8-daagse Poort naar de Sahara

Auteur(s):

T. van Leeuwen

Reisdatum:

10-10-2011 t/m 19-10-2011

Waardering:

4 sterren 16 stemmen

Op 10 oktober een uur of 3 verzamelen zich 23 jongere en oudere deelnemers voor de Marokko reis. Na het inchecken is koffie de eerste prioriteit, maar dat is met zo’n grote groep nog niet heel eenvoudig. De Mac Donald wordt door mij resoluut afgekeurd. Beneden nemen we een grote tafel in beslag en beginnen met kennis maken.

Om 6 uur vertrekt het toestel van Air Maroc naar Cassablanca. Waarschijnlijk willen ze ons aan de warmte laten wennen want het is bloedheet aan boord en er hangt een penetrante geur van kruiden en ongewassen mensen. (later zou blijken dat die uit het toilet kwam want dat was niet erg fris zullen we maar zeggen). De maaltijd was niet om over naar huis te schrijven maar de wijn ging er prima in.

Na iets meer dan 3 uur stonden we in Cassablanca waar het 2 uur vroeger was en 15 graden warmer. Drie uurtjes wachten moesten we overbruggen in een soort van dependance maar uiteindelijk vlogen we in 25 minuten naar Marrakech.

Rachid “onze“ Marokkaan voor 8 dagen stond al te wachten. Maar ja voordat 23 mensen gepind hebben. Maar met de fel begeerde dirhams (11dirham voor 10 euro) stonden we op straat waar Hassan met de bus op ons wachtte. In een kwartiertje stonden we bij hotel Oudaya, waar het logistiek niet helemaal goed geregeld was want er kon 1 persoon tegelijk met zn koffer in de lift want we zaten in het oude gedeelte. Dus het was toch pas tegen 01.00 uur voor we een keer lekker in ons bedje lagen, maar gelukkig gaat pas om half 8 de wekker.

Dinsdag 11 oktober
Hoewel we laat naar bed gingen waren de meesten toch wel om een uur of 7 wakker, want het tijdverschil liet zich gelden. Gelukkig waren het prima bedden, misschien wat klein voor de langere mannen. Wel waren we blij dat we aan de zwembad kant sliepen want daar was het heerlijk stil.

Om 9 uur vertrekken we richting Menara tuinen, waar prachtige oude olijfbomen staan. Via een kunstmatig aangelegd meer dat uitsluitend voor de irrigatie bedoeld is krijgen deze voldoende water. Het serieuze werk is aan de beurt en we gaan naar de Saidische graven en het Bahia paleis. We zijn nu in de Medina en alles is kleurig en spektakel. Overal komen verleidelijke geuren vandaan en het water loopt ons in de mond bij het idee van al die heerlijke tajines. Een wirwar van winkeltjes met slagers, groenten en veel kruiden. Genieten! Overal driftig toeterende brommertjes die willen dat die slome toeristen opzij gaan.

De toeristenfuik in de vorm van een kruiden apotheek mag niet ontbreken. We krijgen uitleg over alle kwalen die een mens kunnen overkomen en de zalfjes en druppels die daar prima tegen helpen. We slaan massaal in en worden allemaal nog 5 minuten voor 20 dirham gemasseerd door een kruidenvrouwtje. Een ieder gelooft dat de anti rimpel crème ons 10 jaar jonger maakt, dat de druppels de gruwelijkste migraines verdrijven, maar ja die dirhams branden in onze zak.

Tegen 3 uur is het eindelijk (gelukkig) tijd om te gaan eten en schuiven we aan voor onze eerste tajine van lamsvlees. Agnes, Fred, Karel en ik hebben na een stevige onderhandeling ons heerlijk in een koets een uurtje laten rondrijden en af laten zetten bij het hotel. Ach het is pas de eerste dag en 4 euro pp kan bruin nog wel trekken.

Om 7 uur moesten we al dineren in het hotel want we blijken halfpension te hebben. Nou niemand had honger en dat kwam goed uit. Het was geen succes.
In wat later ons stamcafe zou blijken te worden hebben we nog koffie en thee gedronken maar toen was het toch wel een beetje over en uit om 11 uur.

