15-daagse rondreis Filippijnen

Auteur(s):

D. de Ruiter

Reisdatum:

05-02-2010 t/m 23-02-2010

Waardering:

4 sterren 59 stemmen

Inleiding
Eerst willen wij ons voorstellen: ik ben Dick en mijn vrouw Yvonne komen aardig in de richting van de 50 jaar. Sinds dat onze kinderen niet meer mee gaan, maken we verre reizen en dat bevalt ons erg goed moet ik zeggen. Tot nu toe hebben we bijna alle reizen bij FOX geboekt. We zijn inmiddels in Costa Rica (2x), Nicaragua, Mexico, Maleisië, Thailand en dus nu ook in de Filipijnen geweest.

Wij hebben dit keer de Couples Only reis van 15 dagen geboekt en zelf aansluitend hebben we er 4 dagen aan vast geplakt. Het is immers een verre reis en daarom hebben we besloten om er nog meer uit te halen door ook het eiland Palawan te zien.

Vrijdag 5-feb
Rond 14:30 zouden we vertrekken met de KLM van Amsterdam naar Manila. ‘Zouden we’….., bij de laatste controle (aan de Gate) was er een Nederlander die een verkeerde opmerking maakte tegen een Security medewerker. Binnen 5 minuten stond er een groep van Marechaussees met geweren rond hem om de beste man te arresteren en af te voeren. Die ging dus niet meer mee met als gevolg dat we 10 minuten later vertrokken omdat zijn koffer van boord moest worden gehaald. De vlucht verloopt vervolgens prima en na 12 uur vliegtijd landen we de volgende dag in Manila.

Zaterdag 6-feb
Op de luchthaven stond een vertegenwoordiger van FOX al klaar om ons op te vangen en af te zetten bij ons hotel “Bayview Park Hotel”. Alles was prima geregeld. Hij had alle Vouchers met alle benodigde informatie voor de gehele reis bij zich. De trip van het vliegveld duurt ongeveer 30 minuten mede door het erg drukke verkeer. Gelijk kregen we al te horen dat er 16 miljoen mensen wonen in Manila en dat er in het weekend 4 miljoen mensen minder wonen omdat ze dan terug gaan naar hun vaste woonplaats.

Nu wisten we dat Manila niet echt een stad is om een “Streden trip” te maken en daarom hadden we ons goed voorbereid wat we resterende tijd daar zouden doen. We zouden daar immers 4x komen, te weten: bij aankomst (3 nachten), terugkomst vanuit Banaue, terugkomst vanuit Mindoro en terugkomst vanuit Palawan.

In de middag waren we dus vrij en hebben na 1,5 uur een klein slaapje te hebben gedaan de taxi genomen naar SM Mall of Asia (het grootste winkelcentrum van geheel Azië). We hadden namelijk oude kleren meegenomen en zouden bewust daar nieuwe kleding kopen, geen namaak, voor een derde van de prijs in Nederland. De taxi is er goedkoop, je betaalt tussen 100 en 200 Peso’s (tussen EUR 1,60 – EUR 3,20) voor een rit in Manila. Controleer wel dat ze de meter aanzetten en/of resetten. Starttarief begint tussen de 20 en 50 Peso’s.

We hadden op de KLM site gekeken naar de aanbevolen restaurants in Manila en besloten gelijk de beste en duurste te nemen. Dat was Restaurant Sala. Geloof mij, dat zou in Nederland zeker een Michelin ster krijgen. Moesten wel voor zijn tweetjes EUR 110,- aftikken (inclusief wijn). Overigens kan je goed wijn verkrijgen in de gehele Filipijnen (Franse, Chileense en Australische). Kosten van een fles in een restaurant is tussen 1000 en 1500 Peso’s (+/- EUR 20,-). Echter is het eten spot goedkoop.

Zondag 7-feb
In de ochtend werden we opgehaald voor de City Tour. We bezochten het Amerikaanse kerkhof van gevallen soldaten in de WO-II in de strijd met de Japanners. Erg indrukwekkend. Vervolgens gaan we naar het Fort Santiago in de oude Spaanse wijk en naar de oude Spaanse Kathedraal. Kortom allemaal erg de moeite waard.

In de middag zijn we weer op jacht gegaan om kleding te kopen en in de avond hebben we het advies van de chauffeur opgevolgd (beste Seafood restaurant) om te eten bij Harbor View. Dat is op loop afstand van het hotel. Super lekker eten, op het water met uitzicht op de Boulevard.

Maandag 8-feb
In de ochtend werden we opgehaald voor de Tour naar het Pagsanjan natuurgebied. Na een reis van ruim 2,5 uur komen we aan bij de opstapplaats waar we eerst gaan lunchen. De familie die daar de boel runt blijkt ook over zangtalenten te beschikken. Tijdens het eten, met uitzicht op de rivier worden we verrast door het muzikale optreden van de vader en dochters. Het buiten terras waren ze opnieuw aan het aanleggen omdat de Tyfoon van eind vorig jaar behoorlijk schade had aangericht.

Na de lunch stappen we in een kano met alleen aan de voorkant een jongen en aan de achterkant een oude man die de boot bestuurt met peddels. De tocht naar de waterval duurt een kleine 2 uur. Al vrij snel verandert de natuur in een prachtige Jungle waar we tussen de bergwanden door varen. De waterstand is af en toe erg laag en daarom stappen de bootsmannen af en toe uit om de boot voort te duwen. Wij moesten gewoon blijven zitten waardoor de onderkant lekker schraapte over de stenen. Bij aankomst had je de optie om op een vlot te kruipen en je dan met meerdere mensen onder de erg harde straal van de waterval te laten ‘dopen of masseren’.

Ook deze dag is weer een erg geslaagde dag geweest. Ik zei tegen Yvon, als deze trend zich voortzet dan kan het wel eens een hele mooie top vakantie worden. In de avond zijn we gaan eten op advies van de chauffeur in de Spaanse wijk, te weten Restaurant Ilustrado. We hebben daar hierlijk spaans gegeten.

Dinsdag 9-feb
Al vroeg checken we uit en worden we opgehaald door onze chauffeur Carlos. Carlos is niet alleen onze chauffeur maar ook onze reisgids. We reizen de komende dagen alleen met Carlos zonder andere toeristen in een comfortabele mini-busje met Airco. Het wordt een lange reis van bijna 10 uur naar Banaue, het noorden van Luzon. Normaal gesproken kan je het ook korter doen maar wij hadden als toeristen de regie in handen omdat Carlos vond dat wij zelf mochten bepalen hoe vaak en hoe lang wij wilde stoppen, voor foto’s te nemen en voor te lunchen. De reis was zeker niet vervelend omdat je constant veel indrukken op doet en ook omdat Carlos heel veel uitlegt tijdens het rijden.

Na +/- 3 uur rijden beginnen de bergen. Het landschap is erg mooi en groen. Bij het hoogste punt stoppen we even. Het is de bekende Balete pas die ook wel de Dalton pas wordt genoemd. Daar is generaal Dalton van het Amerikaanse leger aan het einde van de WO-II door een Japanse sluipschutter doodgeschoten. Carlos geeft aan, 2 uur voordat we in Banaue zijn, dat deze plaats de laatste kans is om te pinnen daarna komen we de volgende 3 dagen geen pinapparaten meer tegen.

Rond 17:30 uur komen we dan aan bij ons hotel in Banaue, te weten: ‘Hotel Banaue’. Wat betreft ambiance erg mooi. We hadden een kamer met balkon met uitzicht op de bergen en op de bekende rijst terassen: ‘prachtig’. De eetzaal is erg stijlvol met uitzicht op de bergen en rijst terrassen. Het personeel loopt in tradionele kleding van de Igufado stam.

Woensdag 10-feb.
Met Carlos afgesproken dat we een uurtje later beginnen met de Tour. Dat hele vroege gedoe hoeft voor ons niet, om 8:00 uur vertrekken vinden wij vroeg zat. Na het ontbijt vertrekken we naar Sagada. De weg er naar toe is een lange weg door de bergen. Ze zijn op dit moment de wegen aan het vernieuwen waardoor het grootste deel redelijk comfortabel is om te rijden. De oude stukken weg is erg slecht te berijden. Je wordt in de auto dan behoorlijk door elkaar geschud.

Eerst rijden we langs de bekende rijst terrassen van Banaue, die behoren tot het 8e wereldwonder en dus beschermd zijn door Unesco. Volgens Carlos is dit onder druk van de voormalige leider Marcus uitgeroepen. Het is indrukwekkend om te zien dat ze ruim 2000 jaar geleden zulke terrassen hebben kunnen bouwen. Het uitzicht is prachtig.

We rijden nu verder naar Sagada wat bekend is om de doodskisten die staan opgestapeld in de grotten en hangen aan de bergen. Volgens de lokale gids is de laatste kist geplaatst in de 80-jaren. Sommige kisten zijn gemaakt van uitgeholde dikke boomstammen waarvan enkele stukken verrot waren. Met mijn camera kon ik met het inzoomen de botten zien liggen.

Na Sagada rijden we naar Bontoc om daar een museum te zien wat opgericht is door een Belgische Zuster die inmiddels al is overleden. Daar is o.a. te zien hoe de typische Filipijnse huisjes er uit zien: vierpalen waar 2 meter boven de grond het houten huisje zich bevindt met daarop een rietendak. Overigens zie je deze huisjes nog steeds af-en-toe langs de weg staan en die tevens ook nog eens in gebruik zijn. Zelf zie je foto’s van stammen die mensen van andere stammen onthoofden als uiting van de overwinning. Ook dat gebeurde nog niet echt zo lang geleden. Vroeger werd een overledene met zijn knieën omhoog getrokken en gedroogd door een vuurtje. Raar volkje die Igufado stam.

Na een lange dag komen we weer aan in het hotel. Morgen staat er weer een rondrit op het programma. Yvonne en ik hebben besloten om de agenda aan te passen en een lekkere relax dag te nemen i.p.v. om weer uren in de auto te gaan zitten. Carlos was prettig verrast en had geen moeite met onze keuze.

Donderdag 11-feb.
In de ochtend lekker bij het zwembad van het hotel gezeten. Je hebt daar een prachtig mooi uitzicht en in de middag zijn we naar het dorpje Banaue gegaan met de Tri-Cycle taxi. Dat is een brommer met een zijspan. Dit is op zich al een leuke ervaring. In Banaue kom je een handje vol toeristen tegen, voornamelijk bag packers.

Vrijdag 12-feb.
In de ochtend rijden we terug naar Manila en komen daar dan om 19:00 uur aan. We hebben in Manila helemaal vastgezeten in het verkeer, reden: iedereen gaat dan naar de Iglesias (de kerk dus). Onderweg hebben we nog een leuke stop gemaakt om souvenirs te kopen. Je ziet heel veel huisjes waar ze aan houtsnijwerk doen.

Zaterdag 13-feb t/m donderdag ochtend 18-feb
In de ochtend werden we al om 06:00 uur opgehaald om naar Puerto Galera af te reizen. Dat is op het eiland Mindoro en we gaan daar heerlijk, ruim 5 dagen, genieten op het resort Coco Beach. We moesten eerst 2,5 uur in bus zitten om naar de haven van Batangas te rijden en dan nog 1,5 uur met de boot naar het resort. Ik zat vlak achter de buschauffeur en had nog nooit in mijn leven meegemaakt dat een gewone touringcar 130 km per uur kon rijden. Het kan dus! Inhalen was geen enkel probleem, want je gaat gewoon en als het niet lukt dan ga je weer terug of je begint gewoon te toeteren!

De zee was vandaag erg ruw en daarom duurde de bootreis een half uur langer. Je weet wel, het zijn boten die net als een catamaran aan beide zijden dobbers hebben maar dan gemaakt van bamboe (3 dikke stammen die door touw aan elkaar verbonden zijn). Het fungeert als een soort schokbreker om de klappen van de golven op te vangen.

We hadden thuis Coco Beach al op de foto’s gezien en hadden dus een voorstelling gemaakt. Toen we aankwamen viel onze mond open van genot. Het is nog veel mooier dan we verwacht hadden. Er was een welkomstlied van het personeel en het bekende cocktail drankje. We hadden een upgrade genomen naar een Suite omdat alles vol zat toen we boekte, alleen de Suite was nog vrij. We volgden de kofferdragers en wederom stond ons mond open van verbazing. De Suite en het interieur zijn bijna volledig van bamboe gebouwd. En dat in een prachtige mooie tuin, met prachtig planten en palmbomen…...prachtig en nog eens prachtig. Yvonne en ik denken hier bijna nog dagelijks aan terug en dan met een brok in de keel.

Ze werken daar met Service Families. Dat betekent dat een familie jouw huisje schoonmaakt, opruimt en jou eventueel bedient. Er was een dikke vislijn gespannen die strak naar hun huisje (verder op de heuvel) liep. Als je 3x hier een ruk aan gaf, stond er binnen 1 minuut iemand voor je neus om bijvoorbeeld je bestelling op te nemen. Die service is helemaal inbegrepen in de prijs.

We hadden het geluk dat we er 14 februari waren (Valentijnsdag en Chinees Nieuwjaar). In de avond hadden ze een heel decor opgebouwd en werden verrast met een groot feest. De volgende dagen hebben we lekker relaxed: uitstapjes met een bootje naar witte stranden met blauwe zee, snorkelen, duiken, drinken en veel eten. Coco Beach krijgt van ons 7 sterren voor wat betreft ambiance.

Donderdag 18-feb.
Om 12:00 uur vertrekken we weer van Coco Beach en gaan weer terug naar Bayview Park Hotel in Manila om aan onze laaste reisonderdeel te beginnen, te weten Palawan. Veel local’s die we spreken zeggen dat we naar 1 van mooiste eilanden gaan.

Vrijdag 19-feb.
Om 05:30 uur worden we opgehaald van het hotel om vervolgens naar de luchthaven van Manila te gaan. Ik heb zelf een vlucht geboekt met Cebu Pacific. We vliegen om 08:30 en landen dan om 09:45 uur in Puerto Princesa op het eiland Palawan. Prima maatschappij, een soort Transavia.com met erg vriendelijk personeel. Buiten bij de ontvangsthal weet je niet wat je mee maakt. Alle vliegtuigen worden daar onthaald met een soort fanfare band. De sfeer zat er dus alweer lekker in.

In de middag hadden we de City Tour in Puerto Princesa. Met Coco Beach nog in ons gedachten was deze Tour een tegenvaller.

Zaterdag 20-feb.
Vandaag stond de Underground River Tour op het programma. Ze willen deze lokatie op de lijst krijgen van de 7 nieuwe wereldwonderen. Het is ongeveer 2,5 uur rijden en krijgen gezelschap van 4 leuke gezellige, lieve en vriendelijke meiden uit Manila. Onderweg maken we een stop voor een lunch aan de Zuid-Chinese Zee. Ik moet zeggen, dat deze lokatie ook niet echt verkeerd is. Wederom blauwe zee, witte stranden en lunchen onder een dak met riet. Gelukkig kregen we het gevoel dat we toch een goede keuze hadden gemaakt om naar Palawan te gaan.

Na het eten gaan we voor 1 uur een Mangrove tocht in een kano maken waarna we uiteindelijk per boot naar de Underground River gaan. Deze rivier is 8,2 km lang. Het is allemaal erg mooi, blauw water en de verschillende vormen van druipstenen.

Na een vermoeiende dag gaan we op aanraden van de gids eten bij Ka Lui. We laten ons vervoeren wederom met de Try-Cycle. Bij aankomst in het restaurant moeten we eerst onze schoenen en sokken uit doen. Lachen he: allemaal op bloten voeten in het restaurant. Wederom een erg lekker visrestaurant.

Zondag 21-feb.
De laatste tour van deze vakantie. We gaan eilandhoppen in de Honda Bay. Van de 30 eilanden gaan we er 3 zien. Wederom erg mooi, witte stranden, blauwe zee, lekker lunchen, snorkelen en niet te vergeten een massage. De 4 meiden van gisteren waren er ook bij. Ik kwam in gesprek met James en Ava die op een ander eiland wonen van de Filipijnen (er zijn 7107 in totaal!) die hier ook op vakantie zijn. Zij is kinderarts en verdient daar een kleine EUR 400,- per maand. En wij maar klagen.

’s-Avonds gaan we weer de raad van de gids opvolgen en eten bij Badjao Seafront. Je raadt het al: we gaan weer vis eten. Het is de laatste avond in Palawan en daarom besluit ik de Tri-Cycle jongen (Ramon) een aardige tip te geven. Hij vond de tip veels te veel geld (EUR 5,-). Het leuke was dat hij de hele avond bij ons restaurant heeft staan wachten om ons weer terug te brengen naar het hotel.

Maandag 22-feb.
We vliegen naar Manila en ja wel naar Bayview Park Hotel. Tot onze verbazing stond Ramon bij het hotel om ons gedag te zeggen. Hij zij gelijk dat hij de tip gisteravond aan zijn vrouw heeft afgegeven.

Dinsdag 23-feb.
Het zit er weer op. In 14 uur vliegen we terug naar Amsterdam.

Conclusie
Wij begrijpen werkelijk niet waarom de Filipijnen niet bekend is onder de Nederlanders. Wij hebben echt een super geweldige prachtige mooie vakantie gehad. Hebben alleen maar vriendelijke en lieve mensen ontmoet. Wat betreft natuur: mooie stranden, blauwe zee, bergen, Jungle en nog veel meer. Daarnaast is het land nog niet bedorven door de toeristen. Het is niet de vraag of we nog een keer teruggaan naar de Filipijnen maar het is meer de vraag wanneer…

Dick en Yvonne

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.