22-daagse Emerald rondreis

Auteur(s):

Fam. Dirkx

Reisdatum:

13-03-2011 t/m 03-04-2011

Waardering:

4 sterren 19 stemmen

Dag1, Zondag 13-3-2011
Om 14.15 vertrokken we met een Boeing 747-400 van China Airlines met 15 min. vertraging. De vluchttijd zou 10 uur en 10 min. bedragen. We hebben veel last van turbulentie en het is zwaar bewolkt. Om 16.15 uur onze tijd, gaan de luikjes dicht en hoort er rust te zijn in het vliegtuig, maar een aantal dames maakt toch behoorlijk wat kabaal. We hebben een dekentje gekregen maar van echt slapen is niet veel gekomen door de turbulentie.

Dag 2, Maandag 14-3-2011
Om 02.00 uur Thaise tijd weer eens wakker en naar het toilet geweest, en maar weer geprobeerd om wat te slapen. Over ± 4 uur landen we al en dan moeten we toch een beetje fit zijn.

Het is ± 08.15 uur Thaise tijd en we zijn nu aan het begin van onze tweede dag. We maken kennis met een zwaar Thai’s accent Engels sprekende gids, Aekapong en onze Belgische reisleider Rudi. Op weg naar ons hotel Grand China Princess in China Town, waar we 3 nachten blijven. Het is een groot hotel en een mooi uitzicht over Bangkok vanuit onze kamer op de 14e etage. Er was geen 13e etage, zelfs in de lift bestond hij niet. Even naar onze kamer om wat te acclimatiseren en ons op te frissen.

Na wat gerust te hebben zijn we naar de Bayoke toren gegaan voor de lunch. Het platform op de 85e etage draait langzaam rond en zo heb je een weidse blik op Bangkok en zijn bebouwing. Je kon kiezen uit de Thaise, Japanse en de Westerse keuken, het is het meest uitgebreide buffet van de stad. Er waren heerlijke gerechten bij, maar door de lage temperatuur ervan, durfden we niet alles te eten.

Daarna terug naar ons hotel en we zijn even China Town in gedoken. Bangkok is een hele drukke stad, oversteken is soms bijna ‘n zelfmoord missie, zelfs bij een groen voetgangers verkeerslicht. Uitkijken dus!

Rond 20.00 uur wandelend door China Town naar de Chao Praya rivier voor onze dinercruise. We worden verwelkomt met Thaise muziek en we kunnen hier onze eerste echte Thaise maaltijd gaan gebruiken, die beter was dan de lunch in de Bayoke toren. Heerlijk gegeten en vanaf de boot mooie verlichte tempels gezien en hun prachtige spiegelingen in het water. Een aantal van deze tempels zullen we de komende dagen ook bij daglicht bezoeken. Na deze maaltijd zijn we weer terug gelopen naar het hotel. De meesten van ons zochten hun kamer op na deze enerverende dag.

Dag 3, Dinsdag 15-3-2011
Lekker geslapen, mede dankzij de stille airco. Om 06.00 uur wakker van het onweer. Vanaf de 14e etage was goed te zien hoe de bui boven de stad hing. Het ontbijtbuffet was zeer uitgebreid en we hebben het ons goed laten smaken.

Om 08.00 uur naar de tempel Wat Traimit waar de Gouden Boeddha gehuisvest is. Het was nog steeds een beetje druilerig weer, maar niet echt koud. We kregen, in de regen, eerst nog wat uitleg van Aekapong. Binnen staat de grootste massief gouden Boeddha ter wereld. Het is gemaakt van 18krt goud en weegt 5500 kg! Het is in 1955 ontdekt door arbeiders die bezig waren met bouwwerkzaamheden.

Toen naar het Grand Palace, een van de grootste bezienswaardigheden. Binnen de paleismuren bevindt zich een tweede complex waar de Wat Phra Kaeo gevestigd is. Het is het heiligste heiligdom van Thailand en hierin staat de Smaragden Boeddha, die in 1785 uit de Wat Arun werd overgebracht.

We zijn naar de Chao Phraya gewandeld voor een rondvaart door de khlongs van Bangkok in een z.g. Longtail boot. Aangedreven door een vrachtwagenmotor op het achterdek, open en bloot en op een afstand van 50cm van de laatste zitplaatsen. De kapitein zat voorin, ver weg van het enorme lawaai. In deze khlongs is een spectaculaire achtervolging opgenomen voor de film “The man with the golden gun”, met James Bond. Het is erg interessant om te zien hoe de mensen hier aan het water wonen en leven. Uiteindelijk zijn we weer op de Chao Phraya uitgekomen en naar de Wat Arun gevaren, waarvan de prangs bekleed zijn met kleurig porselein. Boven heb je een mooi uitzicht over Bangkok en de rivier, maar het is wel een steile trap.

Na de lunch zouden we naar ons hotel teruggaan voor een vrije middag, maar met een paar anderen besloten we om naar de Wat Pho met de liggende Boeddha te gaan. Deze is 46 m. lang en 10 m. hoog en ligt in de oudste tempel van Bangkok.

Na dit bezoek zijn we terug naar ons hotel gewandeld door deze mooie, maar drukke stad. In het hotel was het Happy Hour in de hotelbar op de bovenste verdieping. Bijna de hele groep was er en we hebben lekker gekletst en gelachen en dat alles onder het genot van een paar heerlijke cocktails. In de verte zagen we een inktzwarte lucht hangen, het onweerde flink en even later begon het te stortregenen. Tijdens het diner brak er ook een hevige onweersbui los, ongekend hoe hard het eruit ging.

Dag 4, Woensdag 16-3-2011
Om 07.00 uur ontbijt en daarna naar de parkeergarage van het hotel, waar de fietsen klaarstonden voor onze fietstocht onder begeleiding van 5 mensen van het bedrijf Co van Kessel die ons veilig door Bangkok zouden loodsen. En daar gaan we dan, een stel Nederlanders op de fiets door Bangkok. Ik wilde natuurlijk video-opnames maken, en met mijn camera in mijn rechterhand en links sturen kwam ik een heel eind. Het ging prima, maar bij een noodstop ging het fout. Mijn voorrem blokkeerde en ik duikelde mooi, als in slow motion, voorover op het asfalt van Bangkok. Ik ben maar snel opgestaan en doorgereden, en had gelukkig geen persoonlijk letsel of schade. Tijdens mijn buiteling heeft mijn videocamera gewoon doorgelopen, leuk om thuis nog eens na te genieten.

Na een korte pauze bij een winkeltje annex cafeetje voor een zakje chips en een colaatje, zijn we weer verder gegaan. Met fiets en al op de boot gestapt en via een aantal khlongs weer op de Chao Phraya uitgekomen. Na deze fietstocht van 4 uur kwamen we erg voldaan van al het moois en van de vriendelijke en leuke mensen onderweg, aan bij de garage van ons hotel. Niemand had dit willen missen, het is echt een aanrader! Beetje moe maar erg voldaan en genoten van de schoonheid van Bangkok, dat je nu ook eens van de andere kant hebt gezien. Maar vooral genoten van de lachende gezichten en handjes van iedereen. Chapeau Co van Kessel Bangkok Tours! Terug op de kamer alle apparatuur weer aan de laders gehangen en mijn videocamera grondig geïnspecteerd en er was gelukkig geen enkele schade door mijn buiteling.

