16-daagse Veelbelovend Vietnam

Auteur(s):

N. Ehlers

Reisdatum:

21-08-2011 t/m 05-09-2011

Waardering:

3,5 sterren 21 stemmen

Indrukken uit Vietnam

Scooters
Scooters zijn er ongeloofelijk veel in Vietnam. In Hanoi wonen zo’n 6 miljoen mensen en rijden er 4,5 miljoen scooters. De scooter wordt in eerste instantie als personenvervoersmiddel gebruikt, echter ook als transposrtmiddel. Je ziet hier dezelfde tafarelen als in Indonesie, maar wel veiliger. Iedereen heeft tenminste een helm op en je ziet hier tenminste waar de voor- en achterkant van de scooter is. Verder kun je op je scooter ook prima je siesta doen of gebruiken om je luifel van je winkeltje aan vast te maken. De claxon is handig om aandacht te vragen van mooie vrouwen en op straat is het om te waarschuwen dat je eraan komt.

De scooter is in Vietnam een heilig goed en staat dus op de STOEP geparkeerd. Stuk voor stuk! Betekent dat er voor voetgangers geen plek meer is en je je tussen al het andere verkeer midden op straat beweegt. De eerste dag is het voor mij als toerist nog wat onwennig en aan het einde van dag twee voel ik mij al zelfverzekerder. Het lopen over straat gaat al iets natuurlijker en ik maak mij nog nauwelijks zenuwachtig als ik zo'n 100 scooters op mij af zie komen rijden (op het moment dat mijn stoplicht toch echt groen aangeeft).

Kortom: het is een georganiseerde chaos in het verkeer.

Hanoi
In Hanoi heb ik het getroffen met mijn kamer. Ik ben ingedeeld in een suite: voorkamer, badkamer en dan de slaapkamer. Allemaal luxer dan thuis. De inrichting van de kamer heeft duidelijk koloniaalse invloeden met een Vietnamese "touch" (= kitsch door de goudkleurige accessoires).

Het eten is fantastisch, culinair goed. Voor mij een michelinster waard. Minimaal twee keer per dag warm, dus mijn dieet gaat eraan. De Vietnamese loempia's zijn hier veel beter van smaak. De loempia’s op de zaterdagmarkt in Nederland kunnen daar echt niet aan tippen. De echte Vietnamese loempia hier heeft niet zo'n dikke deeglaag eromheen, het lijkt hier wel van rijstpapier gemaakt zo flinterdun. Je ziet de groente er doorheen. En smaken dat ze doen, echt heerlijk!

De stad Hanoi is druk, warm en lawaaierig. Vandaag ook de eerste regenbui van en uur gehad. Hele warme druppels vielen uit de lucht en groot dat de waterdruppels waren: een druppel op mijn hoofd en het leek of ik rechtstreeks onder de douche vandaan kwam.

Hanoi is net klein Belgie. Alle stroomkabels zijn bovengronds kris kras door de stad getrokken. Het enige verschil is dat de verdeeldozen ook nog in de mast hangen..... bij regen vertrouw ik het toch niet helemaal.

Vandaag Ho Chi Minh "ontmoet". Hij ligt opgebaard in het mausoleum. In zijn testament had Ho Chi Minh opgenomen gecremeerd te willen worden en zijn verzoek was om zijn as te verspreiden over Noord- en Zuid-Vietnam. De nabestaanden hebben zich er weinig van aangetrokken en vonden dat hij gebalsemd moest worden. Het testament, danwel je laatste wil, is hier dus niets waard. Op maandag en vrijdag gaat het lichaam naar de "restaurateur" (geen idee hoe je zo iemand noemt). Tot voor kort beheersten de Vietnamesen de technieken nog niet en werd het lichaam helemaal naar Rusland gevlogen.

Het contrast van arm en rijk is groot. Bijna iedereen rijdt hier op een scooter en als je er geen hebt dan ben je nog te jong of je rijdt gewoon een Posche Cayenne of een Lexus uitvoering. De dure kledingmerken zijn hier zeker ook te koop, zoals Escada, Burberry, Calvin Klein etc. De echte neppers kun je dan een straat verder krijgen. Handig voor mijn budget.

