Canada

15-daagse groepsrondreis Wonderschoon West-Canada

(20 stemmen)

J. van Ewijk

Reisdatum: 10-06-2017 t/m 24-06-2017

Dag 1 (10 juni 2017) Van Schiphol-Amsterdam naar Vancouver.
Om 8.45 u staat onze vriend Rene voor de deur om ons weg te brengen naar Schiphol.
Voor 9.30 u zijn we door de check-in. Het vliegtuig heeft een kleine vertraging, maar komt toch op tijd aan op het vliegveld van Vancouver.
De plaatsen waren door Fox geregeld en Ik zou naast Nel zitten met alleen het gangpad als scheiding. Waar geen rekening mee was gehouden, was het feit, dat de rijen ten opzichte van elkaar waren versprongen. Zo zit Nel dus een paar rijen achter mij. Ik zit naast Jeef, een alleenreizende man uit België.
We vliegen met de budget tak van Canadian Air, Transat. Dat betekent weinig ruimte en matig eten. Maar de reis verloopt rustig, maar duurt wel lang.
Op het vliegveld worden we na eerst een vrij lastige procedure (pas inscannen en een lijst vragen beantwoorden, een foto laten maken waarna er een strookje uit het apparaat komt waarmee je door de douane moet) ontvangen door een enthousiaste reisleidster genaamd Yda (spreek uit Aida).
Als de groep compleet is worden we door Yda naar de plaats waar de bus zal stoppen die ons naar ons hotel zal brengen. Even een stop voor de verstokte rokers en een eindje verder wachten op ons vervoer.Als de bus arriveert ontbreekt onze Belg. Yda is onthutst. Dit heeft ze nog nooit meegemaakt . Zoeken dus. Maar geen spoor van onze zuiderbuur.
Hij blijkt in de bus met de vakantiegangers van Kras en Tui te zijn gestapt.
We worden na een rit door Vancouver afgeleverd bij The Metropolitan. Een fraai hotel in Down Town Vancouver. Jeef wordt later daar ook afgeleverd door een taxi.
Eerst even lekker gedoucht om daarna een paar inkopen te doen.
Een kleine wandeling door de stad en gegeten bij de Steamwork Brewing Company.

Een hippe eettent aan het water.
Waar we heerlijk hebben gegeten en een lekkere pot bier gedronken.
Daarna vroeg op bed om de lange dag te kunnen verwerken.Om 6.30 u zal de wake-up call klinken heeft Yda ons meegedeeld want om 8.00 u gaat de bus richting ons volgende doel.
Tegen alle verwachting in slapen we door tot 5.45 u.

Dag 2 (11 juni 2017) Vancouver-Clearwater (ca 500 km).
Na het ontbijt op onze kamer (toch best wel gebruikelijk in Canada en Amerika, daarvoor staat er ook een waterkoker en koffie-apparaat + benodigdheden op de kamer) staat de bus voor het hotel klaar om geladen te worden met onze koffers. Er is dus een nieuw lid aan ons reisgezelschap toegevoegd, nl Bruce (Wolf), de chauffeur van de bus. Hij blijft bij ons tot de aflevering in Whistler later op de rondreis. Een aardige man die de bus uiterst rustig over de wegen rijdt.
Wij tijd vertrekken op tijd en nemen de Trans Canadian Highway (nr 1). Deze weg volgen wij tot het plaatsje Hope, waar we stoppen en genieten van de koffie en scones die we daar kopen. Hope staat bekend om de houtsnijkunst. Dit uit zich o.a. door de vele houten beelden die langs de wegen staan.
Vanaf Hope nemen we eerst een stukje de Crowsnest Highway (nr 57) tot die al snel overgaat in de Coquihalla highway (nr 5), welke loopt tot Kamloops.Maar eerst stoppen we een eindje voorbij Hope waar we bij de Othello tunnels een mooie wandeling maken door de prachtige natuur. De wandeling, die volgens Yda 1 ½ uur zal duren, duurt ruim 2 ½ uur.
Het pad gaat al gauw vrij steil omhoog. Dit noopt een aantal van de deelnemers op hun schreden terug te keren en bij de parkeerplaats te wachten op de groep. Na een behoorlijke klim met af en toe een adempauze bereiken wij het hoogste punt waarna het pad vrij stijl naar beneden gaat tot we bij de tunnels arriveren.
 
