16-daagse Viva Mexico

Auteur(s):

D. Harinck

Reisdatum:

08-11-2011 t/m 25-11-2011

Waardering:

4 sterren 54 stemmen

Eindelijk is het dan zover 8 november 2011. Per trein ga ik op weg naar Schiphol. Toch een beetje zenuwachtig om mijn medereizigers te ontmoeten. Eerder heb ik al contact gehad met een paar medereizigers via het Fox forum.  Het is mijn tweede singlereis en de eerste is mijn supergoed bevallen. Allemaal mensen die met dezelfde intentie op reis gaan; ontdekken van een nieuw mooi land en genieten van een mooie vakantie. En aangezien we allemaal alleen zijn, is iedereen wel op zoek naar iemand om gezellig mee te gaan eten, shoppen, excursies maken etc. Kortom je hoeft niets alleen te doen als je daar geen zin in hebt tijdens dit soort reizen.

Eenmaal op Schiphol aangekomen staat er al een medewerkster van Fox in een herkenbaar blauw mantelpakje ons op te wachten. Langzamerhand druppelt iedereen binnen en maken we kennis met elkaar. De eerste indruk is gelijk goed, het ziet er naar uit dat dit een gezellige reis gaat worden.  Een gedeelte van groep geniet nog even gezamenlijk van de lunch voordat we richting het vliegtuig gaan.

Na een rustige en gezellige vlucht, de meeste van ons hebben tijdens de vlucht al aardig kennis kunnen maken met elkaar, komen we ’s avonds (lokale tijd) aan op het vliegveld van Mexico-stad. Op het vliegveld staat reisleidster Annelies ons op te wachten en begroet ons met een enorme glimlach. Gelijk wordt er door de meesten de eerste pesos uit de automaat gehaald.

De eerste indruk van Mexico-stad is even wennen. Het is al donker en de wegen zijn niet overal goed verlicht, hierdoor komt de stad niet al te gezellig over. Gelukkig blijkt dit de volgende dag bij daglicht reuze mee te vallen. Na het inchecken gaan we met zijn allen nog een drankje drinken op het dakterras van het hotel en proosten we op een geweldige vakantie.

Woensdag 9 november 2011
Annelies stelt ons voor aan onze chauffeur, Alejandero, die ons de komen weken op een zeer professionele manier veilig door het verkeer van Mexico zal loodsen. Ook ontmoeten we onze gids Vicky, een Mexicaanse die uitstekend Nederlands spreekt, die ons deze dag zal begeleiden door Mexico-stad. We gaan als eerste naar het centrale plein van de stad. Vicky legt ons gelijk uit dat elke stad een centraal plein heeft en die noemt men hier altijd Zocalo. Het Zocalo van Mexico-stad behoort tot één van de grootste van de wereld.

Allereerst bezoeken we het Palacio National waar we de imposante muurschilderingen van Diego Rivera bekijken waarin de gehele geschiedenis van Mexico is te zien. Daarna gaan we de kathedraal bezoeken. Er is een mis gaande dus houden we ons rustig en lopen we diskreet een beetje rond en genieten van alle pracht en praal. Vervolgens gaan we naar de basiliek van de maagd van Guadelope. Een bekend bedevaartsoord en dat is te merken, het is behoorlijk druk. In de kerk bevindt zich een lopende band waarmee je langs het beeld van de maagd komt.

Dwars door Mexico-stad rijden we richting Teotihuacan, de grootste tempel van heel latijns-Amerika. Onderweg krijgen we een mooie indruk van deze enorme stad. Voordat we naar de tempel toe gaan, gaan we eerste lunchen. Het is een buffet met allerlei heerlijke dingen o.a. gekookte cactus.

Op naar de tempel. Ik heb er reuze veel zin in, dit is één van de redenen waarom ik naar dit land ben gegaan. De tempel is zeer indrukwekkend en we krijgen goede uitleg van Vicky. Ook laat zij ons zien aan de hand van een demonstratie hoe men destijds de tempel kleurde. Deze kleuren zijn ondertussen helaas niet meer te zien. Vicky neemt ons mee naar een plek waar nog wel wat van de originele muurschilderingen terug zijn te vinden. Uiteindelijk krijgen we nog wat vrije tijd om op ons gemak rond te kijken en om eventueel de tempel te beklimmen. Ongeveer de helft van de groep gaat naar boven. Het is een enorme klim en af en toe moet je opletten waar je gaat staan maar het is het allemaal waard, het uitzicht is fenomenaal. Bovenop de tempel blijkt gelijk dat het groepsgevoel er al aardig in zit. De mensen die bovenop de tempel staan nemen foto’s van elkaar en van de mensen die nog met de klim bezig zijn. De mensen die geen zin hadden in de klim zwaaien enthousiast naar diegenen die de top hebben gehaald.