Om 17.30 uur vertrokken we naar de “Siam Niramit Show and Dinner”. Er mag niet gefilmd worden dus de camera’s blijven thuis, helaas. Achteraf had ik ze toch mee moeten nemen. Voor het diner kon je nog een wandeling door het themapark maken en daar mocht je wel filmen. Er stonden mooie houten huizen uit alle windstreken van Thailand, neergezet in een natuurlijke omgeving. De “Siam Neramit show” gaat over de sprookjesachtige geschiedenis en de mythologie van Thailand. Je maakt een historische reis door oude Thaise koninkrijken en ziet een voorstelling van de Boeddhistische hemel en hel. Ook de komst van de Nederlanders en de V.O.C. werd nog uitvoerig belicht. We hebben nog nooit zoiets moois en spectaculairs gezien. Het is ook de bekendste show van Thailand. Groot schouwspel op een gigantisch podium met veel water en een heuse stortbui. Rond 22.15 uur waren we weer in het hotel en we zijn meteen gaan slapen. Morgen moeten we erg vroeg uit de veren.

Dag 5, Donderdag 17-3-2011
Om 06.15 uur aan het ontbijt en om 07.00 uur vertrek met slecht weer naar de ‘Floating Market’, ong. 100 km buiten Bangkok. Het was koud en kil maar gelukkig wel droog, en de belofte was dat het warmer zou worden. Met een Longtailboot door de smalle kanalen naar het centrum van alle handel op en rond het water. Het begon te regenen en daar zaten we dan in ons zomerkloffie, T-shirt en korte broek. Midden in de tropen en dan dit slechte weer en lage temperatuur, bijna niet te geloven. Na een half uurtje kou lijden kwamen we aan op de markt en was het gelukkig even droog. Op deze markt wordt van alles verkocht, fruit, groente, tijgerbalsem en allerlei kruiden en zelfs delen van dieren die geneeskrachtig zouden, zijn maar ook hoedjes, souvenirs en etenswaren. Leuk spektakel om eens gezien te hebben.

Na een uurtje rondneuzen verder naar Kanchanaburi, waar het ‘Death Railway Museum’ is gevestigd over de Birma Spoorlijn en waar ook de Erebegraafplaats is. Het is een klein maar indrukwekkend museum met foto’s, brieven, gebruiksvoorwerpen en persoonlijke bezittingen van de krijgsgevangen. Het was triest weer op een trieste plek. Het regende weer behoorlijk en we hebben maar even rustig van onze koffie genoten in het restaurantje van het museum. Aan de overzijde van de straat een van de twee Erebegraafplaatsen die Kanchanaburi rijk is . Deze was gesloten vanwege de hevige regenval, de vele belangstellenden zouden het gras teveel schade toebrengen en veranderen in een modderpoel. Vanachter een hekwerkje, hebben we toch nog kunnen zien wat het trieste resultaat was van de Japanse overheersing.

Na een korte bustrip stond de brug over de River Kwai op het programma. Eromheen was er een wirwar van souvenirwinkeltjes en restaurantjes en wij zijn gaan lunchen in ‘The Floating Restaurant’ pal naast de brug. Met een vrije uitkijk op de beroemde brug waarover een ‘kermistreintje’ heen en weer reed in felle kleuren zoals je ze wel eens op kermissen en in grote steden ziet. Het is nog steeds koud en motregent af en toe. Daarna naar het station van Wang Pho gereden en op de trein gestapt voor een ritje over de Birma spoorlijn. Een oud treinstel, maar mooi, oud en doorleeft en alle ramen open. Het hobbelde, rammelde en schommelde door de slecht uitgelijnde spoorrails. We zijn over het Wang Pho viaduct gereden wat vast tegen de bergwand aangebouwd is en onder in de diepte stroomt de rivier de Kwai. Met een tussenstop in Tham Kasoe eindigde de rit in Tha Kilen na ong. 35 min en 18 km.

Omstreeks 17.00 uur komen we aan bij het Mida resort en nadat we de kamers en de omgeving hebben bewonderd zijn we heerlijk in de douche gegaan. Dat hadden we nodig na zo’n enerverende dag. Om 19.30 uur het diner en er was ook spaghetti, dus de keuze was niet erg moeilijk want het was heerlijk om dit af te kunnen wisselen met de dagelijkse portie rijst. Nog even nakletsen en ong. 22.00 uur naar onze kamer, morgen veel kilometers voor de boeg.

Dag 6, Vrijdag 18-3-2011
Om 05.30 uur worden we gewekt en om 07.00 uur vertrekken we uit ons wonderschone ressort naar Ayutthaya en Phitsanulok als onze eindbestemming voor vandaag. Het wordt de 1e z.g. ‘reisdag’ van ong. 500 km, maar we kunnen gelukkig onderweg ook nog een paar mooie dingen bekijken.

Na de geplande koffiestop arriveren we bij de ruïnes van de Wat Chai Watthanaram in Ayutthaya, gebouwd in Khmer stijl in 1630 door Konig Prasat Tong. Nadat we dit alles bekeken hebben zijn we naar de oever van de Chao Phraya gewandeld. Er lagen twee bootjes klaar die ons naar een volgende tempel zouden brengen, de Wat Phanang Choeng, met een hele grote zittende Boeddha uit de 14 eeuw.

Rond 12.00 uur moesten we weer verder voor onze lunch en daarna gingen we op weg naar Phitsanulok waar we om 17.30 arriveerden bij Hotel Paloma en we verwelkomt werden met een koel drankje. Even inchecken en ons wat opfrissen want om 19.00 uur stond er alweer wat leuks op het programma, we gaan naar ‘The Flying Vegetable Show’ met een fietstaxi, een z.g. Samlor. Er stonden 30 riksja’s klaar voor ons want er kon maar een persoon in zo’n bakje. Een aantal riksja’s was verlicht met kerstverlichting en een ervan was net een rijdende disco, compleet met de foto van het Thaise Koninklijke paar erop. Wat een happening om zo door het drukke verkeer te rijden, maar ook wel spannend in de slecht verlichte straten, maar we zijn toch veilig bij The Flying Vegetable Restaurant aangekomen. In een grot wok werd, met veel vurige steekvlammen, z.g. ‘waterspinazie’ gebakken en die moest dan door iemand van onze groep, die een kleine tien meter verder, verkleed en wel, boven op een soort vliegtuigtrap stond, opgevangen worden in een schaal. Natuurlijk ook even proeven van dit gerecht, het smaakte goed, echt een beetje spinazie. Wat een spektakel was dat, maar het lukte ze allemaal om het spul op te vangen.