Onderweg genieten we van al de pracht en de kracht van het water om ons heen.
dag-2 

Als wij de parkeerplaats denken af te rijden wordt Bruce geconfronteerd met allerlei auto’s die, verboden geparkeerd langs de afrit staan. Met behulp van een van de medereizigers weet hij de bus met veel moeite de parkeerplaats af te krijgen. Na deze actie op weg naar Kamloops, waar wij een stop hebben om in het food court van het plaatselijke winkelcentrum onze verlate lunch te nuttigen.
Na Kamloops nemen wij de Southern Yellowhead Highway (nr 5) tot Clearwater. Daar hebben wij onze overnachting in Wells Gray Inn. Onze kamer ligt aan de binnenplaats met een zitje voor de deur waar we de volgende ochtend ons ontbijt nuttigen van de inkopen die we verderop in het winkelcentrum  hebben gedaan. In de naast de Inn gelegen Liquor Store haal ik mijn biertje welke ik dan bij aankomst in het volgende hotel zal kunnen nuttigen alvorens eerst weer op pad te gaan voor de nodige inkopen.

Dag 3 (12 juni 2017) Van Clearwater naar Jasper (ca 320 km).
Om 6.30 u klinkt weer het bekende toontje van de wake-up call. Maar we zijn al in de kleren en na het ontbijtje (buiten bij ons zitje) vertrekken we en stoppen bij de Spaha Fall.
Deze waterval is 73 mtr hoog en in de loop uitgesneden in het rotsmassief. Hieraan hebben diverse processen bijgedragen. Zoals erupties, ijstijd en erosie door wind en water. 
 
Onze koffiepauze houden we bij de “Blue River Cabins”. Hier zien we onze eerste beer. Een zwarte, die als we met de bus aankomen bij de vuilnisbakken staat te snuffelen. Zo’n horde toeristen is toch wat teveel voor de beer en het dier neemt de poten. Even verder op de weg blijft het dralen. Hierdoor kunnen we het zwarte dier zien en van een afstand op de foto zetten. Een automobilist die het nodig vindt naar de beer toe te rijden, jaagt het dier tussen de struiken en bomen.
dag-3

Volgens de dame die ons de koffie serveert komen er elke avond diverse beren de afvalbakken leeghalen, nadat ze ze hebben omgegooid.
We rijden een heel stuk langs de North Thompson river.
De lunchpauze houden we in het park van Mount Robson met uitzicht op de berg met dezelfde naam. De berg is ca 4000 mtr hoog, maar de witte top laat zich niet zien. De parkeerplaats bij het park ligt op ca 1000 mtr.
Op weg naar Jasper verlaten we British Columbia en rijden de provincie Alberta binnen. De klok moet een uur vooruit. Dus 14.00 u wordt 15.00 u.
We stoppen bij lake Pyramid.
 
Tijdens onze stop raak ik met Bruce in gesprek. Als hij over zijn scheiding van jaren geleden spreekt gebruikt hij de volgende uitdrukking: “There was too much water under the bridge” om aan te geven waarom hij niet verder kon met zijn ex.
Na een korte stop bij lake Patricia maken we een langere stop bij Maligne Canyon. Een mooie, diepe canyon, waar we een kleine wandeling maken.

Dag 4 (13 juni 2017) Van Jasper naar the Crossing) (ca 150 km).
Na een goede nachtrust in het chique hotel “Chateau Jasper” om 8.00 u weer op weg.

Vandaag gaan we op weg over de Ice-field Parkway. Deze loopt van Jasper naar Banf en is ca 320 km lang. We beginnen bij de Athabasca Falls. (op ca 1200 mt hoogte). Een imposante waterstroom. Bij de waterval is een jonge man die een touw over de waterval gaat spannen om er later over het strakgespannen koord te gaan lopen.
Deze act kunnen we niet afwachten, want we moeten door naar de volgende waterval. In dit geval de Sunwapta Falls. 

Daarna gaan we naar de gletsjer van de Columbia Ice-fields. Hier hebben wij onze eerste betaalde excursie. We gaan namelijk met de Ice Explorer de gletsjer op. De Ice Explorer is een bus op 6 manshoge wielen die hellingen van 32% kan nemen. Er zijn er wereldwijd 23 van gemaakt. 22 zijn er hier in Canada en nr 23 rijdt op Antartica. Ze kosten ruim 1.000.000 per stuk. We rijden over een afdaling van ruim 18% naar de Athabasca gletsjer. Hierbij rijden we door een laag water om de wielen af te spoelen. Er komt dan geen grind en stof op de gletsjer’. Dit voorkomt dat de gletsjer vuil wordt, waardoor hij eerder af kan smelten. Als we de gletsjer weer af zijn gereden worden we gewezen op kleine boompjes die vlak bij de gletsjer staan. Toch zijn ze al zo’n 300 jaar oud. Ze groeien nl. maar 2 maanden per jaar, en dan nog langzaam ook doordat het vaak ook ’s nachts koud is. Vaak temperaturen onder 0%. Op de gletsjer zelf hebben we ook nog uitzicht op 2 andere gletsjers. De AA-gletsjer en de Dramerde gletsjer.
dag-4

Na dit uitstapje gaan we naar het volgende punt in dit gebied. Een bus brengt ons naar de zgn. Sky-walk. Dit is een in de berg horizontaal verankerd uitzichtpunt in de vorm van een parabool met glazen wanden en een en glazen vloer. Je staat zo’n kleine 300 meter boven de Sunwapta Valley. Door de glazen vloer zie je het water onder je stromen.
 