’s Avonds krijgen we van Fox een heerlijk welkomsdiner aangeboden. We eten op het dakterras van het Majestic hotel gelegen aan het Zocalo, een geweldig uitzicht. Met zijn allen lopen we terug naar het hotel en een deel van de groep besluit nog te blijven hangen in één van de cafés van het centrum. Helaas blijkt dat de cafés in Mexico-stad om 23.00 uur sluiten. Erg vreemd voor zo’n wereldstad.

Donderdag 10 november 2011
Deze ochtend begint een ritueel die tijdens onze reis zich vaak zal herhalen; 6.30 uur wake-up-call, 7.00 uur koffers op de gang en ontbijt voor diegenen die daar zin in hebben, om 8.00 uur vertrekt de bus. Voor sommigen is het even wennen om hun koffer zo maar op de gang achter te laten. Maar dit gaat elke dag goed en geen koffer wordt achtergelaten dankzij het wakend oog van Annelies.

We gaan vandaag op weg naar de havenstad Veracruz. Onderweg stoppen we in de mooie stad Puebla. Hier krijgen we ruim de tijd om op ons gemak rond te kijken. Ik lunch samen met Wil, Ans en Guus op een gezellig terrasje aan het Zocalo. Het is even wennen omdat de kaart alleen in het Spaans is maar met wat hulp van de ober weet ik een overheerlijk Mexicaans gerecht te bestellen.

Als we in Veracruz aankomen is het al donker (rond 18.00 uur wordt het donker in Mexico). Annelies stelt voor om met z’n allen taco’s te gaan eten bij een leuk lokaal tentje wat volgens haar ook te vertrouwen is zodat niemand last krijgt van buikkrampen (Montezuma’s revenche zoals het in Mexico noemen). Iedereen gaat die avond mee en we zitten met z’n allen aan een lange tafel. Er worden grote schalen met vlees op tafel gezet en stapels zachte taco’s. Annelies legt het één en ander uit, je kunt de taco zo heet maken als je zelf wilt. Het eten smaakt echt heerlijk. Weer sluiten we een mooie dag af met een gezellige smakelijke avond.

We slapen deze avond in een wel heel luxe hotel.

Vrijdag 11 november 2011
Vandaag wordt een lange reisdag. ’s Ochtends maken we eerst een boottocht over het meer van Catemaco. Het is een schitterend meer omgeven door hoge begroeide bergen. Tijdens de tocht zien we heel veel lokale mensen snorkelen en vissen. Iemand uit de groep vraagt of er ook krokodillen in dit meer zwemmen. De schipper vertelt dat deze hier heel zeldzaam zijn. Hij is nog niet uitgesproken of we zien er één opduiken naast de boot. We hebben dus geluk. De krokodil zwemt nonchalant door terwijl de boot hem volgt en wij allemaal ons best doen de krokodil goed op de foto te krijgen.

Na de mooie boottocht gaan we lunchen aan de waterkant. Ik eet grote garnalen die in het meer worden gevangen, ze zijn heerlijk. Tijdens de lunch worden we getrakteerd op een optreden van een typische Mexicaanse band op. De hele middag zitten we in de bus maar Annelies weet ons wel te vermaken tijdens de lange busritten. Ze doet een soort namenspelletje zodat we de namen van onze reisgenoten snel leren, erg handig maar ook zeer grappig. Na nog wat uitleg over het leven in Mexico zet ze een film op over het leven van de kunstenares Frida Kahlo en haar man Diego Rivera. Ik had nog nooit van deze vrouw gehoord maar na het zien van de film ben ik onder de indruk en besluit ik zodra we terug zijn in Mexico-stad haar schilderijen te gaan bekijken.

Uiteindelijk komen we dan aan in Villahermosa. We eindigen die avond in de bar naast het hotel waar we heerlijk aan de cocktails gaan.

Zaterdag 12 november 2011
We bezoeken het archeologische park La Venta met de beroemde Olmekenkoppen. Er zijn nog veel meer mooie beelden en maskers te zien in dit park. Ook is er een kleine dierentuin waar ze zelfs mooie panters hebben.

Dan gaan we op weg naar wat voor mij het hoogtepunt van de reis is … Palenque. Bij Palenque aangekomen blijkt deze Mayastad nog mooier te zijn dan ik me had voorgesteld. De hoge ruïnes met enorme trappen zijn omgeven door de jungle. Vanuit de jungle hoor je allerlei prachtige geluiden oa de brulapen. We beklimmen de ruïnes en krijgen uitleg van een Engelstalige gids die een mooi beeld schetst van het leven destijds. Annelies vertaalt voor diegenen die geen Engels verstaan. We genieten allemaal duidelijk van deze omgeving en op deze locatie wordt dan ook een groepsfoto gemaakt.