Met de riksja’s weer verder naar het restaurant voor ons diner op de rivier de Nam. We gaan langzaamaan naar het noorden en daardoor veranderen de gerechten ook een beetje en dat komt de eetlust wel ten goede. Na dit heerlijke diner zijn we teruggebracht naar ons hotel, in de riksja’s natuurlijk. Dit was een erg leuke avond.

Dag 7, Zaterdag 19-3-2011
Om 06.00 uur ging de wekker en om 07.30 uur trekken we weer verder naar het noorden. Vandaag krijgen we 450 km. voor onze kiezen, onze 2e reisdag. Van Phitsanulok via Sukhothai naar Chiang Rai, de noordelijkste stad die we aandoen. Maar eerst gaan we nog even een tempeltje meepikken in de stad. Het wordt Wat Mahathat met het mooiste Boeddhabeeld van Thailand. Bij de ingang stonden een aantal grote aardewerk potten vol met brandende wierookstokjes en daar vlak boven een waarschuwing dat het verboden was om te roken, met een boete van 2000 Bath! Tja….. Aekapong laat zien hoe een Boeddhist zijn dagelijkse gebed doet en een offer brengt in de tempel. Je kunt een plastic bak kopen met alle spullen erin die een monnik per dag nodig heeft, zoals koffie, thee, tissues, waspoeder, rijst, een oranje gewaad, enz. enz. Je koopt dat voor 100 Bath en zet het neer voor het Boeddhabeeld. Het wordt na verloop van tijd weer weggehaald en opnieuw verkocht.

We gaan weer verder en na een uurtje rijden komen we aan in Sukhothai bij het ‘Historical Park’. We komen aan bij de oostpoort van het park en omdat alles nogal ver uit elkaar ligt gaan we op de fiets. Na wat zoekwerk tussen de oude barrels heeft iedereen een veilig(?) vervoermiddel gevonden en gaan we op pad, maar na een tiental meters verliest een van ons al een trapper. Eerst naar het standbeeld van Koning Ramkamhaeng die de Thai vereren met bloemen en geschenken, en dan verder het park in om de ruïnes van de oude tempels te bekijken. Na ong. 1,5 uur kwamen weer bij het vertrekpunt en hebben daar een kopje koffie gedronken alvorens we weer in de bus te stappen.

Na een uurtje rijden was het lunchtime in een uitspanning aan de rivier de Yom, waar we vanuit het hoger gelegen restaurant zicht op hadden. Het eten was weer prima en we raken langzaam gewend aan de 2x daags warme hap.

Dan gaat de tocht verder richting Chiang Rai, met onderweg natuurlijk de bekende plas- en koffiestop waarbij we kennis maakten met een echt Thai’s hurktoilet met alleen een bakje water en geen toiletpapier om je na afloop te verzorgen. In de bus krijgen we Thaise les van Aekapong, hij had grote posters opgehangen voor in de bus en we moesten het alfabet opzeggen. We waren allemaal ‘melig’ en we hebben wat afgelachen en dat hielp een beetje de vele kilometers vergeten.

De laatste koffiestop was bij het meer van Phayao, de provinciehoofdstad van de gelijknamige provincie. Het was ondertussen al half zes en we zijn nu al ver in het noorden en niet zo ver meer van Chiang Rai af, onze eindbestemming van vandaag.

Om 21.30 uur zijn we gaan dineren bij een kennis van Rudi die hier een restaurant heeft. Een koud biertje erbij en de dag kon niet meer stuk. We kregen ook nog even tijd om over de avondmarkt van Chiang Rai te lopen en we hebben even staan kijken naar danseressen die hun kunsten stonden te vertonen. Het was rond 22.00 uur toen we aankwamen bij het ‘Powadol Resort & Spa’ in Chiang Rai. De vrijstaande huisjes waren mooi en ruim en er lag een goed onderhouden park omheen. Morgen hebben we een vrije dag dus we kunnen even uitslapen.

Dag 8, Zondag 20-3-2011
Vannacht onrustig geslapen en pas om 08.00 uur wakker. Ik voel me niet 100% en bij het ontbijt alleen wat brood gegeten. Vandaag hebben we vrij want we gaan, net als een aantal anderen, niet mee naar de tuinen van de villa Doi Tung. We zijn even wat door het resort gelopen en we hebben onze zwemspullen opgehaald en zijn naar het zwembad gegaan. Na verloop van tijd kwamen er nog meer van de groep en zo werd het toch nog gezellig. We lagen gelukkig lekker in de schaduw en het was al erg warm zo vroeg op de dag, maar het water in het zwembad was erg koud. Ik voelde me knap beroerd en ik was erg blij dat we vandaag niet in de bus hoefden te zitten. Het diner heb ik maar overgeslagen en ben vroeg gaan slapen.

Dag 9, Maandag 21-3-2011
Vannacht redelijk geslapen en ik voelde me gelukkig alweer ietsje beter. Bij het ontbijt heb ik twee sneetjes brood naar binnen weten te wurmen en een beetje thee. Vandaag van Chiang Mai naar Doi Mae Salong via de ‘Gouden Driehoek’, het drielandenpunt tussen Thailand, Myanmar en Laos.

We arriveren in het stadje Sop Ruak aan de Mekong, de rivier die de grens vormt tussen Thailand en Laos. We krijgen een uurtje vrij om hier wat rond te kijken en natuurlijk kun je niet om een bezoek aan het ‘House of Opium’ heen, een museum over de opiumteelt- en handel. Even later konden we aan boord voor een rondvaart op de Mekong, eerst een stukje stroomafwaarts, richting Myanmar, langs een gedeelte waar hotels en casino’s zijn, maar daarna draaien we maar om want het schijnt niet erg veilig te zijn om verder te gaan, volgens Rudi.

We zijn ook even aan land gegaan op Don Sao Island, dit eiland behoort toe aan Laos. Als je aan land komt moet je een tax betalen van 20 Bath p.p. aan een beambte, waarvan je dan een briefje krijgt met een stempel erop. Er stonden veel souvenirstalletjes en we konden proeven van een drank met reptielen in de fles. Slangen, hagedissen, schorpioenen en zelfs een tijgerpenis op alcohol! Ik heb heel voorzichtig geproefd van de Ginsengwortel op alcohol. Dat leek me iets veiliger vanwege de toestand van mijn maag. Ook een kaartje gestuurd naar het thuisfront vanuit Laos natuurlijk want zo vaak kom je hier nou ook weer niet.

Terug naar Thailand gevaren en naar ons lunchadres gereden. Hier stonden 4 Songthaew busjes voor ons klaar die ons naar de bergstammen zouden brengen, de Akha en de Yao. Vriendelijke mensen die wonen in houten huisjes met veel loslopend vee in hun dorpjes.

Ons hotel lag in Doi Mae Salong en droeg de schilderachtige naam; “Mae Salong Flower Hills Resort” en deze naam deed het alle eer aan. Het lag midden tussen de theeplantages. We arriveerden er om ± 17.00 uur. De kamers waren ruim en netjes, maar de aankleding was een beetje karig. Het is er wel heerlijk rustig en vanaf ons groot balkon hebben we een prachtig uitzicht op de bergen. Het diner was redelijk, en de eerste flesjes bier waren allemaal lauw. Aekapong zorgde dat dit probleem snel opgelost werd. Nog even van de buitenlucht genoten en bij de theeshop diverse soorten thee geproefd die voor ons vers gezet werd door een lieftallige jonge dame. We hebben ook een paar pakken gekocht voor het thuisfront. Rond 22.00 uur zijn we gaan slapen.