Tenslotte bezoeken we als laatste punt de Mistaya Canyon. Ok weer zo’n prachtige canyon. Het is trouwens allemaal prachtig wat je tegenkomt.

Na het “Chateau van Jasper” is the Crossing wel even wennen.
Het is een soort van kleine nederzetting met motelkamers voorzien van een inrichting uit grootmoeders tijd. Alles kraakt en als je loopt klapperen de deurtjes van het meubel. Er zit een hor voor de ramen. Maar de vliegen en ander soort gevleugeld tuig zit aan de verkeerde kant van de hor. Oftewel binnen! Ik haal de hor voor het raam weg zodat al dat vliegend ongedierte vrij weg kan vliegen. Het aanwezige supermarktje heeft een vrij gering aanbod aan etenswaren, maar wel veel toeristische bende. Het eten in het erbij gelegen restaurantje is prima. En als we na de heerlijke uiensoep een salade voor twee personen bestellen (want alles is groot, dus ook de porties) wordt de salade over twee kommen verdeeld met dubbel bestek uitgeserveerd.

Dag 5 (14 juni 2017) Van The Crossing naar Banf (ca 120 km)
Als we opstaan regent het!! En de vooruitzichten zijn niet gunstig. Althans dat beweren boze tongen. Maar vol goede moed start Bruce de bus weer om omstreeks 8.00 u weer op weg te gaan. Er staan een paar lakes op het programma. Waaronder mijn uitdaging voor deze dag, maar daarover later.

De eerste stop is bij Bow Lake. Eigenlijk zou het Peyto lake de eerste zijn maar de weg is afgesloten vanwege het slechte weer van de afgelopen tijd. (omgewaaide bomen??) De lucht ziet er dreigend uit, maar het was even een beetje droog. En als Yda zo in vervoering ons langs de lakes voert voel je zelfs de hardste regenbui niet. Zo enthousiast weet ze er over te vertellen. Volgende stop is de Crowfoot glacier. Deze had vroeger de vorm van een kraaienpoot. Maar daar is nu heel weinig van over. Vanwege de regen die valt gaan we de bus niet uit. Dus geen foto. Maar deze heb ik geleend van een collega fotograaf. Zo ziet het er trouwens niet meer uit. Een van de tenen is tegenwoordig afgesmolten.

Daarna Lake Louise. Gelukkig is het droog. Dus de bus uit voor foto’s. Maar eerst even een bakkie (zeg maar gerust bak!!) met wat lekkers in het “Chateau Lake Louise”. Een hotel met ruim 500 (!!) kamers. Een waterig zonnetje probeert door het wolkendek te komen en we maken een kleine wandeling langs het meer. Op de achtergrond het hotel-kasteel of zeggen we kasteel-hotel? Lake Louise is het hoogst gelegen meer in de Rocky Mountains. Het ligt op een hoogte van ca 2300 meter.
dag-5-a 

En dan!!! Mijn uitdaging!!! Het lake Moraine!!! Wat is er aan de hand??? Toen Joost (zijn dochter Emma was nog geen 2 jaar) in Canada was heeft hij van dat meer een foto gemaakt. OPDRACHT! Maak ook zo’n foto van dat meer. Nu was het er toen hij daar was duidelijk anders. Het weer was veel beter!!  Maar ik waag een poging. 
dag-5-c
Volgens Joost, ondanks minder weer, de poging geslaagd. Rondom het meer liggen 10 (tien) pieken die bij mooi weer weerspiegelen in het water. We waren gelukkig vrij vroeg, want het werd steeds drukker. Dus vlug de bus weer in en richting Banf.