Om te shoppen is het voor vrouwen een walhalla. De wijken zijn heel efficient en logisch ingedeeld. Zo heb je een blok van 4 straten met alleen schoenenwinkels, een blok verder heb je dan uiteraard de schoenmakers zitten en op de stoep ervoor zitten schoenpoetsers. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat een straat verder de leerlooiers hun winkels hebben. Zo bestaat hier een straat met alleen drogisterijen en op de stoep zitten de jonge meisjes die hun geld proberen te verdienen als manicure en pedicure. Heb je iets voor je auto nodig, dan ga je naar de "banden"straat en de bocht om vind je alleen maar winkels met accu's.

Mondkapje
En in Vietnam rijden veel mensen op de scooters met een mondkapje op, een jas met lange mouwen aan en zelfs handschoenen aan. Dat mondkapje kon ik nog enigzins rijmen ivm de bescherming tegen luchtvervuiling. Dat laatste is zeker een mooie bijkomstigheid van het dragen ervan, maar in eerste instantie heeft het kapje te maken met het schoonheidsideaal om zo blank mogelijk te zijn. De Vietnamezen (en niet alleen de vrouwen) beschermen op die manier hun huid tegen de zon.

Het weer
Vannacht heeft het flink geregend, maar daar kwam ik pas vanochtend tijdens het ontbijt achter. Ik dacht dat mijn bovenbuurman uitgebreid vannacht stond te douchen. Ik heb dan wel een suite maar mijn raam had uitzicht op de binnenkant van een luchtkoker, dus geen zicht naar buiten.

Vanochtend was het "koud". Volgens onze Vietnamese gids Hai begint nu in Noord Vietnam de herfst. Noord Vietnam kent zijn 4 seizoenen, net zoals in Nederland. In Zuid Vietnam kennen ze er maar 2: het regenseizoen en het niet regenseizoen. Misschien moet de KNMI deze termen ook maar gaan gebruiken. Lekker simpel en zorgt voor minder verwachtingen.
 
Emancipatie
De stad Hanoi is schoon, als ik dit even vergelijk met Indonesië (want dat is mijn enige referentiekader in Azië). Al het afval wordt netjes in de goot geveegd en regelmatig komt de "Straßenfeger" langs. Een beroep dat trouwens enkel door vrouwen wordt uitgeoefend. De emancipatie is dus ook hier doorgedrongen ..... in ieder geval in het openbare leven. Thuis is het huishoudelijke werk nog steeds de klus van de vrouw en zien we dan ook hier dat deze traditionele rol aan de vrouw is toebedeeld .... feitelijk niet anders dan in Nederland ;-) 
 
De Vietnamees
Ze zijn klein, gastvrij, vriendelijk en hebben heerlijk eten. Hun land is de een na grootste exporteur (na Colombia) van koffiebonen en is het land dat de afgelopen jaren de grootste economische groei heeft gemaakt. 1 nadeel heeft de Vietnamees echter: hij stinkt uit zijn mond. Ik weet niet of het komt door het kruidige eten of dat het komt door de rotte tanden in zijn mond. Ik kon het niet nalaten om de 2 tandenborstels met tandpasta, die op mijn hotelkamer lagen, in mijn handbagage te stoppen. Misschien kan ik er nog een Vietnamees blij mee maken.
 
Zithouding
Wat ben ik jaloers op die zithouding van Vietnamees. Het is dezelfde houding die ik gezien heb in Indonesië. Gehurkt met bijna de billen op de grond. Het ziet er zo comfortabel uit en ze kunnen uren in deze houding blijven zitten. Dus ik ook uiteraard proberen want we moesten toch nog een tiental minuten wachten op de bus. Onder het mom van even door de hurken en kijken naar de plaatjes op mijn fototoestel die ik geschoten heb zodat de medereizigers zich ook niet hoefden af te vragen wat gaat zij nu doen.

De eerste seconden zijn prima, na enkele minuten voelde ik weinig meer in mijn tenen. Op dat moment nog de illusie dat ik mij daar even overheen moest zetten. Vervolgens tinteling in mijn linkervoet en ik hield mij zittende met de gedachte dat ik toch Aziatisch bloed door mijn aderen heb stromen. Nadat ik geen gevoel meer had in mijn voeten en zelfs tot halverwege mijn linkeronderbeen, heb ik het opgegeven. Opstaan lukte al niet meer, dus het was achterover op mijn billen totdat er weer langzaam bloed door mijn voeten begon te stromen. Misschien is het een kwestie van oefenen en beheers ik de techniek niet of heb ik gewoon de lichaamsbouw er niet voor.
 