Dag 10, Dinsdag 22-3-2011
Goede nachtrust gehad en om 05.45 uur gewekt. Om 07.00 uur vertrokken we met de Songthaew busjes weer bergafwaarts en we zijn met de grote bus richting Chiang Mai gereden. Om 09.15 uur hebben we thee gedronken op een adresje waar ze allerlei heerlijke verse taart verkochten en….gebakken door oma!

In Bo Sang en San Kamphaeng hebben we wat fabriekjes en ateliers bezocht. Als eerste gingen we kijken naar de fabricage van papieren parasols. Ook kon je er beschilderingen aan laten brengen op alles wat je maar wilde. Onderweg de lunch gebruikt aan een meertje onder het wakend oog van een heuse molen. Na een klein half uurtje kwamen we aan bij het zilveratelier in San Kamphaeng waar nijvere dameshanden fijne sierraden aan het maken waren. Het weer was prima en de zon brandde stevig.

In het zijdeatelier,wat verderop in de straat, konden we de productie zien vanaf de zijdevlinder tot en met de producten in de winkel naast het atelier. Een poging gedaan om wat te kopen, maar de grote maten voor ons westerlingen zijn in Thailand dun gezaaid, zelfs een XL is al zeldzaam. Nu was mijn wederhelft aan de beurt om zich beroerd te voelen met misselijkheid, buikpijn en diarree. Ondanks de vele voorzorgsmaatregelen kan het je toch treffen. Ze heeft een tijdje op een bank in de hal gezeten, ver van de penetrante lucht van de zijderupsenkweek.

Na deze leerzame middag zijn we naar Chiang Mai gereden waar we 3 nachten verblijven in het Amari Rincom Hotel, waar we werden verwelkomd met een koel drankje en muziek van een traditioneel geklede dame die in de lobby zat te spelen. We hebben vanavond een Kantokeshow + Dinner op het programma staan. Maar de gezondheid van mijn wederhelft liet dat niet toe. Ze vond dat ik maar alleen moest gaan maar dat trok me niet zo, eerlijk gezegd, maar uiteindelijk ben ik toch maar gegaan.

Bij het restaurant werden we ontvangen door een muziek- en dansgroep die alle gasten verwelkomden. De in klederdracht gehulde serveersters kwamen de drankjes opnemen en we bestelden bijna allemaal een Mai-tai, die geserveerd werd in een uitgeholde ananas met een mooie orchidee als versiering. De gerechten kwamen ook op tafel en daarbij gaf Aekapong tekst en uitleg. Ook het gebruik en eten van de ‘kleefrijst’ werd door hem uit de doeken gedaan. Tijdens het eten werden er dansen uitgevoerd en maakten we kennis met de Lanna-kultuur uit Noord Thailand. Na afloop hebben we met de groep een paar hetelucht ballonnen van dun rijstpapier met daar onderin een brander, opgelaten, de z.g. Khom Fai. Deze worden in Thailand bij feestelijkheden veelvuldig gebruikt. Om 22.00 uur was ik terug in het hotel en we zijn meteen gaan slapen. Met de gezondheid van mijn wederhelft ging alles gelukkig weer goed.

Dag 11, Woensdag 23-3-2011
Dit is alweer de 11 dag en we zijn op de helft van deze rondreis. Wat gaat het snel! Vandaag uitslapen, we vertrekken pas om 08.00 uur naar de jungle waar we de olifanten zullen ontmoeten. Op 60 km. van Chiang Mai ligt het Mae Taeng olifantenkamp waar we vandaag o.a. naar toegaan. Maar eerst brengen we, minder spectaculair maar niet minder mooi, een bezoek aan een orchideeënfarm, zoals dat hier heet. Bij binnenkomst krijgen we allemaal een orchidee opgespeld en toen mochten we gaan genieten van deze prachtige bloemen. Wat een schoonheid allemaal.

Na een half uurtje vertrokken we naar het dal van de Mae Taeng. Het weer was weer opperbest, vandaag halen we de 35 ° wel weer en we moeten de jungle nog in. Bij aankomst bij het Maetaeng Elephant Park zien we de olifanten al meteen staan. Je kunt er trosjes bananen en bundeltjes suikerriet kopen als voer en die beesten zijn er gek op. Tijdens een show lieten ze allerlei kunsten zien, zoals voetballen, discodansen en boomstammen stapelen, maar het mooiste was het maken van een schilderij van een olifant door een …olifant! Toen was het hoogtepunt van deze dag aangebroken, de rit op een olifant. Via een verhoogd platform met z’n tweetjes op het zitje geklommen zoals je ze hebt in b.v. een skilift en met een veiligheidsbeugel voor je langs, die je moest vergrendelen met een roestige spijker. Het ging door de rivier en heuveltje op en heuveltje af en dat duurde ruim 45 min. en ik was eigenlijk blij toen het erop zat want ik was een beetje zeeziek aan het worden van al dat geschommel, maar het was een ervaring die we niet hadden willen missen. En de mahout maar roepen: ‘Oh my Boeddha’.

Daarna met een ossenkar terug naar het restaurant en hier hebben we onze lunch gebruikt en onze foto gekocht in een lijstje dat gemaakt is van scheppapier van olifantenpoep. En dan het rustige tochtje over de Mae Teang met z’n vieren op houten bankjes op een bamboevlot en maar lekker van de natuur genieten.

Het zal ong. 15.30 uur geweest zijn toen we weer in het hotel waren om even te douchen en te relaxen. Om 16.30 uur stond er een afspraak bij de massagesalon op het programma. In een grote kamer moesten we met 3 stellen naast elkaar op matrassen gaan liggen, nadat we ons hadden ontdaan van onze kleding en een zijden pyjama hadden aangetrokken. Wat hebben we een plezier gehad, vooral over die opmerkingen allemaal die je hoorde. Deze traditionele Thaise massage heeft 2 uur geduurd en we zijn van kop tot teen behandeld.

Na het diner naar de beroemde avondmarkt van Chiang Mai met honderden stalletjes waarop regelmatig dezelfde koopwaren en snuisterijen lagen, zoals tassen, zeep, houtsnijwerk, Boeddha’s, kleding enz. enz. Onderweg nog wat gedronken en toen met de Songthaew taxi terug naar het hotel, met 6 man voor 150 Bath. Alweer een dag voorbij.

Dag 12, Donderdag 24-3-2011
Na het ontbijt vertrokken we om 08.00 uur met busjes naar het vertrekpunt voor onze fietstocht, net even buiten Chiang Mai. Het was een klein beetje bewolkt en nog niet zo warm, dus heerlijk fietsweer. Er stonden mooie fietsen voor ons klaar met een fles ijskoud water in de bidonhouder. Het waren vrij nieuwe fietsen en tijdens de instructies vertelde men dat je vooral op moest letten bij het remmen en allebei je handen aan het stuur moest houden. Ze hadden laatst iemand gehad die aan het filmen was en plots moest remmen en toen een lelijke val maakte. Natuurlijk werd er flink om gelachen. Wisten ze daar nu ook al van mijn buiteling op het Bangkokse asfalt?