Alvorens naar het hotel te rijden, in dit geval “Banf Aspen Lodge” reden we eerst naar de Bow Falls. Weer een waterval. Maar Yda weet het te brengen of het iets unieks is. En inderdaad deze waterval heeft toch ook weer iets bekorends. Is het niet een spectaculaire hoogte dan is het wel de breedte die met grote kracht een enorme watermassa tussen de wanden doorperst. Daarna gaan we richting een uitzichtpunt waar je de Hoodoos kon zien. Dit worden ook wel de schoorstenen van de feeën genoemd. Het doet een beetje denken aan Capadocie in Turkije. Daarna nog even een stop bij “Surprise Corner”, waar we een uitzicht hebben op een enorm hotel. Dit is ooit gebouwd door een Schotse architekt. En dan door naar ons hotel. Prima hotel met in de eerste kamer twee aparte bedden, waar je ook met tweeën in kunt slapen en daarna een kamer met een kingsize-bed.
Hier slapen we 2 nachten. En er is ontbijt!! Na lake Louise eindigt de Ice Field Parkway en begint het nationaal park van Banf.

Dag 6 (15 juni 2017) Banf en omgeving.
Vandaag geen lange rit maar wat toeren met Bruce in de omgeving van Banff.
Eigenlijk stond een bezoek aan de Johnston Canyon op het programma welke te bereiken is via de Bow Valley Highway. Maar door het slechte weer is de weg afgesloten omdat er omgewaaide bomen op liggen. Daarom stuurt Bruce de bus richting Minnewanka Lake. Maar eerst zullen we stoppen bij Two Jacks Lake. Maar voor we daar zijn zien we rechts een mannetjes Elk en links een paar vrouwtjes.

Hierna komen we dus aan bij lake Minnewanka. Dit lake is een stuwmeer. Vlakbij de stuw ligt een dorpje onder het wateroppervlak. Het dorpje is nog steeds zoals het was toen het dal waar het lag onder water werd gezet. Het is momenteel een geliefde duikplek. Bij het lake maak ik een Inukshuk.
dag-6
Dit is een van oudsher bekend symbool van de Inuit. Het werd o.a. gebruikt om de weg te duiden. Het is ook een teken van vriendschap, balans en motivatie.
Het werd het symbool van de winterspelen van Vancouver in 2010. Na wat te hebben rondgewandeld gaan we naar de Norqyau ski-area. Onderweg zien we een longhorn-sheep dat zich tegoed doet aan het malse groen dat op de hellingen volop aanwezig is. Bij het uitzichtpunt aan de kant van de weg zien we hele families prairie hondjes.
 
Op het programma staat een wandeling door de wetlands. Maar deze zijn door de regen van de afgelopen tijd zo “wet” dat de wandelpaden zijn ondergelopen en niet te onderscheiden van de rest. Wandelen is dus geen optie.
We gaan dus weer terug naar Banf. Een deel van de groep heeft zich opgegeven voor De Gondola naar de Silver Mountain. Wij bewaren onze nieuwsgierigheid voor later.
Cabineliften zijn sowieso voor ons een zeer bekend verschijnsel. Maar In Whistler waar we later heengaan is het anders. Daar is nl een cabinelift die van de top van Whistler mountain naar de ca 3,5 km verderop gelegen top van de Blackcomb mountain gaat.
We gaan daarom lunchen in Banf en doen dat in goed gezelschap van Mariëtte en Jozef en Gina en Marinus. Het eerste stel uit het Brabantse land en het tweede stel uit het aardbevingsgebied bij Slochteren.
Daarna gaan we naar het museum van de First Nation (oorspronkelijke bevolking van Canada –indianen) om daarna nog een wandeling te maken langs Bow river.

’s Avonds eten we, op aanraden van anderen bij de Spaghetty-factory. Een restaurant waar het vooral op tempo aankomt. Ofschoon het eten prima is. We moesten eerst een minuut of twintig wachten. In die tijd scoort Mariëtte door de slordigheid van de winkelier een wel zeer goedkope broek. Er lag nl een papiertje bij de betreffende broek met extra korting. Die hoorde echter bij een andere broek te liggen. Men deed niet moeilijk en ze kreeg de extra korting. Maar het kaartje was wel meteen weg!

Dag 7 (16 juni 2017) Van Banf naar Sunpeaks  (ca 600 km).
(maar door een extra omrijd-ritje ca 650 km)

Het wordt vandaag een lange dag. Zoals gewoonlijk starten we weer om 8.00 uur, na eerst even luxe te hebben ontbeten. Gisteren was het wachten, omdat een groep Chinezen die om 8.00 uur zouden gaan ontbijten het nodig vonden dit zonder aankondiging 1 ½ vroeger te doen. Toen moesten we wachten. Nu kunnen we direct aan tafel.