Theepauze
Halverwege de rit van Hanoi naar Mai Chau hebben we een stop gemaakt voor een theepauze. Ik heb mijn hart kunnen ophalen aan 2 kittens. Ze waren tikkertje aan het spelen, ik kon echter niet zo goed zien wie hem nu was. Zo gauw ik dichter in de buurt kwam, schoten ze weg achter een boom. Toen werd het dus verstoppertje. Uiteindelijk mocht ik meespelen omdat ik een takje had gevonden en dat was toch wel heeeeeel interessant. Na het speelkwartiertje heb ik mijn thee gedronken. Heel lief kwamen er 2 kwispelende doggies naast mij zitten omdat ik mijn koekje aan het eten was. Met van die puppy-ogen keken ze mij aan (of was het mijn koekje). Ik ben sterk gebleven. Ze hebben wel een aai over hun kopje gehad maar geen stukje van mijn theebisquit.

Scooter (deel 2)
Jullie weten al dat de stad Hanoi 6 miljoen inwoners heeft en 4,5 miljoen scooters. Vietnam is zelfs het land dat de meeste scooters/ bromfietsen consumeert. In heel Vietnam rijden er meer dan 25 miljoen van die dingen. Ongelooflijk. Vanaf je zestiende mag je deze gemotoriseerde tweewielers rijden, MAAR pas als je je rijbewijs gehaald hebt. Als je het mij vraagt gaat dat net zoals in België. Het merk Honda behoort hier tot het luxere segment. Vergelijk het als het automerk Audi of Mercedez in Europa. De Yamaha en Suzuki is de middenklasse en 1 of ander vaag Vietnamees merk, dat niet eens door de Vietnamees zelf wordt gekocht, is 1 of ander B-merk.
 
De helmen zijn heel hip. De vrouwen dragen hem met een Burberry motief en de mannen natuurlijk heel stoer in 1 kleur. Ik verdenk de vrouwen er zelfs van dat ze meerdere kleuren helmen in hun kast hebben, passend bij de garderobe van die dag. Wat ik vandaag voor het eerst zag is dat de dames met lang haar, die af en toe een paardenstaart of vlecht dragen, achter in hun helm een uitsparing hiervoor hebben. Daar is nu echt eens goed over nagedacht.
Of de potjes op hun hoofd heel veilig zijn? Ik geloof niet dat hier iemand er echt over nagedacht heeft en wakker van ligt.

Vrouwenkwaal
Het is dag 6 van mijn reis en sinds mijn vertrek vanuit thuis heb ik alweer niet naar het toilet kunnen gaan. Het lijkt wel of ik een rugbybal dwars heb doorgeslikt. De top 10 van grootmoeder tips heb ik uitgeprobeerd: ijskoud water drinken op nuchtere maag, lauw water met citroen drinken op nuchtere maag, voldoende vezels, zelfs de sterke koffie, die ondanks een enorme scheut melk nog steeds pikzwart blijft, helpt niet. Eergisteren zelfs heel waaghalzend de ijsklontjes niet uit mijn cola light gehaald, maar ook dat helpt niet. M'n darmen hebben zich duidelijk ook op een vakantie ingesteld en nemen een voorbeeld aan het relaxte leven van de Vietnamees, zucht.

Reisgezelschap
Tja, dat is zo'n onderwerp. Op Schiphol al met de eerste 4 van de 16 medereizigers een vluchtige kennismaking. En als goed P&O-er ga je natuurlijk niet af op een eerste indruk of hoe mensen eruit zien. Nee, je leert ze eerst kennen en velt dan een keihard oordeel. Welnu, we hebben een Kees, Chantal, Tanja, Paul en nog een Paul, Piet, Nathalie, Margje, Yvonne, Stephan, Michel, Anneke, Rob, Wobbien, Resie en Joyce. Net niet de helft is woonachtig onder de rivieren en er is geen vertegenwoordiging uit Groningen, Friesland en Drenthe.

Bijna 25% werkt in de zorg/ verpleging en bijna 25% doet P&O/ arbeidszaken/ management development. Ik mag wel stellen dat deze percentages zorgen voor een sociale en inlevende groep aan mensen, die houden van bourgondisch tafelen en gezelligheid. Voor ongeveer 50% kan ik de reizigers indelen in de leeftijdscategorie 35 - 55, ik zit dus mooi in de middenmoot. 25% is tussen 25 - 35 jaar en 25% vanaf 55 jaar. Iedereen heeft zijn eigen verhaal om mee te gaan met deze reis en dat is mooi.