We krijgen de tijd om nog wat te kopen bij de lokale handelaars. Deze mensen zijn totaal niet opdringerig en laten je rustig hun handelswaar bekijken (wat overigens bijna overal zo is tijdens deze reis behalve in Acapulco). Ik heb daar een mooie afbeelding van de Maya-kalender gekocht. Nadat iedereen is uitgekocht neemt Annelies ons nog een stukje mee de jungle in. Een schitterende wandeltocht waarbij we langs een mooie waterval lopen. Voor diegenen die interesse hebben is er nog de gelegenheid om een klein museum te bezoeken. De rest geniet buiten van de omgeving.

We verblijven in een schitterend hotel, midden in de natuur, met allerlei vrij staande huisjes met veranda en hangmatten. De helft van de groep duikt het zwembad in en geniet ondertussen van corona’s en cocktails. Ik kan in eerste instantie gewoon niet kiezen; blijf ik liggen in mijn hangmat om te genieten van de geluiden van de natuur of voeg ik me gezellig bij de groep in het zwembad. Uiteindelijk na ongeveer een half uur genieten van de hangmat ga ik toch maar naar het zwembad. Daar blijkt dat diegenen die in het zwembad liggen al een gehele choreografie hebben bedacht voor hun schoonzwem-act. Ik kom niet meer bij van het lachen als ik het te zien krijg. Het is supergezellig en heerlijk ontspannend bij het zwembad maar uiteindelijk gaan we ons dan toch omkleden voor het avondeten.

Het hotel heeft één restaurant die van aan alle kanten open is waardoor je eigenlijk heerlijk buiten zit. Ik besluit die avond een typisch Mexicaans gerecht te bestellen; kip Mole (chocoladesaus). Het is smaakt goed en een aantal reisgenoten willen ook graag proeven. We blijven nog lang natafelen in het restaurant. Wil weet een paar mensen enthousiast te maken om te klaverjassen. Ik heb er absoluut geen verstand van maar ga er toch bij zitten en krijg ondertussen van Wil uitleg over dit kaartspel. We lachen wat af en voor we het door hebben is het 1.00 uur ’s nachts. Uiteindelijk besluiten we toch maar naar onze huisjes te gaan.

Zondag 13 november 2011
Vandaag wordt een hele mooie reisdag dwars door de natuur en de hooglanden van het Chiapas gebergte. Helaas voor diegenen die last hebben van reisziekte betekent dat ook veel slingerwegen. We gaan op weg naar de waterval Aqua Azul maar eerst trakteert Annelies ons nog op een extra waterval. Deze is al supermooi en we kunnen dan ook niet wachten op de topper Aqua Azul. Volgens Annelies moet deze nu helder blauw zijn omdat het de afgelopen dagen niet heeft geregend. Bij de waterval aangekomen blijkt zij uiteraard gelijk te hebben. De waterval is felblauw en schitterend om te zien. De waterval bestaat uit verschillende plateaus en je kan helemaal naar boven lopen. Langs het pad zijn verschillende mooie uitzichtpunten. Aan de andere kant van het pad staan marktkraampjes met allerlei souvenirs (lederen tasjes, beeldjes, sjaals, mooie shirt, blouses, lederen sandalen eigenlijk te veel om op te noemen). We krijgen ruim de tijd om hier op ons gemak rond te lopen en te genieten van de mooie waterval en nog wat souvenirs te scoren.

Die middag moeten we weer een lange reis maken en uiteindelijk komen we aan het eind van de middag aan in San Cristobal. Omdat de straatjes in deze stad erg smal zijn kan de bus niet bij het hotel komen en lopen we het laatste stukje. De koffers worden met een pick-up naar het hotel gebracht. Wederom hebben we een superleuk hotel. Omdat we hier best hoog zitten koelt het ’s avonds behoorlijk af en Annelies raadt de koukleumen onder ons aan een kacheltje te huren bij de receptie.

’s Avonds geeft Annelies, voor diegenen die geïnteresseerd zijn, een korte rondleiding door de stad. Iedereen gaat mee en uiteindelijk besluiten we met zijn allen te gaan eten. Omdat iedereen apart afrekent duurt dit nogal lang. Je moet in Mexico wel geduld hebben. De laatste dagen van de reis besluiten we steeds vaker om maar één gezamenlijke rekening te laten maken. Vervolgens legt dan iedereen het bedrag wat hij verschuldigd is op tafel. Dit blijkt veel sneller te werken en en gaat altijd goed. Zelfs voor de bediening is dit beter want op deze manier krijgen ze nog meer fooi dan de gebruikelijke 10%.

Annelies neemt ons na het eten mee naar een salsabar waar een deel van de groep blijft hangen. Er wordt flink gedanst en de Mexicaanse mannen nodigen de Nederlandse dames graag uit voor een dansje. Ook al kan je geen salsa dansen is dat absoluut geen probleem, ze leren het je graag.

Maandag 14 november 2011
Vandaag geen koffers op de gang want we blijven 2 nachten in San Cristobal. We bezoeken het indianendorp San Juan Chamula. We krijgen in de bus al uitleg van onze gids Alejandro een enthousiaste man die vol liefde verteld over het dorp en de Tzotzil-indianen. Zowel hij als Annelies drukt ons op het hart absoluut geen foto’s te maken van de mensen. Er staat namelijk een gevangenisstraf op, de mensen hier denken dat je via het maken van een foto hun ziel steelt.

Het dorp is absoluut indrukwekkend en de mensen zijn schitterend om te zien in hun kleurrijke kleding. Wat heel indrukwekkend is, is de katholieke kerk die de indianen in gebruik hebben. De hele kerk ligt bezaaid met dennennaalden. Er staan geen banken en tegen de muur staan vele katholieke beelden die versierd zijn met o.a. vele spiegels. In de kerk zitten vele mensen op de grond kaarsen te branden en allerlei gebeden op te zeggen. In de kerk hangt een heerlijke geur van dennennaalden en brandende kaarsen. Sommigen hebben een levende kip bij zich. Als iemand ziek is zorgt de priester er voor dat de ziekte of kwade geest overgaat naar de kip. Zodra dit is gebeurd wordt de kip gedood. De kip moet vervolgens worden begraven zodat niemand deze kan opeten. Het hele schouwspel is indrukwekkend en we staan dan ook allemaal sprakeloos te kijken naar het geheel.

Na het kerkje mogen we een typisch dorphuisje bekijken en krijgen we uitleg van Alejandro over de rituelen. Aan het eind van de ochtend hebben we nog wat vrije tijd en besluit ik samen met nog een paar reisgenoten om terug te gaan naar het kerkje. We zitten daar een half uur wederom gefascineerd te kijken naar de lokale bevolking die hier hun rituelen uitvoeren.

Die middag hebben we vrij in San Cristobal en splitst de groep zich op in verschillende groepjes. Ik ga met nog een paar mensen mee met Annelies. Ze laat ons zien waar je postzegels kunt kopen en waar je geld kan pinnen. Maar ik ga voornamelijk mee voor het winkeltje waar je een zilveren armband kan laten maken van je geboortedatum volgens de maya-kalender. De eigenaar legt ons uit hoe het werkt en Annelies helpt met de vertaling. Drie van ons besluiten zo’n armband te laten maken. We geven onze geboortedatum op en diezelfde avond kunnen we onze armband af halen. Maar eerst gaan we nog wat shoppen, sightseeing en terrashangen. Als ik ’s avonds mijn armband afhaal ben ik echt superblij met het resultaat, hij is schitterend.

Dinsdag 15 november 2011
Allereerst maken we vandaag een boottocht op een snelle boot door de Cañon del Sumidero. Nadat we allemaal een zwemvest hebben aangetrokken gaan we aan boord. We maken een fantastisch mooie tocht langs metershoge rotswanden. Onderweg zien we mooie vogels, watervallen (eentje lijkt er zelfs op een kerstboom) en heel veel zonnende krokodillen. Terwijl de boot stilligt zodat we allemaal mooie foto’s kunnen maken van de krokodillen zie ik de luchtbelletjes naast onze boot omhoog komen. Annelies bevestigt wat ik denk, er zwemt een krokodil onder water naast de boot.

Aan het eind van de middag komen we aan in Tehuantepec. Nadat we allemaal onze sleutels hebben en de koffers op de kamers staan verzamelen we ons bij het zwembad. Annelies voegt zich bij de groep en blijkt een fles tequila bij zich te hebben. Ook heeft ze bekertjes, schijfjes limoen en zout bij zich oftewel TEQUILA CEREMONIE!!! Annelies legt ons uit wat de juiste manier is om de tequila te drinken en gezamenlijk proosten  we op het vervolg van een tot nu toe mooie gezellige reis. Het is, hoe kan het ook anders, wederom supergezellig bij het zwembad. We blijven hier dan ook hangen tot het donker wordt.

Woensdag 16 november 2011
Vandaag gaan we op weg naar Oaxaca. Onderweg stoppen we bij een mezcal stokerij en krijgen we uitleg over dit drankje. We mogen proeven en er blijken toch erg lekkere varianten bij te zitten vooral de cappuccino mezcal valt goed in de smaak. Ook stoppen we bij de oudste boom van Mexico. Dit is een enorm grote boom. Bij deze boom lopen kinderen die na school uitleg geven aan de toeristen over de vele dieren en gezichten die zijn te ontdekken op de enorme boom. Aan de hand van een spiegeltje laten ze je van alles zien. De boom is aardig om te zien maar vooral de uitleg van de kinderen maakt het leuk.

Oaxaca blijkt een zeer leuke stad te zijn met een gezellig Zocalo vol met allerlei terrasjes, verkopers en straatartiesten. Annelies geeft weer een korte rondleiding aan diegenen die daar interesse in hebben. Uiteindelijk eindigen we op een terras aan het zocalo. Een mariachiband komt naar ons toe en er wordt gevraagd of ze iets voor ons kunnen zingen. Ze blijken 80 pesos per nummer te vragen en hier wordt gretig gebruik van gemaakt. De één na de ander van de groep vraagt een nummer aan. De mannen zingen echt fantastisch en dit maakt het Mexico-gevoel helemaal compleet.

Donderdag 17 november 2011
Ook in Oaxaca blijven we een extra nacht dus kunnen we koffers op de kamers achterlaten. Deze ochtend hebben we allemaal een optionele excursie geboekt naar Monte Alban. Deze indrukwekkende zapotekenstad ligt net buiten Oaxaca. We krijgen uitleg van een Engstalige gids die zeer gepassioneerd verteld over de zapotheken. Ik had deze excursie niet willen missen. Dit is heel anders dan Palenque en Teotihuacan maar toch ook weer heel indrukwekkend.

Bij Monte Alban zit ook nog een klein museum waarbij enkele mooie opgravingen te zien zijn (oa een skelet) zeer de moeite waard om er even te gaan kijken. Tijdens de rondleiding worden we achtervolgt door verkopers die allerlei mooie beeldjes verkopen. Dit is de eerste en tevens laatste keer dat we dit soort typische beeldjes tegenkomen. De verkopers doen dan ook goede zaken die ochtend.

‘s Middag staat er niets op het programma dus splits de groep zich op in kleine groepjes en gaat iedereen zijn eigen gang (u raadt het vast…….terrasje pakken, shoppen, sightseeing).

’s Avonds heb ik niet zo’n zin om uitgebreid te gaan eten en koop ik een pizzapuntje bij de lokale bakker. Daarna ga ik in de lobby van het hotel een boek lezen. De één na de ander verzamelt zich in de lobby van de hal. Verschillende groepjes hebben met elkaar afgesproken om te gaan eten. Elk groepje nodigt me uit om mee te gaan. Als ik uitleg dat ik geen trek heb geven ze door waar ze heen gaan mocht ik van gedachten veranderen. De laatste groep weet me uiteindelijk toch over te halen om mee te gaan. “ga dan in ieder geval gezellig mee om iets te drinken”. Kortom het groepsgevoel leeft enorm en niemand wordt vergeten.

Met het groepje eters ga ik naar een terras op het Zocalo. Ik bestel  een lekkere milkshake terwijl de rest van het eten geniet. Wederom komt de mariachiband langs in de hoop dat we weer zo gul zijn als de avond daarvoor. En ze hebben geluk. Wil besluit zelfs met ze mee te zingen, dit tot grote hilariteit van de Mexicanen op het terras. Uiteraard is dit alles vastgelegd met de videocamera.

Vrijdag 18 november 2011
Vandaag staan we extra vroeg op en vertrekt de bus om 5.00 uur. We moeten vandaag aardig wat kilometers afleggen voordat we in Taxco aankomen. Taxco schijnt een geweldig mooie stad te zijn waar we helaas maar 1 nachtje slapen en daarom stelt Annelies voor om vroeg te vertrekken zodat we in ieder geval nog wat uurtjes Taxco bij daglicht kunnen bewonderen.

In Taxco heeft Annelies oude kever taxi’s geregeld die ons naar het Zocalo brengen. Dit is praktisch aangezien we dan sneller op het Zocalo zijn maar ook superleuk omdat deze oude karretjes keihard door de steile straatjes scheuren. Het is eigenlijk een excursie op zich die ook nog eens betaald wordt uit de gezamenlijke pot.

Op het Zocalo kunnen we even rondkijken en voor die geïnteresseerden  is er uitleg bij een grote juwelier over zilver. Op zich heel interessant om te horen wat echt is en wat niet. Na deze uitleg gaan vooral de dames los. Rondom het Zocalo zitten veel juweliers die allerlei zilveren sieraden verkopen. Na het shoppen eten we weer gezamenlijk. We zitten op de eerste verdieping van een leuk restaurant en de balkons hebben een mooi uitzicht op het zocalo. Annelies komt bij iedereen de gekochte buit bekijken.

Na het diner gaan de meesten lopend terug naar het hotel om daar nog een paar corona’s of cocktails te drinken. Ik ook en tot mijn teleurstelling merk ik alleen maar dat ik Taxco een superleuke stad vind en er van baal dat we hier niet een dag langer blijven. We slapen in een superleuk hotel wat volgens mij al behoorlijk oud is maar het straalt iets koloniaals uit. Vanuit het hotel heb je een prachtig uitzicht over de Taxco. Ik ben de volgende ochtend vroeger opgestaan om nog even van dit uitzicht te kunnen genieten.

Zaterdag 19 november 2011
Yes!! We gaan op weg naar Acapulco. Na een fantastische maar intensieve rondreis kijkt iedereen uit naar een paar lekkere stranddagen. Ik ben dan ook superblij dat ik een verlenging heb geboekt. 

Rond 14.00 uur komen we aan in deze badplaats. We rijden over de boulevard richting ons hotel. Tijdens deze rit is te zien dat alle supergrote fastfoodketens zijn vertegenwoordigd in Acapulco en dat er aardig wat shoppingmalls zijn. Helaas zijn er ook aardig wat leegstaande winkels. Later horen we dat de toeristen tegenwoordig Mexico en vooral Acapulco vermijden vanwege alle negatieve berichten rondom de drugsoorlog. Tijdens deze reis heb ik hiervan niets gemerkt en heb ik me dan ook geen seconde onveilig gevoeld. Het enige waaraan je merkt dat er iets aan de hand is zijn de vele roadblocks van de militairen. Maar gelukkig mocht onze bus altijd doorrijden. Annelies heeft ons wel afgeraden om in Acapulco in het donker over het strand te wandelen en ´s avonds niet alleen over de boulevard te lopen. Ik heb me aan dit advies gehouden maar ook daar heb ik me nooit onveilig gevoeld.

Het hotel in Acapulco blijkt een supermooi en klein hotel te zijn. Beter dan al die megahotels die langs het strand staan. Ik heb kamer 507 en dit blijkt een hele grote kamer te zijn waar zelfs een bankstel in staat. Het balkon heeft uitzicht op zee. Later kom ik er achter dat alle kamers die eindigen op 7 superluxe zijn. Iedereen weet niet hoe snel ze hun bikini/zwembroek moeten aantrekken om vervolgens lekker op het strand te gaan liggen. Iedereen geniet van een mooie zonnige strandmiddag. Annelies had ons wel gewaarschuwd voor de oceaan. Deze is behoorlijk wild en er staat een sterke stroming. Zwemmen is dan ook niet makkelijk en tijdens ons verblijf heeft elke dag de rode vlag gewapperd bij het hotel omdat zwemmen werd afgeraden. Terwijl we op het strand liggen komt de ober langs met cocktails en corona’s. Ondertussen lopen de verkopers langs en verkopen nog wat zilver en tasjes aan een paar dames van de groep die nog een klein beetje ruimte hebben in hun koffers. Ook de masseurs weten een paar klanten te vinden. Ondertussen worden we ook nog getrakteerd op een vliegshow. Vliegtuigen en straaljagers halen de meest spectaculaire stunt uit boven de zee. Terwijl ik zit te genieten van deze taferelen en van mijn koude corona gaat de zon onder en zorgt voor een fantastisch mooi kleurenspel boven de zee….dit is het leven!!!!

’s Avonds gaan we met een groepje eten bij 100%natural wat ons is aangeraden door Annelies. Het blijkt een topper te zijn. Daarna is een deel nog gaan stappen bij een gezellige tent langs de boulevard. Ik besluit die avond op tijd naar bed te gaan maar aan de foto’s te zien was het weer een dolle boel.

Zondag 20 november 2011
Dag van de revolutie en het stikt dan ook van de Mexicanen op het strand en op de boulevard. Het is gezellig druk. Ik ga met nog wat reisgenoten deze ochtend zwemmen met de dolfijnen.. a dream come true!! Annelies heeft dit voor ons geregeld en gaat zelfs mee om het geheel vast te leggen met mijn videocamera. Ook zijn er een paar reisgenoten zo aardig om mee te gaan en foto’s van ons te maken. 

We zijn een beetje zenuwachtig als we uitleg krijgen. We mogen het gezicht van de dolfijn niet aanraken. De buik mogen we alleen aanraken als de dolfijn op zijn rug zwemt en vooral uitkijken voor de staart. Voor we het water in gaan moeten we ons nog even douchen en krijgen we ieder een zwemvest. Dan is het eindelijk zo ver. Als we aan de kant staan komen de dolfijnen ons al enthousiast begroeten.  Eenmaal in het water wordt er een soort programma afgewerkt. We mogen de dolfijnen aaien en voeren en krijgen een zoentje. En als laatste, wat echt spectaculair is, duwen twee dolfijnen ons één voor één door het water. Dit gaat zo hard dat sommigen van ons vanaf de middel boven water uit komt.

Helemaal dolbij ga ik weer terug naar het hotel. Daar volgt nog een geweldige ervaring. Aneline wil graag parasailen en Annelies besluit dit ook eens een keer te gaan proberen. Als Ellen en ik dit horen besluiten we ook mee te gaan. Als eerste gaat Annelies en het ziet er eigenlijk behoorlijk makkelijk uit. Je start vanaf het strand en rent een stukje mee als de boot de lijn straktrekt. Voor je het weet hang je hoog in de lucht. Aan het eind zorgt de boot dat je boven het strand hangt en moet je, zodra dit wordt aangegeven door het wapperen met een rode vlag, trekken aan een lijn van de parachute. Hierdoor zak je naar beneden en word je opgevangen door twee mannen waardoor de landing echt een eitje is. Ik heb last van hoogtevrees maar als het eenmaal mijn beurt is ben ik dit totaal vergeten en geniet ik alleen maar van het uitzicht over de oceaan en Acapulco. Kortom een fantastische dag met allerlei mooie nieuwe ervaringen.

’s Avonds volgt helaas een afscheidsdiner omdat Annelies de volgende ochtend samen met de helft van de groep weer vertrekt naar Mexico-stad. Maar voordat we gaan eten gaan we eerst kijken bij de beroemde cliffdivers van Acapulco. Het is er superdruk vanwege de dag van de revolutie. Ondanks dat we eerder vertrokken zijn dan normaal blijkt er bij aankomst geen plek meer te zijn bij het uitkijkpunt. Annelies regelt ter plekke dat we kunnen kijken bij een restaurant als we maar allemaal een drankje bestellen (wat een straf). Dit drankje wordt betaald uit de pot (er is nog genoeg geld over). De uitkijkplek blijkt super te zijn, we zitten allemaal relaxt aan een tafel en hebben een enorm goed uitzicht. De duikers maken enorm gewaagde spectaculaire sprongen en aan het eind komen ze nog even naar het restaurant zodat we allemaal (althans de vrouwen) op de foto kunnen met deze mannen. En dat willen we natuurlijk graag!

Het afscheidsdiner is ook weer bij een restaurant met een spectaculair uitzicht. Het eten is fantastisch goed. Ook is er een zangeres aanwezig die het geheel nog gezelliger maakt. Onze chauffeur, Alejandro, zingt ook nog een paar liedjes met haar mee en krijgt dan ook een daverend applaus. Na het afscheidsdiner gaat er natuurlijk weer een gedeelte van de groep nog even feesten. We komen bij een openluchtclub (Paradise) langs de kust waar we eigenlijk entree moeten betalen. Maar Annelies onderhandeld voor ons en als we ieder twee drankjes bestellen is het ook goed. Daar hebben wij natuurlijk geen problemen mee. Er wordt flink gedanst en gefeest. GOING LOCO DOWN IN ACAPULCO

Maandag 21 november 2011
Dag van afscheid!! Om 12.00 vertrekt de groep die niet heeft verlengd samen met Annelies en Alejandro naar Mexico-stad. Er wordt nog een fles mezcal aangerukt om een laatste toost te maken op een geslaagde vakantie. Na de toost nemen we afscheid van elkaar. Marcel heeft ballonen meegenomen en de groep achterblijvers zwaait de groep uit met oranje ballonen. Als de bus keert en nog een keer langs het hotel rijdt, rennen we met z’n allen naar de middenberm van de boulevard om ze nogmaals uit te zwaaien terwijl we de polonaise lopen. We zijn blij dat we nog wat langer blijven maar balen ontzettend dat de rest vertrekt.

Die middag brengen de meesten van ons natuurlijk weer door op het strand en het eind van de middag verzamelen we bij de strandbar van het hotel voor het happy-hour. We besluiten die avond met de hele groep verlengers te gaan eten bij de italiaan. Na het eten gaan er nog een paar wat drinken in een bar. Ik ga samen met Anouk en Adria op het balkon van Wil genieten van een fles cappucino Mezcal. Later voegt Guus zich nog bij ons en het is weer supergezellig.

Dinsdag 22 november 2011
’s Ochtends heb ik samen met Adria afgesproken om te gaan ontbijten bij Starbucks en daarna naar de markt te gaan vlak bij het hotel om de laatste souvenirs in te slaan. Het is duidelijk te merken dat de feestdag voorbij is en de Mexicanen zijn vertrokken. Het is overal superstil. Uiteindelijk slagen we er in om allebei nog wat te kopen en gaan voldaan weer richting het strand.

‘s Middags heb ik (en nog een paar anderen) een geweldige massage gehad in de massagesalon in de kelder van het hotel. De massages waren iets duurder dan die op het strand maar waren vele malen beter en i.p.v. van 20 minuten krijg je hier een massage die een uur duurt…HEERLIJK!! Kortom we gingen allemaal zeer ontspannen naar happy hour bij de standbar. We besloten ook ons diner in de strandbar/restaurant te nuttigen. We zaten heerlijk aan zee en genoten van de zonsondergang. Er was een oudere man met gitaar en strohoed die tegen betaling wel voor ons wilde zingen. De man bleek niet echt fantastisch te kunnen zingen maar wist ons toch met heel veel humor te vermaken.

Woensdag 22 november
Helaas komt aan al het mooie een eind en moeten ook wij Acapulco verlaten. Ik had hier graag nog een paar dagen langer gebleven. Die ochtend pakken we gezamenlijk taxi’s naar het busstation. Het is een ritje van ongeveer 15 minuten. Bij het busstation moeten we nog even wachten voor de bus vertrekt. We rijden in een super-de-luxe bus en bekijken ondertussen elkaars foto’s en praten na over een geweldige vakantie. 38 kilometer voor Mexico-stad krijgt de bus problemen en kan niet meer verder rijden. We maken van de nood een deugd en vermaken ons enorm op de vluchtstrook van de snelweg.

Na ongeveer een half uur komt er een andere bus ons op halen. Erg snel maar helaas komen we daarna in een file terecht. Uiteindelijk komen we om 18.15 uur aan op het busstation van Mexico-stad waar we taxi’s pakken naar ons hotel. Voor de verlengers is duidelijk aangegeven door Fox en Annelies hoe we dit alles zelf moeten regelen en wat de kosten van de taxi zijn (de kosten voor de verlening is inclusief buskaartje). Hierdoor is het voor ons een eitje om dit alles zelf te regelen.

Als we om 18.45 aankomen in het hotel besluiten we ons nog even op te frissen en daarna gezamenlijk de stad in te gaan om te eten. Dit is nu echt onze laatste diner in Mexico. We willen daarna nog wat gaan drinken maar we waren even vergeten dat alle bars om 23.00 uur sluiten in Mexico-stad.

Donderdag 24 november
Onze laatste dag!! Een deel van de groep maakt gebruik van de hop-on-hop-off-bus om zo Mexico-stad op een snelle manier te kunnen bekijken. Ik pak samen met Anouk, Adria en Guus een taxi naar het Frida Kahlo huis. In dit huis heeft de kunstenares gewoond en de orginele inrichting is nog aanwezig. Ook zijn er aardig wat schilderijen van haar te bewonderen.

’s Middags gaan we naar het Zocalo om op het dakterras van het Majestic hotel te genieten van een heerlijke lunch. Na nog wat rondlopen is er dan toch een einde gekomen aan de vakantie.

Om 18.00 uur worden we allemaal opgehaald en naar het vliegveld gebracht.  Het is nog spannend als de koffers worden gewogen aangezien sommigen twijfelden over het gewicht maar gelukkig blijkt het allemaal mee te vallen. De terugvlucht verloopt soepel en de meesten hebben nog een beetje kunnen slapen.

Eenmaal op schiphol gaat het snel. Er is geen wachtrij bij de douane en de koffers liggen heel snel op de band. Nadat we allemaal onze koffers hebben nemen we afscheid van elkaar. Zoals iemand opmerkte; Single-en-weer-alleen! Iedereen bedankt voor een ontzettend mooie gezelllige vakantie!!!!

Nog wat weetjes;
Het ontbijt kost rond de 80 a 100 pesos. Vaak is het buffet (brood, eieren, worstjes, pancakes, vers fruit, yoghurt, jus d’orange en koffie/thee)  Niet iedereen at elke dag ontbijt. Sommigen gingen ook naar de lokale bakker (bijvoorbeeld in Oaxaca) of de supermarkt voor yoghurt.              

De lunch kost ongeveer 80 tot 120 pesos

Het diner kost ongeveer ook 80 tot 120 pesos (hamburger, spaghetti of Mexicaans) wil je een goede biefstuk/steak dan betaal je rond de 220/250 pesos.
In het restaurant/bar kost een cola ongeveer 25 pesos, corona 35 en een cocktail rond de 60 pesos.

Vaak stopten wij langs de snelweg bij de Italian coffee company waar je heerlijke koffie kunt kopen. Hier zat ook vaak een Oxxo (een supermarktketen die je tijdens de reis heel vaak zult zien) waar je flesjes frisdrank (8 pesos), sigaretten (+/-38 pesos per pakje afhankelijk van het merk) etc kon kopen.

Zwemmen met de dolfijnen kost 980 pesos (30 a 40 minuten), parasailen 300 pesos (duurt ongeveer 10 minuten).

Alle fooien voor o.a. de kamermeisjes, bellboys, chauffeur (behalve die van de reisleider) worden uit de fooienpot betaald tot aan de verlenging. Ook de entreegelden worden hier uitbetaald. Wij hebben 1700 pesos per persoon betaald voor de fooienpot. Hieruit zijn nog wat extra dingen betaald en uiteindelijk hielden we ieder nog een leuk bedrag over. Aan het eind van de reis liet Annelies een opsomming zien van de uitgaven en deze is door één van ons gecontroleerd en goedgekeurd.

Smeer je goed in met Deet, ook in de steden, want sommigen van ons zijn behoorlijk te grazen genomen door de muggen.

We sliepen in goede tot zeer luxe hotels. Het hotel in Villahermosa was wat minder maar dit bleek niet het standaard hotel van Fox te zien. In het standaard hotel was die avond geen plek voor 25 singles.

Verder was het een mooie en indrukwekkende reis maar houd wel rekening met een paar lange busdagen. Met een MP3speler,  leuke video’s, af en toe slapen, kletsen, genieten van het uitzicht en regelmatige stops zijn deze dagen zeker goed te doen. Sommigen zaten bij ons zelfs te kaarten in de bus.

EN … boek vooral de verlening, HEERLIJK!!!

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.