Wat Yda had gehoopt is toch waar: De Johston canyon is weer BEREIKBAAR!! (Of zou ze toch stiekum op de knietjes zijn gegaan voor het slapen?) We gaan dus via de Bow valley higway.
Bruce neemt helaas de verkeerde afslag. Dat bemerkt hij na een tijdje. Geen probleem! Dan keer je toch gewoon op de weg. Verkeer wacht wel. Nu is het gelukkig niet zo heel druk, dus de trucker die aan komt rijden hoeft niet te remmen. De auto even wat langzamer en Bruce kan terug. Daardoor zien we wel een beer langs de kant van de weg, vergezeld van twee jongen. Cruyff zou zeggen “Elk nadeel heb ze voordeel”!
De canyon is zeer indrukwekkend! Via een deels houten looppad, wat tegen de rotswand hangt kom je door de canyon bij weer een waterval. Ook deze is weer anders en op zich ook weer mooi. Via een klein tunneltje kom je tot vlak naast de waterval, waar je de broes van voelt.

Volgende stop is het Yoho National park. Yoho betekent in de taal van de indianen “verbluffend”. Dat verbluffend zal dan ook slaan op het lake Emerald. Wat door het groene water toch wel iets spectaculairs geeft.
dag-7a
Alleen het weer is niet sprankelend dus komt het mooie groen niet zo goed uit. Maar het is toch prachtig. 

dag-7b
En er is een sneeuwveldje waar de jongens zich even te buiten kunnen gaan!
       
Maar Yda heeft nog een verrassing voor ons. Namelijk een stop bij de Kicking Horse river. Hier wurmt de rivier zich door het gesteente, waarbij door de erosie een natuurlijke brug is ontstaan. Een fenomenaal schouwspel.
   
We rijden door het National Glacier park. Daarna het Mount Revelstoke National park. Daar doen we een zgn boardwalk door een gedeelte van het bos dat een regenwoud is. Hier staan eeuwenoude ceders. Deze bomen werden door de indianen voor diverse doeleinden gebruikt. Onder andere maakten ze van de dradige bast, nadat deze fijn geklopt was, kleding. Van de bomen maakten ze kano’s en ook gebruikten ze de naalden en  de bast voor medicijnen. Tussen de bomen staan planten van het “duivelskruid” met venijnige doorns aan de onderzijde van de grote bladeren.  

Bij het plaatsje Revelstoke steken we de Columbia river over. Bij Sicamous eten we een heerlijk ijsje bij een door een vrouw ( luisterend naar de naam De Wit uit Rotterdam die daar een melkveehouderij heeft. Ook koopt Nel hier zeer voordelig maple syrup voor het thuisfront. Daarna rijden we langs het Sushwap lake.
Bij Kamloops nemen we weer de Yellowhead highway richting Jasper. Bij Heffley nemen we de Tod Mountain Road tot aan ons hotel in Sunpeaks. Een ski-oord in de bergen.
We slapen hier in het Nancy Greene’s Cahilty hotel. (vernoemd naar een beroemd skister).
Als ik aan tafel ga en mijn handen ca ½ mtr boven elkaar houdt gaat de dame van het restaurant weg en komt al gauw met een groot glas bier. Dat noem ik begrip tonen.
Van de plaats zien we weinig, want we komen erg laat aan en morgen gaan we zoals gewoonlijk om 8.00 u weer op weg.

Dag 8 (17 juni 2017) Van Sunpeaks naar Victoria (ca 550 km).
We rijden over de bekende Yellowhead highway tot Hope. Daar nemen we een pauze waar we een lekkere beker koffie nemen vergezeld van een lekker broodje. Als een van de dames van de zaak met een blad naar buiten komt, maakt ze een draai, verliest daarbij een bakje saus wat op de grond klettert. Hierbij spat de (overigens best wel lekkere) saus in mijn gezicht en op de kraag van mijn jasje. De dame in kwestie verontschuldigt zich in alle toonaarden, gaat naar binnen,komt even later met een collega met elk een hand vol servetten en beginnen mij af te vegen onder het voortdurend uiten van excuses. Ik stel ze gerust en als ik later wegga krijg ik van beide dames een groet met een brede lach op beider gezicht.
Vanaf Hope nemen we de Trans Canadien Highway tot vlak voor Vancouver. Daar nemen we de weg naar Tsawassen waar we de veerboot nemen naar Vancouver Island.
We meren aan in de haven van Schwarts Bay en rijden ca 30 km verder tot Victoria, de hoofdstad van British Columbia. Na een ritje door de stad, waar we door de Chinese wijk (de straat is iets langer dan de bus waar we in zitten) tot in het park waar het zgn 0-punt van de Trans Canadian Highway ligt. Oftewel het officiële beginpunt van Highway nr 1.