Privacy
Jullie weten dat ik zeer gesteld ben op mijn privacy. Ik het heerlijk vind om mij af en toe terug te kunnen trekken. Is het niet dat ons hotel in Mai Chau overboekt is. Dat fenomeen ken ik natuurlijk van dichtbij, maar dat hoeft toch nu niet ons reisgezelschap te overkomen, waar ik nota bene deel van uitmaak. Ik deel de kamer dus 2 nachten met een medereizigster.

Goed, het is even niet anders en het lijkt mij dan ook zinvol om met elkaar kort wat afspraken te maken:
- kamersleutel ten alle tijden achter laten bij de receptie, want we hebben er maar 1
- dranken kunnen op rekening, maar wel gescheiden rekeningen
- doucheschema
- etc.

So far so good ... trekt ze nooit de wc door. De eerste dag dacht ik nog dat ze het in alle haast vergeten was, de tweede dag heb ik nog bedacht dat de wc mischien onvoldoende doortrekt, vannacht dacht ik dat ze mij misschien niet wakker wilde maken en niet door te trekken maar sinds vanochtend weet ik het gewoon zeker. Ze doet het gewoon nooit. Gelukkig vertrekken we vanmiddag en hoef ik dit genante onderwerp niet bespreekbaar te maken. 1 ding weet ik zeker, dit punt wordt aan mijn lijstje toegevoegd mocht ik deze vakantie onverhoopt weer een kamer moeten delen.
In Lesotho hing de volgende tekst boven het toilet, misschien moet ik ook maar zo’n A4 maken:
If it's yellow, it's mellow
If it's brown, flush it down

Te land, ter zee …… en nog niet in de lucht

Halong Bay
Ik ben weer aan wal en ben opgelucht dat ik weer op de kade sta zonder ook maar op zee groen te zijn geweest. Wel is de winstpakker van mijn reistabletjes Primatour, op 2 tabletten na, helemaal op. Wisten jullie dat Vietnamezen iets bouwen, niets onderhouden, wachten totdat het vervallen is en dan vervolgens weer iets nieuws bouwen. Gedurende de 36 uur op de boot, heb ik heel vaak gedacht aan Leonardo di Caprio en Kate Winslett. Ik heb zelfs gedroomd van de Titanic (en dat is echt waar) en werd vannacht wakker gutsend in het zweet. Dat was echter omdat de airco uitgevallen was.

Verkeersregels
Hoe kom ik aan de overkant? Er zijn weinig verkeerslichten en als ze er al zijn, voelen de Vietnamezen zich niet verplicht om zich eraan te houden. Hier een paar tips van een "ervaren" (dat ben ik dus ;-) iemand
- wacht tot een paar Vietnamezen zich van de stoep wagen en volg ze (mocht je het niet alleen durven)
- loop in een langzaam maar constant tempo tussen de zee van tweewielers door. Dus niet het gehaaste tempo van Noord Europa want dat veroorzaakt hier ongelukken, maar het tempo van de Vietnamees zelf.
- aarzel niet en sta vooral niet plosteling stil, daar is de Vietnamees totaal niet op bedacht
- en anders: blik vooruit en gewoon lopen -> kijk ook niet achterom wat voor chaos je in het verkeer hebt aangericht

Nachttrein
Zo onrustig ik was de dagen voor vertrek naar Vietnam, zo bijna "thuis" voel ik mij als we voor de 3e keer naar Hanoi rijden. Inmiddels onze uitvalsbasis in Noord Vietnam. Al over de helft van mijn 16 daagse reis. Ik kan wennen aan het rustige tempo hier, het heerlijke eten, de warmte en zelfs de hoge luchtvochtigheid.

We maken ons op voor de treinreis naar Hue. Thuis heb ik van Daantje nog de tip gekregen om een lakenzak mee te nemen. Geen idee wat dat was, maar ik mocht hem lenen. In Hanoi zijn deze zakken op iedere straathoek te koop en ik heb mijzelf een knalrode gepermitteerd. Nooit weg voor de toekomstige rondreizen. Welnu, de treinreis naar Hue. Als je pech hebt, deel je met wildvreemden je coupe. Ik deelde mijn cabine gelukkig met 3 medereizigers en was blij dat de ergste snurker van de groep niet bij mij was ingedeeld. Hoe weet ik dat Kees de ergste snurker is?: hij weet het van zichzelf en de zijn kamergenoot in Mai Chau heeft 2 nachten geen oog dicht gedaan. Achteraf had het niet veel uitgemaakt als we in 1 coupe geslapen hadden omdat het gedender van de trein zo'n kabaal maakt dat zelfs het geluid van een Harley Davidson niet tegenop kan.