Woensdag 12 oktober
Vandaag vertrekken we naar Ouarzatate, wat zo’n 250 km van Marrakech ligt. Rachid is gelukkig niet zo’n vroege vogel, dus we starten om 9 uur en hebben ons eerste koffiestopje om half 11 op een prachtig punt en vervolgen onze weg naar de Tich ’n Tichka pas. Op 2260 meter is het hoogste punt en wij bevinden ons in de Hoge Atlas. Imposant dat moet gezegd worden. Onze Hassan rijdt als een speedy Gonzalez over de smalle wegen, maar wij geven ons maar over.

De tajine van vandaag was wel minder dan die van gisteren helaas. De rit met de ezel waar ik me zo op verheugd had ging niet door. Wat een geluk voor die ezel zeg! Maar tegen we 5 uur komen we aan in de prachtige Riad waar we logeren. Ik laat me overhalen om meteen te gaan zwemmen, maar het water was zo koud dat ik daar heel veel spijt van had. Een massage hielp en om half 8 was het de hoogste tijd om eens stevig aan de wijn te gaan. We zitten heerlijk onder de sterrenhemel en hebben een gezellige tafel. De ene na de andere fles wijn verschijnt op tafel. Tegen 11 uur realiseer ik me dat ik beter kan stoppen en schuif voorzichtig langs het zwembad richting kamer.

Donderdag 13 oktober
Vandaag een tocht van 156 km voor de boeg. We gaan (alweer) pas om 9 uur weg en rijden door het Anti Atlas gebergte. Eerst is het nog een beetje stenig maanlandschap maar de rotsformaties worden steeds mooier. De grand Canyon van Marokko wordt deze streek genoemd en ik kan na mijn reis van augustus beamen dat dit ook zo is.

De koffiestop is in de kashba waar we heerlijk op het terras in het zonnetje gaan zitten. De weelderige Draa Vallei wordt steeds mooier, wat veel palmbomen en wat hangen er een trossen dadels in zeg. Het water loopt me in de mond.

Lunchen doen we ook al in een kashjba met van die heerlijke Marokkaanse lounge banken. Het eten is wat minder, maar ja je kunt niet alles hebben. De tuin is een plaatje en we bewonderen het zwembad, de bloemen en de bomen.

Na de lunch gaan we op weg naar de 12de eeuwse bibliotheek van Tamegroute. Een koran uit 1091 ligt daar gewoon te liggen en wordt bewaakt door een lief oud mannetje wiens leeftijd is afgestemd op de boeken. Overal spinrag, geen alarm, heel bijzonder. De bibliotheek maakt deel uit van een groter complex waar ook de Koran school zich bevindt om te worden opgeleid tot Iman. Maar ook een grote binnenplaats met galerijen, waar zieken en zwakzinnigen zich op hun kleedje kunnen neerleggen. Ze hopen in deze omgeving op genezing en worden voorzien van een hapje eten en drinken. Maar wat een treurig beeld. Een matje en een zakje met kleding en daar lig je dan open en bloot pijn te hebben, te kermen en creperen.

Een heel indrukwekkende tour maken we met een gids door een heel nauwe kashba waar 300 mensen leven. Het is een wirwar van modderige paden, stenen en rommel waar amper licht binnenkomt. De deuren zijn een soort van staldeuren, maar wat zich daar achter bevindt kunnen we niet zien. Wel is zeker dat de mensen er in 1 ruimte leven samen met de koeien, geiten en honden en er hangt dan ook een ondraaglijke stank.

Een bezoek aan de pottenbakker kon niet uitblijven nadat we gezien hebben hoe mannen in een nauwe gang, een soort van gegraven kuil,  met rietstengels en houtjes houtvuren maken en daarin de potten bakken. Een vreselijke baan in die verzengende hitte. De kinderen die er rond lopen zijn of geestelijk gehandicapt, of lichamelijk, vaak ook beide. Maar allemaal zijn de kinderen uiterst agressief naar toeristen en zijn duidelijk uit op geld. Het maken van een foto kan je op een paar schoppen van een zesjarige komen te staan als je niet onmiddellijk betaalt.

Maar dan komen we in ons volgende hotel aan. Grote prima kamers, maar we laten die koffers vlug staan en begeven ons richting zwembad voor een borrel. Dat had nog wel even wat voeten in de aarde, want de glazen waren onvindbaar, het bier op maar de vodka schonken ze royaal in de jus d ‘orange. Dat dan weer wel. Het diner was in buffetvorm helaas en stelde niet veel voor. Maar we waren allemaal moe na die lange dag en hadden al tamelijk veel gedronken ’s middags, dus iedereen was vroeg richting kamer.

Vrijdag 14 oktober
Vandaag rijden we  half 9 uit Zagora op onze weg naar Merzoua wat 220 km zal zijn. We willen op tijd voor ons jeep avontuur zijn, dus haasten ons vandaag zelfs een beetje. We liepen al in met het ontbijt want dat was uitermate karig. Na water en pinnen, wat toch altijd weer zo’n half uur kost, gaan we met gezwinde spoed naar ons leuke lunch adres in het berber dorp Tazzarina. Een prachtige tuin en een niet minder leuk restaurant. We gaan aan een lamspies met jawel patat. En die smaakte zo heerlijk dat we rijkelijk 3 keer een schaal bestellen, ach moet kunnen op vakantie.

Om half 4 zijn we in Erfoud waar we met onze tasjes in de jeep gaan. De koffers blijven een nachtje alleen in de bus logeren. Wat gezellig: in een 4WD gaan we met zijn vijven op weg naar Merzouga midden in de Sahara woestijn. Na 2 uurtjes rijden komen we aan in de kashba Tomboucta, wat een paradijs blijkt te zijn. 7 dappere Foxers stappen meteen weer in de jeep om ergens op de kameel over te stappen om de nacht in een tent in de woestijn door te brengen. Rachid heeft me op het laatste moment weten te overtuigen dat ik echt beter in het hotel kan blijven. Een kameel is allesbehalve comfortabel, maar dat wist ik al. En met mijn nekklachten uren op een kameel is niet verstandig. En het is een wonder maar ik heb naar hem geluisterd al had ik een overnachting met mn vriendinnen in de woestijn wel heel tof gevonden.

Maar ik zet me dapper over mn teleurstelling heen, stap in het fantastische zwembad, bestel een borreltje en bespreek een massage. Wat een schitterend hotel. Het mooiste van de reis. En wat hebben we een gezellige avond met life muziek waar ook nog een buikdansje wordt opgevoerd. En wat een goddelijk eten. We zitten uit te buiken onder de meest fantastische sterrenhemel die je alleen zo in de woestijn ziet.

Zaterdag 15 oktober
Om 5 uur gaat mijn wekker want ik ga met Yvette een kamelentocht van “slechts” een uurtje doen naar een duintop om de zonsondergang te bekijken. Het is nog best wel fris om deze tijd en we stappen bibberend, niet alleen van de kou in mijn geval, op onze kameel. Groot!!! Pfffff wat een beesten zeg, ik was mijn tocht van 15 jaar geleden echt alweer vergeten. Doodstil is het in de woestijn, alleen wij op onze kameel en onze begeleider. De laatste meters het duintop op moeten we gaan lopen want zo steil kan die kameel niet. Daar gaan we wachten tot de zon opkomt. Wauw wat een spektakel.

Na een heerlijk ontbijt en het kopen van enkele nutteloze en veel te dure schaaltjes van onze kamelenvriend stappen we weer in de jeep voor onze tocht terug. We stoppen nog even bij de slijp/steen fabriek (met winkel!!!! uiteraard) en gaan dan aan onze 260 km beginnen. Late koffiestop, laten lunch, maar ach we hebben reserve van de vorige dag en het ontbijt. Ons restaurant ligt midden in de Todra kloof waar het werkelijk schitterend is. Maar wat een vervelende mensen in dit restaurant. Maar ja hier midden in een kloof met alleen wat stalletjes ga je niet naar de buren want die zijn er niet.

Eindelijk is het tijd voor een beetje lichaamsbeweging want we gaan een wandeling maken in de kloof. Wat vreselijk veel dadelbomen. Oktober is de oogstmaand dus we zien de dadels in volle grootte. Alle andere vruchten zijn al geoogst en dat is jammer.

Eindelijk zijn we om 6 uur in ons hotel en ik kies na deze lange dag voor een bad in plaats van mijn borreltje. Aangekomen op mijn kamer plof ik op het bed om meteen rechtsomkeert te maken richting receptie. Dat is geen bed of matras maar een plank. Aan mijn gezicht zagen ze wel dat het serieus was en ze herkenden de klacht onmiddellijk want binnen 10 minuten werd er een ander bed mijn kamer binnen gereden. Ik herkende me dan ook niet in de vele klachten de volgende ochtend. Heerlijk geslapen al moesten we vroeg op want we vertrekken om 8 uur.

Zondag 16 oktober
Vandaag gaan we van Tinghir naar Marrakech en dat is  290 km. Dat is niet zo veel maar op de Marokkaanse wegen ben je dan toch een aardig tijdje onderweg. Een korte foto stop daar waar de opnamen waren van de film “Letters of Arabia” . Om half 12 worden we al aan de lunch gezet, maar niemand heeft nog erge trek dus na een soepje gaan we maar weer verder. Vandaag komen we in de Hoge Atlas en zien we de Canyon van Marokko weer. Bochten en nog eens bochten. De eerste groene Foxers melden zich voor in de bus. We passeren weer het hoogste punt en gaan langs gruwelijke afgronden naar beneden.

We gaan weer naar het ons bekende Oudaya hotel in Marrakech maar nu hebben we kamers in het nieuwe gedeelte. Ze zijn weliswaar nieuwer maar zo mogelijk nog kleiner. Maar goed alles is aanwezig en de bedden zijn heerlijk. We gaan meteen naar het Djemaa El Fna plein want daar zijn we de eerste dag nog niet geweest. We kijken onze ogen uit, wat een leven op het plein. Jaap trakteert ons bij een van de tientallen sinaasappeltentjes op verse jus d’ orange. Voor 30 cent heb je een heel groot glas goddelijk sap. Je kunt het niet bedenken of ze doen het op dit plein. Slangen moeten op hoge tonen omhoog klimmen, apen in jasjes maken dansjes. Verhalenvertellers doen hun zegje. Vuurspugers verbazen je. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: betalen en anders wordt er niet gefotografeerd en daar valt niet mee te spotten. En deze vijandige benadering doet toch een beetje afbreuk aan de hele sfeer.

Maar we gaan eten bij een fantastisch restaurant waar we vanaf het terras uitzicht hebben op het plein. Grandioos, lekker veel wijn en reuze gezellig. Al zitten de hoge krukken voor de kleintjes onder ons niet zo gemakkelijk. Na afloop nog een rondje plein en dan begint de strijd weer om voor een normale prijs in een taxi te komen. We nemen afscheid van ons eetclubje want zij vertrekken morgenochtend al heel vroeg naar huis. Wel heel jammer dat Hanneke ook weg ging.

Maandag 17 oktober
We zijn vrij vandaag en moeten het zelf uitzoeken. Help, kunnen we deze weelde aan. Na het ontbijt besluiten we lopend naar het plein te gaan. Niet dat we erg opschieten want iedere winkel is de onze. Halverwege stappen we in een paardenkoetsje wat dat moet je ook mee gemaakt hebben. Agnes en ik hadden het de eerste dag al gedaan, maar het is zo leuk en relaxed dat we graag een tweede keer instapten.

Hoogste tijd voor een kopje koffie en waar kun je dat beter doen dan midden in de souk op een hoog boven de daken gelegen terrasje. De eigenaar haalt haastig een paar wankele krukjes en schuift een vies boomstammetje aan en daar zitten we . Kijken uit over de daken van Marrakech, oftewel een grote armoedige bende van was, schotels en puin. Thee zonder suiker hadden we besteld en ja hoor daar komt een potje en wat glazen. Bij de eerste slok weet Rita het zeker: hier zit heel veel suiker in. We roepen onze vriend weer, die besluit zelf even de thee te proeven uit ons glaasje. Hij neemt een slok, kijkt, en spuugt zijn slokje thee weer uit in het glaasje en zegt : yes sugar, om vervolgens met glaasje en potje weg te gaan en andere thee te gaan halen! Nou je proeft dan toch anders je thee moet ik zeggen. We zien dus ook maar af van de tajines hier die er trouwens heerlijk uitzien.

We gaan maar naar een meer toeristisch adres en strijken neer bij Cafe de France. Maar we moeten verder want die dirhams die moeten op, dus we gaan de souk in op zoek naar mooie (lege) tajines. Maar niet nadat we een prachtige riad  hebben gekeurd waar we een uitgebreide massage en hamman voor de volgende dag bespreken. We gaan op zoek naar Jaap zijn vriend de sinaasappelverkoper, maar er zijn er zoveel die kunnen we niet meer vinden. Dus kopen we een lekker glas verse sap bij een ander.

Dan wordt het wel eens tijd om naar het hotel terug te keren. Uiteraard via ons stamcafe waar we een flesje wijn soldaat maken. We geven onszelf precies een uurtje om te lamballen, te douchen en te verkleden en dan gaan we weer in omgekeerde richting. Want we moeten eten op het plein bij één van de stalletjes die er speciaal ’s avonds worden neergezet. Een keur aan verse vis, vleesspiezen, groenten, te veel om op te noemen. Je wijst aan wat je wil hebben en neemt plaats aan de lange houten picknick tafels. Fantastisch, met maar 1 nadeel.: er wordt geen alcohol geschonken dus we doen het met een cola en water.

Na het eten op baboesjes jacht voor Ruud. Nou dat is niet zo heel makkelijk als een man maat 45 heeft. Maar uiteindelijk wordt er een paar aangeschaft die later terug in Nederland alsnog te klein blijkt. Dus de baboesjes of op Marktplaats of als souvenier aan de muur.

Dinsdag 18 oktober
Ook onze laatste dag is aangebroken. Maar alweer een lekker vrije dag. We gaan eerst naar de tuinen van Majorelle. Lopend want we zijn echt beweging te kort gekomen in de hele week. Prachtige tuinen we kijken onze ogen uit. In een hoek is een in memoriam van Yves Sint Laurent gemaakt van wie de tuinen ook waren. Heel veel bruggetjes, veel indigo blauw, veel mooie grote planten.

Wederom in een strijd op leven en dood om een goedkope taxi. We komen terecht in een geweldige touareg die ons voor 50 dirham brengt naar Hotel Mamounia. Ik was aan de beurt om voorin naast de chauffeur te zitten en begrijp meteen waarom dit geen gewilde plek is. De chauffeurs hier zijn kamikaze piloten die niets schuwen en dat onderga je voorin toch wel angstig dichtbij.

Mamounia is het mooiste hotel van Marokko en ik trakteer op een kopje koffie. Althans dat was de bedoeling want we worden aan de poort geweigerd. Sportschoenen en slippers worden hier niet op prijs gesteld. Toen ik kennelijk toch wel heel teleurgesteld keek mochten we alsnog naar binnen als ik tenminste mijn rugzak bij de portier achterliet. Mijn verontwaardiging was groot: een echte Marc Jacobs is niet zo maar een rugzak. De portier schrok ervan dus wij naar binnen met rugzak en al. Voor 7 euro per persoon dronken we een kopje koffie in een fantastische ambiance in heerlijke stoelen op het terras. Om nou te zeggen dat de koffie heerlijk smaakte: nee. Maar het was het waard om ons binnen te vergapen aan al die luxe, de foto opnames en de mooie tuinen.

We gaan lopend voor een laatste rondje naar het plein. Maar de opdringerigheid en agressie van de mensen begint ons toch wel een beetje te vervelen en we worden ook door de moeheid en de warmte een beetje kribbig en gaan ergens op een terras zitten bij de eerste de beste shoarma tent.

Maar dan is het tijd voor onze hamman en massage. Wat een timing, wat een planning, wat zijn we hier aan toe. Het is een riad zo vreselijk mooi in een onooglijk steegje van Marrakech. Alles kleine blauwe steentjes, overal komen deuren van kamers uit op de binnenplaats. We geven ons volledig over na ons in witte jurken te hebben gehesen. Goddelijk. Na afloop een kopje thee en verdwaasd lopen we buiten en besluiten nog maar een avond bij de stalletjes op het plein aan te schuiven  Want waar kun je lekkerder en verser eten. Voor de laatste keer slijpen we de messen voor de onderhandelingen over de taxiprijs en laten ons afzetten bij ons stamcafe voor een laatste flesje.

Woensdag 19 oktober
Om 7 uur worden we door ons taxi busje gehaald en naar de luchthaven gebracht. Keurig op tijd vertrekken we voor ons vluchtje naar Cassablanca, waar we gelukkig maar 1,5 uur hoeven wachten. En dan door naar Amsterdam waar we tegen 3 uur landen.

We hebben het weer heerlijk gehad met elkaar concluderen we als we op de koffers staan te wachten. Reunie volgt in 2012 want we zijn tenslotte allemaal heel drukke singels.

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.