Dag 9 (18 juni 2017) Victoria.
Vandaag gaat het gebeuren!! We gaan met de Prince of Whales de zee op.
Als we de haven uit zijn worden de motoren vol gas gezet en met 30 knopen glijden we over het water. De regen die bij ontwaken heel stilletjes neerviel is weg, maar het is behoorlijk fris. Het regenjack blijft aan, want dat houdt ook de wind tegen.
dag-9a
Na verloop van tijd… ORKA’S!! We zien de zgn killer whales in een groepje telkens boven water komen. Twee zwemmen er onder de boot door. Een fantastische ervaring!!

We kunnen er geen genoeg van krijgen. Maar we moeten verder. Wie weet zien we de bultruggen ook. We hebben na het verlaten van de haven toch een fontein in de verte gezien. Maar de bultrug blijkt in USA-water te zwemmen, en daar mogen de boten niet komen. Wel zien we zeehonden en een zeeolifant op de rotsen bij een eilandje met een vuurtoren. Hierop is ook een basis van biologen gevestigd.
Ook zien we op een rots in zee een koppel zeearenden. Fascinerend allemaal. De koude handen worden vergeten. Het genieten prevaleert!!.
Na 3 uur op zee leggen we weer aan aan de kade van de inner-haven van Victoria.

Deze dag is nu al geslaagd!! Maar er komt nog meer!  Weer in Victoria even wat inkopen gedaan en daarna naar het Parlementsgebouw. Gratis rondleiding! Voor ons Hollanders dus niet te versmaden. Mooi gebouw. Het gebouw betreden is net zo als een vliegtuig betreden. Mijn Zwitsers zakmes, wat ik altijd in mijn rugzak heb (behalve dan als ik ga vliegen), moet worden ingeleverd en krijg ik pas terug als ik het gebouw verlaat. De rondleiding is kort maar interessant. Hierna lopen we een stukje verder waar een groep Aboriginals een Hakka  uitvoert. Daarna komen er een paar als First Nation aangeklede mannen die een paar originele indianen dansen uitvoeren. Het vertoonde is erg indrukwekkend en het talrijke publiek reageert enthousiast. We besluiten een stuk langs de havens te wandelen en belanden op de Fishermans Warf. Een verzameling bontgekleurde huisjes op de vlonders en in het water met de nodige eettentjes.
dag-9b
Hier eten we wat fish and chips en keren moe en voldaan terug naar het hotel waar we na wat leeswerk naar bed gaan.

Dag 10 (19 juni 2017) Van Victoria naar Whistler (ca 150 km).
Vandaag verlaten we Vancouver Island en gaan naar Whistler, waar in 2010 de ski-onderdelen van Olympische Winterspelen hebben plaatsgevonden.
Maar eerst nog een rit over Vancouver Island. We starten op de Trans Canadian Highway. De eerste stop is de Malahat lookout. Je kijkt over een meer richting de USA, waar we mount Baker zien liggen. Midden in het meer ligt een eilandje waar de indianen hun doden begroeven. Heilig gebied dus! Bruce, die hier vlakbij woont, vertelt hier zijn verhaal over die keer dat hij met zijn vader aan het vissen was en een groep Orka’s van wel ca 50 dieren vlak voorbij zijn boot zwom.

We rijden door naar het dorp Duncan, bekend om zijn Totem-palen route.  Zo’n 40 totempalen, welke getrouw zijn gecopieerd van de originele exemplaren staan hier opgesteld in het dorp. Bij elke paal staat de verklaring waarvoor hij was opgericht.

Daarna brengen wij een bezoek aan het plaatsje Chemainus. Dit plaatsje staat bekend om zijn talrijke muurschilderingen, waarvan er sommige zeer fraai zijn uitgevoerd. 
dag-10 
Hier eten we ook wat alvorens we het laatste stuk op het eiland afleggen.

We gaan de veerboot op in het plaatsje Namaimo. Hiervandaan brengt de boot ons, na een overtocht van ruim 1 ½ uur naar Horshoe Bay, even ten Noorden van Vancouver. De Trans Canadian Highway gaat hier verder. (onderbroken dus in Namaimo). Wij echter nemen de Sea to Sky Highway (nr 99). Een prachtige route langs een fjord boven Vancouver. Ca een half uur voor onze aankomst in Whistler stoppen we bij de Shannon Falls. De waterval komt van grote hoogte met veel geweld naar beneden. Steeds weer verbazingwekkend. Na deze pauze rijden we het laatste stuk naar Whistler. Hier worden we gehuisvest in het Aava Whistler hotel.