De lakenzak: soort van slaapzak waarin je je als mummie kunt inwikkelen. Zo blij dat ik deze bij mij had, anders had ik staand moeten slapen. Uch, wat was het vies (in mijn ogen). Het spoor is volgens mij door de warmte niet meer recht. Ik lag in de 1 na laatste wagon waardoor je het achtbaan effecht kreeg en helemaal als je over een wissel reed. Het eerste uur was dat nog fun maar in de daaropvolgende 13 uur heb ik mijn laatste 2 primatour tabletjes geslikt. Door het achtbaaneffect zagen de toiletten er navenant uit. Zelfs als man kun je op zo'n kronkelige rails niet mikken, laat staan als vrouw in gehurkte stand. Na de treinreis was ik 2 zwarte wallen en een enorme ervaring rijker. Mooi toch.

Vrijstaand huis
De huizen in de grote stad zijn soms wel 8 etages hoog, tenslotte moet er soms de hele familie (opa, oma, pappa, mamma en de kinderen en het gekke neefje) in wonen. Op de begane grond is vaak een restaurant of winkeltje waar de hele familie zijn brood mee verdient. De huizen zijn heel smal, want ook hier is in de grote stad een lapje grond heel duur. En met smal bedoel ik 3 tot maximaal 4 meter breed. De huizen zijn daarentegen wel weer heel diep, vanaf 15 meter tot maximaal 20 meter.

Enkel aan de voor- en achterkant zijn ramen, de zogenaamde doorzonwoning. Aan de zijkant worden zelden of nooit ruiten geplaatst, het mag wel. Je kunt soms tot de vervelende ontdekking komen dat je opeens naar de spauwmuur van je buurman kijkt. Zo kun je een vrijstaande woning bezitten en het kan zomaar gebeuren dat ze van je vrijstaande woning een halfvrijstaand huis maken of er zelfs een rijtjeshuis van maken omdat ze er zomaar een huis tegenaan zetten. Dat zou je in Nederland eens moeten doen .....

Onafhankelijkheidsdag
2 september is een officiële feestdag in Vietnam, ze vieren hun onafhankelijkheidsdag. Traditiegetrouw worden dan massaal puppies geslacht (brul, brul, krijs, krijs, snotter, snotter) voor het feestmaal. Het is druk die bewuste 2 september als we Saigon/ Ho Chi Minh stad binnenrijden. Alle Vietnamezen hebben vrij en gelukkig heeft Marco, onze reisbegeleider, een tafel gereserveerd. We gaan weer gezellig met z'n allen dineren. Paul uit het gezelschap heeft het lef om hond te bestellen ...... en alle andere andere Vietnamezen die in het restaurant zitten. Paul biedt iedereen een stukje aan van zijn vlees. De vrouwen wimpelen beleefd af, de stoere mannen proeven het uiteraard. Ik ben in tweestrijd. Hond, nota bene ook nog de puppie uitvoering, heeft een veel te hoog aaigehalte voor mij. Mijn nieuwsgiereigheid wint het echter van mijn moraal. Ik pak een heel klein stukje tussen duim en wijsvinger en daarvan trek ik een vezel met mijn voortanden eraf. Ik kauw 2 keer en slik het door. Was het zijn puntje van zijn oor waar ik misschien op heb zitten kauwen? Het was wat taai. De gedachte maakt me toch even een beetje misselijk. Snel neem ik een slokje water en gelukkig worden de springrolls gesereveerd. Bij het inzetten, zegt de serveerster beleefd dat het snackrolls zijn. Een andere smaak, gelukkig!

Het vlees plakt wel enorm aan mijn tanden. Mijn tafelheer Michel vraagt mij hoe ik de slang vindt. PARDON?! Hij voegt eraan toe dat we snakerolls eten. PARDON?! Ik heb haar toch echt snaCKrolls horen zeggen. Hmmmm, mijn Engels is natuurlijk niet zo goed en met dat Vietnamees accent ....
Och gut, ik zit gewoon echt slang te eten.

Het menu eindigt met de vrucht durian. Stinkt afschuwelijk en je trek vergaat er spontaan van. De smaak daarentegen is dan weer verrassend, eigenlijk best lekker. Pas op voor oprispingen, dan lijkt je mond een rioolput, aldus Michel.

Let op: De gepubliceerde reisverslagen zijn persoonlijke ervaringen van onze klanten. Hieraan kunnen geen rechten worden ontleend bij de uitvoering van uw eigen reis.