Hallo allemaal, hier Harro. Al jarenlang reisleider bij FOX Vakanties, met veel plezier. Omdat ik met mensen werk, omdat ik het leuk vind om te zien dat mensen het naar hun zin hebben, omdat ik nog eens ergens kom. En ook omdat het een buiten-gewoon leven is dat me in staat stelt met andere ogen naar alles om me heen te kijken.
Vorig jaar ben ik met een aantal singles groepen op stap geweest. Uit gesprekken bleek dat men voor boeking vaak wat huiverig was maar de sfeer is elke keer geweldig en iedereen heeft het erg naar haar/zijn zin. Juist met al die alleenstaanden onderweg zijn zorgt ervoor dat men meer samen is. Dat iedereen ook meer zijn/haar best doet om er iets van te maken. Iedereen hoort erbij, er wordt veel gezamenlijk gegeten en van alles ondernomen, heel gezellig en enthousiast. Heel prettig voor mij om mee te werken.
In Peru heb ik een van de reizen gedaan met singles. Heel veel gezien natuurlijk: het prachtige Titicaca meer, de woeste kusten, de oude spaans-koloniale stadjes als Arequipa en Cusco, condors en zeeleeuwen, het speciale Machu Picchu. Veel gedaan: wandelingen door de bergen, een boottocht over zee, lekker gegeten, veel gelachen. Eigenlijk is het een lange rij van hoogtepunten. Peru is niet voor niets een van mijn favoriete bestemmingen!
En natuurlijk doe ik letterlijk mijn best, gooi alles in de strijd, tracht het iedereen naar de zin te maken, samen met de hele organisatie achter de schermen. Het doel is de gasten een geweldige vakantie te bezorgen. Toch weet je als reisleider dat je op sommige momenten nog nodiger bent dan gewoonlijk. Als er iets op je afkomt dat je niet hebt kunnen voorzien, waarop je alleen maar zo koel mogelijk kunt reageren. Dat zijn momenten van crisis die je liever niet wilt maar soms worden dat avonturen die je waarschijnlijk nooit zou meemaken bij een kantoorbaan van negen-tot-vijf. Onderstaand is een voorbeeld:
...We zijn op weg naar Cusco en er is gezegd dat onderweg mogelijk blokkades kunnen voorkomen. Die onvoorspelbaarheid hoort bij Zuid Amerika. We hebben al grote vertraging opgelopen maar het is rond tienen in de avond en we rijden nog steeds. Er is goede hoop om over twee uur in het hotel te zijn. Dan zien we een groot vuur midden op de weg en er ontsnapt een Peruaanse vloek uit de mond van de chauffeur. Hij stopt op een eerbiedige afstand. Een blokkade, wat nu? Een personenauto passeert ons en probeert langzaam er om heen te rijden. Onmiddellijk geschreeuw en er worden stenen gegooid en de auto keert haastig om. dat kan dus niet.
Even erheen om polshoogte te nemen en een praatje maken. Geen denken aan dat we verder mogen en op de voorzichtige suggestie van smeergeld wordt boos gereageerd. We horen dat er meerdere blokkades zijn, als je al langs eentje kunt komen zijn er nog vele andere. De chauffeur wordt nogal zenuwachtig want die wil daar niet dagenlang blijven hangen met zijn dure bus en hij is bang voor beschadigingen. Hij wil weg, wil rechtsomkeert maken, voordat er achter ons een nieuwe blokkade verschijnt en hij helemaal vast staat. En wij dan? We zitten we al meer dan 10 uur in deze bus, moeten we al die uren weer hobbelend door het donker terug naar Puno? Wie zegt dat zoiets maar goed blijft gaan?
Even snel het dorpje in om te kijken of er iets anders te bedenken is. Lopend mogen we zonder problemen langs de blokkade. Vreemd om dan in die chaos ineens aarzelend-vriendelijk "buenas noches" te roepen en verder te mogen. Langs tientallen vrachtauto´s in het donker die daar gestrand zijn het dorp in. Dat is erg klein maar er zijn wat winkeltjes en bij navraag zelfs een soort logement achter een ervan. Met maar liefst 4 bedden. Er volgt overleg met de groep, er moet beslist worden. In vijf minuutjes is het duidelijk: we blijven, we laten de bus achter, we nemen die paar bedden en zien bij daglicht wel weer wat verder te doen. Alle bagage de bus uit, de koffers open en alle zaklantaarns verzameld om in het donker naar ons nieuwe hoofdkwartier te lopen. Met kleine lichtbundeltjes slalommen langs de keien en om het grote vuur op de weg heen.
Net voorbij de blokkade tel ik even of iedereen er toch echt bij is. Dan zien we dat mensen stenen wegduwen, het lijkt alsof ze de blokkade opruimen. Maar nee, we horen veel kabaal, er wordt duidelijk grote ruzie gemaakt. Weg hier, voor het escaleert, het is zo al spannend genoeg. We lopen langs vele stilstaande vrachtauto's naar het "hotelletje" van vier bedden. Uiteindelijk staat iedereen omringd met alle spullen onwennig en wat onzeker bij elkaar in de winkel.
Dan, opgewonden stemmen van de straat waar plotseling de wachtende vrachtauto´s zijn gaan rijden! De vele koplampen tonen ons nu een bijna eindeloze rij van trucks en bussen die langzaam richting de blokkade gaan. Hoe kan dat nu? En waar is onze bus? Natuurlijk al weg, de andere kant op. Ineens zien we dat het leger er is. Mannen in camouflagepakken en helmen en behangen met geweren verschijnen op de weg, regelen het verkeer, schuiven de stenen opzij. We staan in verbazing toe te kijken - die doodstille donkere straat ineens vol herrie en licht.
Richting Cusco komen ineens grote vrachtwagens en zelfs een aantal touringcars aan. Een hele grote stopt omdat we er half voor gaan staan en we vragen of we mee mogen. Por favor! Nee, dat mag niet.
De militairen zien ons, een groep van twintig toeristen op straat met volle bepakking valt hier en nu behoorlijk op. De commandant komt naar ons toe en vraagt wat er aan de hand is, wat we hier doen in de nacht. Ik leg uit van de blokkade, de omweg, de bus die terug wilde en de andere bus die ons niet mee wou nemen. Dat we hier vast staan. Direct houdt hij een bus aan, stuurt een soldaat naar binnen om te kijken hoeveel plaatsen er nog vrij zijn. Een paar, en we zijn met twintig. Dan komt er een kleine vrachtauto aan met hoge open laadbak, het type waar ze hier in Peru vracht en vee mee vervoeren. Soms doen ze dienst als het goedkoopste vervoer voor mensen. Het ding stopt vlak voor ons, de achterdeuren worden geopend en tientallen soldaten springen eruit, die allemaal direct aan de slag gaan. Wat een discipline.
Iemand schreeuwt opeens: "jaaa, we gaan met de veewagen!" Ik kijk verbaasd om, zie de hele groep driftig knikken. En ik vraag aan de commandant of dat kan. Die kijkt me ongelovig aan, wilt u dat echt? De chauffeur heeft geen zin, vindt ons maar vreemd, te onbekend maar de militair dwingt hem. Ik overleg en onderhandel: voor 4 sol per persoon mogen we mee - dat is in totaal zo’n 37 dollar. De chauffeur ontdooit een beetje nu hij merkt dat ik spaans spreek. Na veel gelach en gedoe zien de soldaten hoe al die dure toeristen met al die spullen in een door het leger gevorderde veewagen verdwijnen. In de laadbak zit iedereen op de koffers, maakt het zich zo "comfortabel" mogelijk. Men is opgewonden, ziet de hele situatie opeens als een grap, een onverwacht avontuur. Ik zit voorin erg krap (natuurlijk had de stuurman zijn hele familie bij zich) maar wil wel kunnen ingrijpen als er nog wat gebeurd (en niet als "vee" achterin opgesloten zitten). Ik ben allang blij dat we weer onderweg zijn.
En dat onder begeleiding van het leger dat tientallen kilometers lang keien verwijdert, opstoppingen regelt en telkens toegejuigd wordt door de mensen achterin. de soldaten moeten er hartelijk om lachen. langzaam vorderen we en dan kunnen we uiteindelijk doorrijden. Als we meer dan twee uur later in Cusco zijn blijkt dat men het door de snelheid achterin erg koud kreeg, alle truien en jassen zijn uit de koffers gehaald onderweg. Maar we zijn er!!
Het is duidelijk dat door de goede sfeer en de flexibiliteit van de groep een vervelende situatie is omgebogen tot een avontuur. De groep heeft het avontuur van het jaar meegemaakt. Dat misschien heel anders had kunnen lopen maar het ging nou eenmaal zoals het ging. Hierbij wil ik de hele groep nog een keer danken (en zo staat jullie avontuur in de FOX berichten)! En nee, zoiets gebeurd niet altijd (daar kun je echt niet op boeken). Gelukkig maar. Maar: als je je ogen goed open houdt zie je altijd iets buiten-gewoons: reizen is altijd een gang door het onbekende, fascinerende. Wie weet zien we elkaar een keer ergens onderweg?
Harro Madern