Nu is ook het moment aangebroken om afscheid te nemen van “onze” Bruce. Hij moet dezelfde avond terug naar Vancouver waar hij morgen een nieuwe groep (ca. 40 Australiers) krijgt die hij naar Victoria moet brengen. Yda roemt in haar afscheidspraatje zijn rustige rijstijl en de moeite die hij heeft gedaan ons op een prettige wijze naar alle plaatsen te brengen.

Na een eerste kennismakingsronde door het stadje nemen we een heerlijke maaltijd in het dorp en bezoeken de plaatselijke grocery voor de nodige inkopen. Wat ons direct opvalt is de zeer grote groep jongeren die zich door het dorpje beweegt. De meesten in het bezit van een zeer mooie en waarschijnlijk peperdure mountanbike. In de zomerperiode blijkt Whistler een waar mountainbike eldorado te zijn terwijl in de winter hier de skiërs de bevolking vormen.

Dag 11 (20 juni 2017) In en rond Whistler.
Uitslapen!! We worden nl om 9.00 u bij de cabine-lift verwacht. Het plan is naar boven te gaan. Maar de bewolking hangt erg laag en de toppen van de bergen zijn (nog) niet te zien.
Daarom wordt het plan aangepast en gaan we eerst een rondje fietsen. Er is een “crew” (bestaande uit 2 man) van FOX die beeld- en geluidsopnamen gaat maken voor o.a. promotiemateriaal voor FOX. De eerder genoemde Esther is ook van het kantoor van FOX en zij neemt al de hele trip foto’s en doet indrukken op. Die worden later gebruikt om de aangeboden reis in de toekomst aan te passen en waar nodig te verbeteren. Toen Yda een paar dagen geleden had gevraagd wie er zouden willen fietsen had ik Nel en mijzelf al aangemeld. Marinus en Gina (uit Slochteren) hebben zich ook opgegeven. De groep bestaat dus uit Yda, Esther, Jeffrey de filmman en de 2 echtparen. Daar het hotel maar 3 fietsen heeft worden er 4 bijgehuurd.
 
We maken een leuke tocht om het meer en de golfbanen heen. Regelmatig wordt er gestopt voor een praatje of filmbeelden. Of om even te rusten.
dag-11a
Nu is alles in Canada en Amerika groot, dus ook de stoelen. Na 1 ½ uur zijn we weer terug bij het hotel. Ondertussen is het weer opgeknapt en kunnen we de berg op. Maar eerst even een welverdiende koffie en wat eten. We nemen de cabine-lift naar de top van Whistler mountain. Prachtige uitzichten en we zien de mountainbikers die zich onder onze cabine naar beneden storten. Op de top aangekomen gaan we naar een volgende cabine-lift die ons over de diepte naar de op 3,5 km verder gelegen Blackcomb mountain zal brengen. In deze liftinstallatie zijn 2 cabines met een gedeeltelijk doorzichtige bodem. Om in zo’n cabine te komen moet je aansluiten in de lange rij die daar staat. Wij lopen door en kunnen meteen instappen.
 
De overtocht is spectaculair. We kijken door de ramen in de diepte. De grote bomen zijn zeer klein. De tocht duurt zo’n kleine 20 minuten. Daar aangekomen komt Yda toegesneld. Wat zij nog nooit heeft meegemaakt is nu mogelijk. We kunnen naar “The 7th Heaven”.
dag-11b
Dit blijkt een tochtje te zijn waarbij je eerst met een zilverkleurige soort schoolbus (genaamd “the silver bullet”) naar een stoeltjeslift wordt gebracht en daarna met die lift in ca 20 minuten nog hoger naar de gletsjer, waar nog volop wordt geskied. Deze kans laten we niet voorbij gaan.

Na dit intermezzo weer terug met; de stoeltjes-lift, silverbullet en de peak2peak cabine naar Whistler Mountain, waar we een wandeling maken tussen sneeuwwallen door.
dag-11c
Best vermoeiend maar toch erg boeiend!
Daarna weer naar het dal, want om 18.00 u wacht het gesprek met de crew. Mark interviewt en Jeffrey filmt. Dit gesprek is bedoeld om een indruk te krijgen hoe de deelnemers de trip hebben ervaren. Met name werd gevraagd om wat quotes te geven, waaruit zou blijken wat je er zelf van vond. Na dit gesprekje weer even een hapje. Deze keer bij the Irish pub. Na een vermoeiende maar zeer prachtige dag nog even een kleine wandeling door het dorp terug naar het hotel.
 