Het zou een tochtje worden van ong. 25 km door de buitenwijken en de rijstvelden in de omgeving van de stad. Er waren regelmatig stops voor uitleg over de rijstproductie en ook bij een Boeddhistisch crematorium waar we uitleg kregen over de verschillende gebruiken en manieren van het cremeren. Het kon met vuur of met ‘electri-city’ zoals onze gids het zo mooi verwoordde. We vervolgen onze weg tussen de rijstvelden door, waar druk gewerkt wordt in de nu toch wel aardig warme zon. Tijdens het fietsen maakte ik de opmerking dat we al veel gedaan en gezien hadden, zoals op een olifant gezeten, op een vlot gevaren, in Laos geweest, gefietst in Bangkok, flinke regenbui gehad, maar het enige wat nog ontbrak was een aardbeving. Ook dit item zou vervult worden maar dat wisten we toen nog niet. Gelukkig maar.

Onderweg in een mooi gelegen restaurantje even pauze gehad en frisdrank en cakejes gehad. Na een half uurtje en weer helemaal uitgerust gaan we verder en onderweg krijgen we uitleg over de rijstteelt en zo rond twaalven zijn we weer terug bij het vertrekpunt. Het was een heerlijke fietstocht van zo’n 25 km. bij erg prettig fietsweer en in een mooie omgeving. Weer heel anders dan in Bangkok.

Na de lunch terug naar het hotel en lekker in de schaduw aan het zwembad gelegen. Het was er niet erg druk terwijl het toch Happy Hour was en we hebben genoten van een paar lekkere Mai Thai cocktails. Om 19.00 uur zijn we met een tuktuk naar de avondmarkt gegaan wat al een belevenis op zich was dat in dat stinkende, herriemakende maar leuke open vervoermiddel. Kriskras door het verkeer, want regels kennen ze wel, maar je eraan houden is een ander verhaal. Onderweg zaten er veel vogels bij elkaar in de bomen en die maakten zoveel kabaal dat het zelfs de chauffeur opviel.

Op de avondmarkt wat rondgelopen en gezocht naar een restaurant om te eten. Er zou een ‘German Hofbräuhaus’ zijn waar ze lekkere biefstuk serveerden. Na wat zoeken hadden we het gevonden en het was inderdaad erg lekker om weer eens wat anders te eten dan rijst. Na deze heerlijke maaltijd zijn we de markt op gegaan. We hadden het een en ander gekocht en toen we stonden te onderhandelen over de prijs gebeurde het, de aarde begon te schudden, een onwezenlijk gevoel, net of je teveel gedronken hebt. Het hield ongeveer 20 sec. aan en toen werd het weer kalm. De bevolking reageerde laconiek en begon te lachen, maar wij wisten niet goed wat te doen. Je kon ook geen kant op tussen die smalle looppaadjes tussen de kraampjes. We stonden voor een hoog gebouw en het enige wat ik kon bedenken was, schuilen voor eventueel naar beneden vallende dingen.

Toen het voorbij was ging alles gewoon weer door en ik heb het thuisfront op de hoogte gebracht via een sms’je dat alles o.k. was met ons. We kregen vlak daarna een antwoord dat de aardbeving in Oost Myanmar was geweest en deze een kracht had van 7,0 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag vlakbij de grens met Thailand en 200 km van Chiang Rai af waar we zaterdag 19 maart nog waren geweest.

We hebben nog ergens wat gedronken en zijn toe met een tuktuk naar het hotel terug gereden. Op de kamer nog even wat tv gekeken. In Chiang Rai is er 1 dode gevallen en er is wat materiële schade. Uit Myanmar komen geen berichten over slachtoffers en schade. We moeten nog een reistas klaarmaken voor drie dagen, want we gaan de bergen in naar o.a. de Karen stam, beter bekend als de Langnekstam. We hebben een FOX tas gekregen maar die was wel klein voor twee personen. Gelukkig hadden we een sporttas meegenomen van thuis. De koffers blijven in het hotel want we komen hier nog terug voor 1 overnachting. We zijn met gemengde gevoelens gaan slapen, best spannend in zo’n groot hotel.

Dag 13, Vrijdag 25-3-2011
Tijdens het ontbijt was de aardbeving het gesprek van de dag, er waren er die niks gemerkt hadden en anderen hadden het op de film staan. We vertrekken om 08.00 uur van Chiang Mai naar Pai in minivan busjes met airco, die hoogstwaarschijnlijk niet constant aan kan vanwege de extra belasting voor het busje. Het wordt een rit door de bergen en op sommige delen heeft het busje het zwaar. Eerst naar de beroemdste tempel van Noord Thailand, de Doi Suthep boven op een berg gelegen, even buiten Chiang Mai. We gaan met een kabeltreintje naar boven en er valt weer wat regen. Deze tempel is zoals alle andere, veel Boeddhabeelden en offerkisten met geld erin. Wij zien het verschil niet meer tussen de ene tempel en de andere. Maar dat zal wel aan ons liggen.

Na verloop van tijd gaat het harder regenen en gaan we via de onvermijdelijke souvenirshops en over een lange en rijkelijk met Naga’s versierde trap naar beneden. Het is 10.45 uur als we onze koffiestop hebben en daarna hebben we nog even tijd om op een lokale overdekte markt rond te snuffelen. Boven de bederfelijke etenswaren hebben ze een elektromotortje hangen met touwtjes met flosjes eraan, om de vliegen weg te houden. In de textielwinkel is jammer genoeg geen T-shirt te krijgen groter dan maat L. Wij zitten op de achterste plaatsen in het busje en dat valt niet mee. Het is een beetje moeilijk uitstappen en in de bergen wordt je al vlug misselijk van het gedraai door de vele bochten, en het is nog een lange weg te gaan naar Pai.

Om 12.00 uur is de lunch in een dorpje 62 km voor Pai, dat nog ong. 2 uur rijden is. We zitten aan een lange tafel en het eten smaakt ons allemaal goed. Aekapong staat in de keuken te wokken en we krijgen soep, rijst, kip in bananenblad en nog een paar andere gerechten. Zo rond 14.00 uur arriveren we in Pai en kunnen de markt even bekijken of koffie drinken. Wij kiezen ervoor om even over de markt te lopen. Vlees, pluimvee, vis en alles wat maar denkbaar is ligt in plasticzakken van, naar ik zo kan schatten 20 kg. op de kraampjes en zelfs achterin de laadbakken van de kleine trucks. Vis is verpakt op een plastic schaaltje met folie er overheen en geen koeling.

Om 15.30 checken we in bij het ‘Baan Krating Resort’ in Pai. Het zijn mooie alleenstaande houten bungalowtjes op palen, met een voor- en achterbalkon. Even op bed gelegen om wat te bekomen van de reis door de bergen, en het regent nog steeds een beetje. Na het diner wat nagekletst aan tafel en nog een drankje genuttigd. Om 21.30 uur zijn we naar ons huisje gelopen en hebben wat gepuzzeld en gelezen. Op onze kamer zag ik ineens een tjitjak, een klein hagedisje, tegen de muur zitten. Deze zijn erg nuttig en ze vangen insecten, dus ook alles wat steekt. Hij vluchtte achter het schot dat aan het hoofdeinde van ons bed als decoratie tegen de muur zat. Op de tv was er nieuws over de aardbeving in Myanmar, maar veel meer dan wat schaarse beelden lieten ze niet zien, en van wat ze zeiden konden we geen chocola maken.

Dag 14, Zaterdag 26-3-2011
Ontbijt om 07.15 uur en vertrek om 08.00 uur. Vandaag gaat de reis verder naar Mae Hong Son en dat is ong. 110 km. en er zijn 1864 bochten….. Er is geen 100 mtr. rechte weg te bekennen en er zijn erg steile haarspeldbochten bij. Het is om gek en misselijk van te worden want achterin zitten is een crime. Ik heb het raampje opengezet en dat maakte het wat draaglijker, Renny ging voorin zitten en daar was het een stuk comfortabeler. We zijn even gestopt op 1696 m. hoogte, waar het even een beetje helder was en de zon doorbrak maar na een paar minuten verdween het mooie panorama in de mist. Er stond een koude wind en de verkopers van de Lisu stam bij de stalletjes waren getooid met mutsen en dikke jassen. Het wilde niet meer helder worden en we zijn naar het Lisu dorp gereden. Daar konden we ook koffie of warme chocolade drinken en er was natuurlijk ook weer volop gelegenheid om tasjes, mutsen en hoedjes te kopen in de Lisu kleurtjes. De kinderen kon je verrassen met een ballpoint en een paar ballonnen.

Onderweg geluncht en zo rond 14.00 uur vervolgden we onze weg naar onze eindbestemming voor deze dag, Mae Hong Son. Na een ritje van 10 min. kwamen we aan bij het ‘Mountain Inn & Resort’. We konden meteen naar de kamers en we zijn even onder de douche gesprongen. Er zaten allemaal kleine rode miertjes in het bad die uit een opening langs de kraan kwamen. Later hoorde ik dat dit z.g. ‘suikermiertjes’ waren, die geen kwaad deden. De rest van de dag hadden we vrij te besteden en we hebben even aan het zwembad gelegen.

Het diner was om 19.30 uur en daarna zijn we naar de avondmarkt gegaan in het centrum, een kleine 10 min. lopen. Het was één straatje met wat kraampjes, maar ik ben er toch in geslaagd om een T-shirt te kopen, met het opschrift dat ik een ‘survivor of the 1864 curves’ was. Zo rond 22.30 uur hebben we ons mandje maar weer opgezocht.

Dag 15, Zondag 27-3-2011
We konden vandaag even uitslapen, en om 09.00 uur vertrokken we naar een tempel, de Wat Doi Kong Mu, die hoog op een berg ligt net even buiten de stad, op 1500 m. hoogte. Je had er prachtig uitzicht op Mae Hong Son en de luchthaven, met de ‘kortste startbaan van Thailand’ zoals Rudi, het zo bemoedigend kon zeggen. Na een tijdje gingen we naar het dorpje van de Kayan met de “Langnekvrouwen”. We gingen aan boord van een aantal longtail boten, waarin we, met fel gele zwemvesten aan, op de bodem om en om en tegenover elkaar moesten gaan zitten tegen de zijwand aan. Niet erg comfortabel maar het zwemvest fungeerde gelukkig als een kussentje voor je rug. Het was een mooie tocht over het water in deze bootjes die ongelooflijk veel lawaai produceren. De motor op de achtersteven en een losstaande plastic jerrycan als benzinetank, met een oude lap als dop, anders schoot het slangetje er uit.

Na een half uurtje varen kwamen we aan bij het dorpje. Al wandelend waren we volop in de gelegenheid om allerlei snuisterijen te kopen. We hebben er het een en ander gekocht want je steunt er deze mensen mee in hun bestaan. Bij wie je koopt maakt niet uit, want het is een soort coöperatie en de opbrengst komt ten goede van het dorp.

Na ong. 1,5 uur zijn we weer in de bootjes gestapt en zijn terug gevaren naar onze opstapplaats alwaar de bus weer op ons stond te wachten. Na de lunch, ergens onderweg, terug naar ons hotel en hadden we even de tijd om over een markt lopen. Op een braak liggend terrein waren grote tenten opgebouwd, dus je kon naar hartenlust snuffelen naar koopjes tussen de kleding, schoenen, dvd’s en cd’s, groenten, gedroogde vis enz. Maar helaas, de markt ging sluiten dus zijn we naar de plaatselijke kroeg gegaan, het ‘Holland House’. De uitbaatster is een vriendelijke Thaise dame die alles verzamelde wat met Nederland te maken had. Uitspraken als: “Tot in de pruimentijd” had ze geleerd van de vele Nederlanders die hier al geweest waren. Er was een grote vitrine met allemaal snuisterijen uit ons koude kikkerlandje. Alles wat je maar bedenken kon stond erin. Van een politiepet tot Delfts blauwe vaasjes, en een grote poster van Willem en Maxima en stapels postkaarten en brieven, sommige nog niet eens opengemaakt. We hebben hier koffie gedronken met zelfgebakken appeltaart met slagroom erbij. Het was erg warm en na een lekker koud flesje bier hadden toch de moed om de omgeving een beetje te gaan verkennen. Bij het afscheid kregen we twee teakhouten olifantjes cadeau. Normaal kan het in deze tijd van het jaar hier in het noorden erg frisjes zijn kun je wel een warm vest gebruiken, maar dat had je nu niet nodig.

Toen we weer op onze kamer waren begon het te onweren en er is wat regen gevallen maar niet erg veel. Plotseling viel de spanning uit, dus ook geen airco meer, maar na een kwartiertje werkte alles weer. Even onder de douche gesprongen, nadat we de suikermiertjes met een straal water in de afvoer geholpen hadden. Het water was niet erg warm, misschien dat de boiler het nog niet deed na de korte stroomstoring.

Om 19.00 uur dineren in het stadje, en de wens om een frikandel speciaal wordt steeds groter in de groep. Na afloop hebben we met de hele groep, drie hete lucht ballonnen opgelaten. Via ons hotel, voor een toilettussenstop, zijn we naar het Holland House gelopen en hebben daar nog wat gedronken. Bij de ‘supermarkt’ nog twee flessen rum gekocht voor thuis en zo rond 23.00 uur lagen we in bed.

Dag 16, Maandag 28-3-2011
We mochten vandaag weer even uitslapen, maar we zijn al vroeg wakker geworden van de koude airco. De instelknop was helemaal dolgedraaid, dus de temperatuur instellen was onmogelijk. Ik heb hem toen maar helemaal uitgezet, en toen werd het later natuurlijk weer te warm. De douche was nog steeds niet erg warm en er kwam een klein miniem straaltje water uit. Met veel heen en weer springen, toch nog een beetje nat geworden.

Om 10.00 uur vertrek naar de luchthaven van Mae Hong Son voor de binnenlandse vlucht naar Chiang Mai. Boardingtime 10.35 uur en ‘t vertrek zou om 11.05 uur zijn, dus we hebben nog even de tijd. Gelukkig gaat de vlucht vandaag door, anders hadden we de bochtige weg terug naar Chiang Mai weer helemaal met de busjes moeten maken, en dat zou geen lolletje geweest zijn. Rudi was erg gelukkig, want na zo’n rit was hij een dag zo brak als wat. En hij niet alleen! Ons vliegtuig, een ATR72 van NOK Mini Airlines, was geheel paars van kleur en had een beschildering op de neus van een gele snavel en witte wangen. De vlucht verliep zeer voorspoedig en binnen 25 min. waren we weer in Chiang Mai. Tijdens deze korte vlucht hadden de twee stewardessen toch nog kans gezien om ons allemaal te voorzien van een bakje nootjes en een bekertje water.

Om ong. 11.30 uur landden we op Chiang Mai Airport en de bus stond voor ons klaar om ons naar het Amari Rincome Hotel te brengen, vanwaar we 3 dagen geleden vertrokken waren voor onze ‘safari’ naar de bergstammen. Onze koffers stonden al op de kamers en we hebben een heerlijke douche genomen en even op bed gelegen. Even naar de grote shopping mall gewandeld die ong. 1,5 km van ons hotel aflag. We hebben wat gekocht voor de kleinkinderen en, na veel ‘handen en voeten werk’, een paar cd’s met traditionele Thaise muziek.

Om 16.30 uur waren we weer in het hotel, en wat gedronken in de bar. Vanavond zouden we tijdens het ‘Laatste Avondmaal’ zoals Rudi dat steeds noemde, afscheid nemen van hem en van Aekapong. Het was een symbolisch afscheid want ze zouden ons nog begeleiden tijdens de treinreis naar Bangkok. We hadden natuurlijk enveloppen gemaakt voor de heren, die ons zo voortreffelijk hadden begeleid tijdens deze reis. Na een korte toespraak en het overhandigen van de enveloppen, konden Rudi en Aekapong niet achterblijven. Rudi bedankte ons dat we in Thailand geweest waren en door onze uitgaven veel mensen geholpen hadden en Aekapong vond dat we nog maar eens terug moesten komen om te kijken hoe het land zich veranderde. Toen was het tijd om aan tafel te gaan voor een uitgebreid diner met o.a. diverse vlees gerechten die ter plekke voor je op de BBQ bereid werden. Daarna in de bar nog wat gedronken en om 24.00 uur onder de wol.

Dag 17, Dinsdag 29-3-2011
Om ±08.00 uur ging de wekker, we hoeven ons niet te haasten want we hebben het grootste gedeelte van de dag vrij. Na het ontbijt onze koffers op de gang, want de kamers moeten om 12.00 uur leeg zijn. De koffers worden in de lobby veilig opgeslagen. We zijn met z’n tweetjes dwars door Chiang Mai gewandeld, richting nightbazaar omdat we daar wat restaurantjes gezien hadden die ons wel aanspraken. De wandeling was heel leuk en we hebben veel gezien en indrukken opgedaan van de stad, waar onze reisgenoten aan voorbij gescheurd zijn in hun taxi’s en tuktuk’s. Langs diverse tempels en eethuisjes gelopen en de sfeer van de stad geproefd en geroken. Bij het Benelux restaurant geluncht en ons verbaast hoe de stalen marktkramen met een brommertje vervoerd werden naar hun standplaats. Een hand sturen en de andere hand het kraampje vast houden, en dat allemaal tussen het gewone verkeer door.

Met een Tuktuk terug gegaan naar het hotel, even in de lobby gezeten en daarna naar een 7-Eleven winkel gelopen om wat te kopen voor de lange treinreis die we vannacht moeten ondergaan. Rond haf vijf vertrokken naar het station waar de nachttrein naar Bangkok om 17.55 uur zou vertrekken. De trein stond al klaar en nadat we onze koffers in rijtuig Nr.6 hadden gezet, ben ik nog even met een paar anderen naar een 7-Eleven winkeltje gelopen tegenover het station om nog wat in te slaan. We doen over de 750 km. ongeveer 14 uur en dat is dus een gemiddelde van 53 km/u. Er wordt gestopt om passagiers in en uit te laten stappen, maar ook om de tegemoet komende treinen door te laten, want er ligt maar een enkel spoor.

De trein vertrok stipt op tijd en door Aekapong en Rudi werden lunchpakketjes uitgereikt om de eerste honger te stillen. Je kon ook allerlei drankjes bestellen die dan netjes gebracht werden vanuit de restauratiewagen. Het schommelen door de kromme rails werd als maar erger naarmate we van de grote stad wegreden. Rond 20.00 uur begonnen ze met het opmaken van de bedden. De lakens en dekens kwamen allemaal schoon uit een plastic zak en werden op vakkundige wijze op je bedje gelegd. Er waren een aantal mensen die naar de restauratiewagen gingen want daar was het compleet carnaval. De verlichting was gedimd en er hingen overal gekleurde lampjes, de muziek keihard en het was er stampvol, het meeste natuurlijk van onze groep, maar ook een paar Fransen die het erg naar hun zin hadden tussen die rare Nederlanders. Door de slechte rails en het hossende volk had ik het idee dat de hele wagon elk moment kon omvallen.

Even over tienen was het afgelopen met de pret want vanaf dat moment moest er rust heersen in de trein. De bar werd gesloten, het grote licht ging aan en iedereen moest afrekenen. Het was een puinhoop bij de toiletten. Er was een hangtoilet en een zittoilet. De vloer op de gang was net zo nat als de vloer in het toilet en de lucht was navenant. Iedereen zocht zo langzamerhand zijn couchette op en na een tijdje werd het erg rustig in de trein. Redelijk geslapen maar door het geschommel en gedreun niet erg uitgerust.

Dag 18, Woensdag 30-3-2011
Om ±07.00 uur zijn we uitgestapt in Sam Sen, een voorstadje van Bangkok. Daar stond onze bus weer en toen de bagage weer ingeladen was, zijn we naar een restaurant gereden voor ons ontbijt. Het was koud buiten en tot overmaat van ramp stond de airco ook nog aan in de eetzaal en iedereen zat te rillen, maar het ontbijt smaakte goed. Na afloop moesten we afscheid nemen van Rudi, zijn taak zat erop en hij kon weer met de trein terug naar Chiang Mai en naar zijn gezin.

We gingen verder naar Jomtien Beach via een tussenstop op een niet zo’n propere locatie. De aankomst bij het Jomtien Palm Beach Hotel, was een beetje een deceptie, niet vanwege het hotel, maar vanwege de drukte die we niet meer gewend waren. Je komt van twee weken in rustige hotels, in een toeristenfabriek terecht, die zijn weerga niet kent. Het was er warm, benauwd en zwaar bewolkt en geen of heel voorzichtig af en toe een waterig zonnetje.

Nadat we de sleutel hadden ontvangen zijn we even op de kamer geweest om ons wat op te frissen en onze tanden te poetsen en daarna zijn we het stadje gaan verkennen en hebben ergens wat gedronken en een pizza gegeten. Aan de hostess hebben we gevraagd wat er zoal te doen was in de omgeving, maar dat was niet erg veel. Uiteindelijk hebben we met de hele groep geboekt voor de Tyfany’s Travestieten show. Om half tien lagen we al in bed, bekaf van de treinreis en van de vermoeiende dag.

Dag 19, Donderdag 31-3-2011
We hadden de wekker gezet om 08.00 uur en zijn na de douche naar het ontbijt gegaan. Het is nog steeds zwaar bewolkt en de zon laat zich niet zien. Wij lopen te puffen in korte broek en de Thai hebben het koud. Rond 13.00 uur op een terrasje wat gegeten en onze tocht voortgezet langs de winkeltjes en stalletjes. Onderweg nog een Singa biertje gedronken en terug gelopen naar het hotel. Even aan het zwembad gelegen, maar er zaten zoveel vliegjes dat ik er snel genoeg van had, ik ben naar de kamer gegaan en heb daar even het laatste nieuws gekeken over de overstroming in het zuiden van Thailand en de kernramp in Japan na de aardbeving.

Na een verfrissende douche zijn we met de taxi naar Pattaya gegaan. Pattaya was in de tijd van de Viëtnam-oorlog hèt vakantieoord voor de Amerikaanse GI’s die hier wat op adem konden komen. Tijdens de zoektocht naar ‘Walking Street’ hebben we bij een Belgisch restaurant een frietje met stoofvlees gegeten en raakten we aan de praat met een Nederlander die ons vertelde waar we de ‘Walking Street’ konden vinden. Het was een groot ‘uitgaanscentrum’ van wel een kilometer lang. Het ene na het andere groepje dames stond op straat te dansen in sexy outfits variërend van cheerleaders, indianen tot schoolmeisjes in hun uniformpjes. Hoe zou het hier geweest zijn ten tijde van de Viëtnam oorlog, toen al die hongerige GI’s hier rondliepen? Ik wil het niet weten! We hebben een taxi genomen en voor 100 TBH waren we weer thuis in ons hotel. Om 23.00 uur trokken we de luiken dicht.

Dag 20, Vrijdag 1-4-2011
Om 09.00 uur ontbijt en dan naar het strand. Bij de balie van het hotel badlakens gehaald en naar het strand gewandeld. We hebben er 4 uur liggen bakken, samen met nog een aantal anderen uit onze groep. Ook nog even in het water geweest en dat was wel verfrissend, maar het was ook erg vies. Toen we weer lagen te genieten, kwamen er een paar dames die vroegen of we interesse hadden om voetmassage te laten doen. Er bleek ook een voetpedicure bij te zitten, dus na afloop waren ook mijn nagels weer spic & span.

We zijn terug naar het hotel gegaan en hebben nog even aan het zwembad gelegen en ons gereed gemaakt voor de Tyfany’s Travestietenshow. Om 19.30 uur naar een theater in Pattaya gebracht waar de show zou plaats vinden. We werden ontvangen met een koel drankje om het wachten wat te bekorten. Het was een mooie show met mooie kostuums, hoewel hij niet kon tippen aan de “Siam Niramit Show” die we in Bangkok gezien hebben. De keiharde muziek was wel een beetje irritant. Deze show was duidelijk gericht op de vele Russen die er waren, want er was een scene op het Rode Plein met het bekende Wolga lied. Ze werden er helemaal gek van. Toen de show na 1 ¼ uur afgelopen was, stonden er een aantal danseressen in hun prachtige jurken buiten op het plein voor het theater als een soort ‘meet & greet show’, maar als je er mee op de foto wilde moest je er diep voor in de buidel tasten. Het is wel raar om te weten dat al die mooie meiden eigenlijk kerels zijn.

Dag 21, Zaterdag 2-4-2011
Vandaag de laatste dag in Thailand. Wat is het snel gegaan als je terug kijkt. Na het ontbijt met veel drukke Russen en hun overvolle borden, zijn we de bagage gaan inpakken en zo goed mogelijk verdeeld over de twee weekendtassen en koffers. Daarna wat gewandeld door het stadje en aan het zwembad gelegen. Toen we 5 min. buiten gelopen hadden waren we weer net zo bezweet als voordat we gedoucht hadden, zo warm en benauwd was het, maar een restaurantje gezocht en wat gegeten en weer terug naar ons hotel.

Op het terras bij het hotel zaten de meesten van onze groep voor een laatste drankje, totdat om 22.00 uur de bagage in de bus moest die ons naar de luchthaven zou brengen. Aekapong was ook weer van de partij en hij begroette ons aller hartelijkst. Na 1 ½ uur kwamen we aan op Suvarnabhumi International Airport bij Bangkok. Het inchecken duurde lang en bij de paspoortcontrole was er wat oponthoud met twee jongeren die voor ons in de rij stonden. En dan nu wachten en rondlopen en de laatste Bath’s opmaken.

Dag 22, Zondag 3-4-2011
Om 02.00 uur waren we bij de gate en om 02.45 uur konden we aan boord op volgorde van de stoelnummers. Het verliep heel geleidelijk en snel. We vertrokken met een half uur vertraging in onze Boeing 747-400 van China Airlines. Na de warme hap, om 04.00 uur Thaise tijd zijn we gaan slapen, tenminste dat hebben we geprobeerd. De vlucht was weer net zo turbulent als de heenvlucht van 22 dagen geleden. Ook nu bleef het lampje “Fasten your seatbelts” bijna de hele vlucht branden en daardoor waren er diverse mensen die met hun afvalzakje naar het toilet moesten.

Toen we ’s morgens boven Turkije wakker werden kregen we ons ontbijt. Het smaakte me niet, misschien lag het wel aan het tijdstip. Het is nu 14.00 uur Thaise tijd en de aankomst op Amsterdam Airport word verwacht om 09.55 uur onze tijd. Dat was goed ingeschat en we hadden een voortreffelijke landing. Bij de paspoortcontrole konden we in de aankomsthal kijken en daar stond de hele familie als ontvangstcomité. Heel leuk en de kinderen maar zwaaien. Toen duurde het wel lang voordat we onze koffers hadden en afscheid genomen hadden van de rest van de groep. Gelukkig bij de douane geen vertraging en konden we meteen doorlopen naar de kids.

Dit was een erg mooie en zeer goed verzorgde reis om nooit meer te vergeten, maar toch is het weer altijd fijn om thuis te komen en weten dat je eigen bed er weer voor je klaar staat. En gelukkig hebben we de foto’s en de video’s nog en dat zal ook nog een hele klus worden om daar iets leuks van te maken.

Nico en Renny Dirkx.

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.