Dag 12 (21 juni 2017) Van Whistler naar Vancouver (ca 130 km).
Op verzoek van enige deelnemers spreek ik Yda toe om haar te bedanken voor haar inzet en enthousiaste reisbegeleiding. Het is een improvisatie-toespraak. Reden: het blijkt dat 4 van onze medereizigers, ik noem ze de Zeeuwse babbellaars (Wim & Lenie en Kees & Maja ) vrijdagmorgen vroeg het vliegtuig nemen voor een voortzetting van hun trip in Toronto en Rien & Gerrie nog doorgaan voor een cruise naar Alaska. Een rustig moment zal zich waarschijnlijk niet voordoen. Dus daarom hier vlak voor het vertrek naar ons laatste hotel in Vancouver dit bedankje namens ons allen. Een echt cadeau heb ik dan nog niet, maar het lege zakje wat ik de bus doorstuur wordt gul gevuld en ik kan Yda namens de hele groep een leuke bijdrage overhandigen. (Voor de goede orde; geteld heb ik het niet, maar het zag er niet gek uit.)

Dus op weg met de “peetvader chauffeur”. Een zeer stille persoon. Maar met een bus met zoveel enthousiastelingen is dat geen probleem. Om het nooit te vergeten heeft Yda toch nog een waterval weten in te plannen. Deze ligt in het Brandywine National park en is toch ook weer de moeite waard. Na nog een paar stops rijden wij over The Lionsgate bridge Vancouver binnen. We stoppen in het Stanleypark waar we bij de totems de koffie-met prima laten smaken. Na deze break rijden we naar de industriewijk van Vancouver.

Via de Granville Street Bridge rijden we Granville Island binnen. Dit industrieterrein is “hip” geworden. Er bevindt een grote public market met daarin allerlei kraampjes waar van alles wordt verkocht. Onder andere groente, fruit, snoepgoed, luxe artikelen, speelgoed etc. etc. Ook zijn er kraampjes waar je eten en drinken kunt kopen.  Wij nemen er een heerlijke smoothie die we buiten opdrinken.  In de Art gallery kopen we het aandenken aan onze Canada trip. Namelijk het nieuwe symbool: De Inutshuk. In dit geval een kleine uitvoering in Canadees jade.
 
Hierna rijden we naar ons hotel. Dit gaat via de Chinese wijk en Gastown. Gastown vernoemd naar Gassy (babbelzieke) Jack die daar een saloon had. Daaromheen werden de eerste huizen van Vancouver gebouwd. ’s Avonds weer even naar ons bekende eetplekje ‘The Steamworks Brewery”. Weer voortreffelijk gegeten.

Dag 13 (22 juni 2017) Dagje Vancouver.
Vandaag onze laatste volle dag in Canada! We gaan eerst ontbijten in de foodcourt (in dit geval bij die grote gele M, waarna we besluiten om Stanley Park heen te gaan lopen. Al gauw ontmoeten we Mariëtte en Jozef. We besluiten bij elkaar te blijven en op ons dooie gemak langs het water te lopen. Even later wordt er geklingeld. Wiebe en Doetie hebben een fiets gescoord en doen de ronde, en daarna nog meer op de fiets. Het weer is prima en Jozef ziet een zeehond langs zwemmen.

Rustig lopend wordt er plots een zeearend gespot. Weer door Jozef!! Mariëtte weet het dier voor de lens te krijgen en… 
dag-13
Het resultaat mag er wezen!!

In de loop van ons tochtje ontmoeten we ook nog Yda met een deel van de groep die de toer andersom lopen. Volgende dag staat er een soort uitgesteld ontbijt op het programma. Dit zal plaatsvinden aan het water in het Stanley Park. Zij dit willen gaan dan met Yda mee. We moeten dus nog wat boodschappen doen. Dat lukt na lang zoeken, maar achteraf toch te snel (omdat er hoe dichter we bij het hotel komen er steeds meer grocery’s zijn. Nog een laatste keer naar De Steamworks Brewery.

Dag 14 (23 juni 2017) Van Vancouver naar Amsterdam.
Vandaag is het dus echt voorbij!!
dag-14
Zoals al gezegd gaan we naar Stanley Park en installeren ons langs het water. We genieten van ons ontbijt-brunch. Een koppie koffie om het af te maken en naar het hotel om de koffers in te pakken en de bus in voor de rit naar het vliegveld. Daar staat een behoorlijke rij voor de incheck-monitoren. We worden geholpen door een medewerker van het vliegveld, die er voor zorgt dat Nel en ik naast elkaar zitten. De vlucht is tot boven Schotland rustig, waarna er behoorlijk wat turbulentie is en we schommelend Schiphol binnenkomen. Daar even enig oponthoud omdat de douane overspannen dreigt te raken. Maar na een ontzettend lang traject naar de bagageband en ruim 1½ uur onder de vleugels van de NS staat onze vriend Simon op station Heerhugowaard klaar om ons thuis af te leveren.


Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven