Dé ultieme bestemming voor natuurliefhebbers

Costa Rica

17-daagse groepsrondreis Natuurlijk Costa Rica

(89 stemmen)

K. Hendriks

Reisdatum: 31-08-2015 t/m 16-09-2015

Dit jaar brengen we onze vakantiedagen door in Costa Rica. Het was de eerste kennismaking met Midden-Amerika. Het is een dure reis, maar dat weerhield ons er niet van om toch te boeken. Het was het allemaal waard. Het was wel nog de vraag waar we terecht zouden komen.

Tijdens de reis horen we van onze reisleider dat Costa Rica samen met Brazilië en Argentinië een van de meest ontwikkelde landen is van Latijns Amerika. Dat had ik in eerste instantie niet verwacht. We rijden voornamelijk over goed onderhouden asfaltwegen.

Schone sanitaire voorzieningen zijn er genoeg. Het WC-papier van alle boodschappen in een prullenbakje gooien, neem ik maar op de koop toe. Je kunt overal terecht in een supermarkt voor je boodschappen. Het eten is relatief duur, maar je krijgt wel grote, soms Amerikaans aandoende porties. Als ontbijt heb je vooral de keuze uit vers fruit, rijst met bonen of ei. Bij het ene hotel is het uitgebreider dan het andere. Maar al met al is de reis door Costa Rica me erg goed bevallen. Zeker voor de beginnende reiziger is dit een aanrader.

Dag 1: 31 augustus 2015
Eigenlijk is de reis gisteren al begonnen. Door het vroege vliegtijdstip besloten we om op Schiphol te overnachten. We sliepen in het Park Inn by Radisson, een prima hotel om te overnachten. De wekker gaat al om kwart voor vijf, waardoor we het ontbijt maar even uitstellen. Met de eerste shuttledienst rijden we richting luchthaven. We konden helaas niet van te voren inchecken, dus we moeten nog langs de incheckbalie van United Airlines. Het is op dit tijdstip niet druk, dus we kunnen snel doorlopen. We worden hier ook meteen ondervraagd, omdat we via de VS vliegen. Het inchecken gaat snel. De koffers mogen de band op en zijn prima qua gewicht. Door de verbouwing is het even zoeken naar de bagagecontrole. Ook hier is het niet druk. Het werkt goed, zeker nu het niet druk is.

Na een ontbijtje zoeken we onze gate op. Hier zien we ook al wat meer mensen met een FOXlabeltje aan hun tas. Bij het instappen is een groot deel van de groep ook al compleet. Om kwart over negen stijgen we op. Zo'n acht uur later landen we op Newark Airport New York. Hier stappen we over op het vliegtuig naar San José. Voor we in dat vliegtuig zitten, hebben we eerst nog wat hindernissen te nemen. Allereerst de douane voor de paspoortcontrole. Dan moeten we onze koffers ophalen op de bagageband. Via de verkorte route voor aansluitende vluchten droppen we de koffers weer af. Vervolgens gaan we via de luchthaventrein naar een andere terminal. In terminal C gaan we door de bagagecontrole, waar we onze schoenen maar weer eens uittrekken. We hebben in totaal vier uur de tijd om over te stappen. Dus tijd voor wat eten hebben we ook nog, dat vinden we in het foodcourt. Rond vier uur plaatselijke tijd zitten we in het vliegtuig en zijn we klaar om te vertrekken naar San José. Na een vlucht van vijf uur komen we aan op San José International Airport. Hier weer eerst door de douane en dan de bagage ophalen. De bagage kan door de controle en dan kunnen we naar buiten, even aan de frisse lucht.

Op de echte frisse lucht moeten we nog even wachten, want de luchtvochtigheid ligt behoorlijk hoog. We worden opgewacht door reisleider Vincent, die met z'n FOX bordje op ons staat te wachten. Iedereen meldt zich en dan kunnen we door naar de bus. De bus is groot en de koffers kunnen gewoon in de achterbak geladen worden. Onze 16 personen tellende groep past er ook allemaal in.  We maken ook alvast kennis met onze chauffeur. Tijdens de rit naar het hotel, vertelt de reisleider in het kort wat we de volgende dagen kunnen verwachten.  Hij geeft ons ook de tip om gedurende de reis een poncho, paraplu, Deet en zonnebrand in de handbagage te stoppen. De Deet zullen we het vaakst nodig hebben. De poncho en de zonnebrandcréme is afhankelijk van het onvoorspelbare weer.

Na een half uurtje komen we aan in het hotel  'Rincón de San Jose'. Een eenvoudig hotel van Nederlandse eigenaren. We krijgen een welkomstdrankje. We wachten op de sleutels en dan kunnen we onze kamer zoeken. Het is een hotel wat uit verschillende huizen bestaat met veel trappetjes. Gelukkig hebben we een kamer vlakbij de ingang. We hoeven dus niet zo veel met onze koffers te slepen. Onze grote kamer heeft een oude uitstraling, met lekker (iets te) harde bedden. De badkamer is schoon. Even snel douchen en dan het bed in, we zijn ten slotte alweer bijna 24 uur onderweg.

Dag 2: 1 september 2015
Vandaag begint de reis pas echt. Na het ontbijt vertrekken we richting het noorden. We stoppen even bij het kantoor van Ecole Travel, de plaatselijke reisorganisatie. Hier krijgen we een biologisch afbreekbaar flesje water. Ook geeft Vincent meer informatie over het land Costa Rica. De volgende stop is een heel belangrijke. Het is de pinautomaat. De eerste stapel dollars en colones wordt uit de muur gehaald. Het is aan te raden om dollars te pinnen voor de grote uitgaven en colones voor kleinere plaatselijke uitgaven. Voordeel is dat het allebei uit de muur komt. En als je met dollars ergens betaald, krijg je colones terug. Of andersom. Enige rekenvaardigheid is wel een vereiste.

Dan kunnen we de weg vervolgen. Het duurt even voordat we San José uit zijn. Via de legendarische Pan American Highway rijden we naar het noorden. Dwars door de Centrale hoogvlakte. Wanneer we de snelweg verlaten rijden we dwars door de bergen over fijne slingerwegen. Onderweg spotte we ook het eerste wild. Een luiaard hangt in de boom. Dit moet natuurlijk even op de gevoelige plaat vastgelegd worden. De bus komt langs de weg tot stilstand en we stappen uit. Die kunnen we nu al van ons lijstje afstrepen. We lopen hierdoor wel enige vertraging op, maar de lunch kan wel wachten.

We lunchen bij Lava Rocks Café in het toeristenplaatsje La Fortuna.  Na de lunch hebben we nog wat tijd om La Fortuna te bekijken. Het is een typisch toeristenplaatsje aan de voet van de Arenal vulkaan,  waar je volop souvenirtjes in kunt slaan. Tegen het eind van de middag komen we aan bij onze lodge, Villas Eco Arenal. De kamers zijn over verschillende huisjes over het terrein verspreid. Er is een zwembad, een rustig kabbelend beekje en een moestuin waar je de blue jeans kikkers (rood lijfje met blauwe poten) aan kunt treffen. Het duurt even voordat we onze kamer binnen zijn. De Costa Ricaanse sloten gaan linksom dicht in plaats van open. Het duurt even voor we dat door hebben. Eenmaal binnen staan we in een grote kamer met daarin twee tweepersoonsbedden. De badkamer is groot genoeg met een royale inloopdouche. Als je met z'n tweeën bent doe je er goed aan om even de bedden te checken. Het ene bed was namelijk lekker zacht, terwijl het andere behoorlijk hard was. Vanaf ons balkon hebben we een prachtig uitzicht op de imposante Arenal vulkaan. We frissen ons even op, maken een wandelingetje over het terrein en begeven ons dan naar de receptie.

Hier haalt de bus ons op voor een avondwandeling.  Bij het startpunt krijgen we een flesje water en een zaklamp voor onderweg. De gids geeft ons nog wat tips. We moeten vooral heel goed om ons heen kijken én tegelijkertijd met onze zaklamp op de grond schijnen, zodat we niet per ongeluk op een beestje gaan staan. Tijdens de wandeling zal blijken dat dat laatste toch de overhand heeft. Het is namelijk echt heel donker. Na de tips kunnen we aan de wandel. Al snel zien we een hagedisje en een kikker op een blad. Die zullen we nog vaker tegen gaan komen. Inmiddels is het ook echt donker geworden. Die zaklamp is echt wel nodig. We komen nog een wandelende tak, een sprinkhaan, wat vleermuizen in een boom en een duizendpoot tegen. Ook zien we een spin. Volgens ons is het een vrij groot exemplaar. Volgens de gids worden spinnen in dit gebied onder verdeeld in de categorieën: klein, middelgroot, groot en Oh My God! Dit is volgens de gids eentje van de kleine categorie. Stiekem hoop ik dat we de OMG variant niet meer gaan zien...

We lopen verder en komen dan eindelijk op de plek waar we moeten zijn. Het doel van de wandeling is een mooie foto maken van de beroemde roodogige boomkikker. We zijn aangekomen bij wat poeltjes, waar die kikker goed gedijt. Ondertussen horen we een stukje verderop nog een groep mensen. Terwijl we met onze zaklamp op zoek zijn naar die kikker, voert de gids al roepend een gesprek met de gids van die andere groep. Dan moeten we plotseling allemaal meekomen. We lopen een stukje verder en daar zijn we getuige van een moment wat niet zou misstaan in een NatGeo film. Voor ons midden op het pad ligt een slang die net een enorme brulkikker gevangen heeft voor zijn diner. Het is geen lullig slangetje. Het is de Lanspuntslang, de meest giftige en gevaarlijkste slang van heel Costa Rica. Daar sta je dan midden in de donkere jungle met je zaklampje op tien meter afstand. De slang heeft zijn maal net gevangen en ligt nu midden op het pad. Aan beide kanten staat een stel toeristen met de camera's in de aanslag. De gids krijgt er ook een beetje knikkende kniëen van. We moeten uiterst voorzichtig zijn. De slang heeft inmiddels door dat hij rustig kan gaan eten. Hij besluit zijn prooi mee de bosjes in te slepen. We wachten even totdat hij de bosjes heeft bereikt.

Uiteindelijk mogen we toch langs de slang in de bosjes. Een voor een lopen we door, we mogen niet stilstaan. We lopen door totdat we bij nog meer poeltjes aankomen. En daar zit ie! De roodogige boomkikker en hij heeft zijn vrouwtje meegenomen. Tijdens dit intieme samenzijn hebben ze aan aandacht geen gebrek. De camera's klikken erop los. Dan vervolgen we de wandeling. We komen nog wat spinnetjes tegen en dan komen we bij de uitgang.

Inmiddels hebben we honger gekregen van dit avontuur. We eten bij het volgens Vincent beste restaurant van La Fortuna 'El Rancho Nuevo'. We zijn de enige vanavond die iets komen eten rond dit tijdstip, maar het is laag seizoen. Het eten is inderdaad lekker.  Na het eten maken we nog een tussenstopje bij de supermarkt voor wat boodschapjes en dan gaan we weer terug naar de lodge.

Dag 3: woensdag 2 september 2015
Vandaag staat er een boottocht in het Cano Negro National  Park op het programma. Na het simpele, maar voedzame ontbijt rijden we naar Los Chiles bij de grens met Nicaragua. Onderweg stoppen we bij een brug die erg populair blijkt te zijn bij leguanen. In de bomen liggen tientallen leguanen. Na deze korte fotostop rijden we verder naar Los Chiles. Bij een cafeetje halen we de lunch op voor op de boot. Rond tien uur melden we ons bij de boot. We stappen in en dan kunnen we gaan varen. We zien veel verschillende soorten vogels. Ook zien we een groene basilisk, brulapen, capucijnaapjes, leguanen, een alligator, wat vleermuizen en een luiaard.

We eten de lunch op de boot. Vincent dekt hiervoor de tafel, wat eerst als een grapje opgevat wordt. Maar als hij van achter uit de boot ineens een inklaptafel tevoorschijn haalt, blijkt dat toch niet zo te zijn. Als de tafel staat gaat er een tafelkleedje overheen. De ene bak eten na de andere wordt uitgepakt. We hebben de keuze uit salade, gebakken banaan, verse ananas, kip met rijst en bonen. Het smaakt goed. Tijdens de lunch begint het ook behoorlijk te regenen. Het is ten slotte regenseizoen. Gelukkig zitten we op een overdekte boot.

We gaan weer terug naar het hotel waar we laat in de middag aankomen. De rest van de dag wordt gebruikt als relaxmomentje.  Rond de klok van zeven staat de bus weer klaar om ons naar hetzelfde restaurant als gisteren te brengen. Dat beviel gisteren erg goed.

Dag 4: Donderdag 3 september 2015
Het is weer tijd om verder te rijden. We rijden vandaag richting Rincón de la Vieja. De route die we volgen voert ons langs de Arenal vulkaan. Vincent wil ons graag de andere zijde van de vulkaan laten zien. Deze is helemaal zwartgeblakerd, vanwege de lava die hier ooit omlaag is gestroomd. Maar eenmaal op het uitzichtpunt aangekomen, blijkt de gehele vulkaan onder een dikke laag wolken te zitten. Helaas voor ons geen uitzicht. Dus rijden we door over een slingerweg met zo'n 375 bochten. Onderweg hebben we wel een mooi uitzicht op het meer van Arenal.

Ondertussen passeren we ook de provinciegrens tussen het noorden en Guanacaste. De zon laat zich wat meer zien en het landschap verandert langzaam van berggebied naar laagland met droogbos. We wanen ons zelfs even in de Zwitserse alpen. Bij Café en Macademia kunnen we even de beentjes strekken. Je kunt hier souvenirtjes inslaan en heerlijk gebak eten. Ook hebben ze hier heerlijke smoothies. Je krijgt ook meteen een halve liter glas met drinken wat bestaat uit verse fruit sap aangelengd met water, melk of yoghurt. Met het glas in de hand genieten we van het prachtige uitzicht.

We rijden verder richting de Interamericana die ze grondig aan het verbouwen zijn. In de stad Liberia stoppen we voor het hoognodige toiletbezoek na die smoothie. We hebben ook tijd om nog wat geld te pinnen en te lunchen. In de supermarkt kunnen we nog wat boodschapjes halen en eventueel de lunch. Dat typisch Costa Ricaans ontbijtje met rijst en bonen is lekker voor de liefhebber, maar voor de lunch willen we toch iets anders. Onafhankelijk van elkaar besluit de hele groep te gaan lunchen bij de Subway.

Na de lunch is het nog ruim een uur voordat we op de plaats van bestemming zijn. We laten de snelweg achter ons en via een steile slingerweg klimt de bus een behoorlijk eindje naar boven. Verder en verder verwijderen we ons van de bewoonde wereld. Uiteindelijk komen we vroeg in de middag aan bij de Buena Vista Lodge. Deze lodge beschikt over een heerlijk zwembad. De kamers zijn wat gehorig doordat ze opgetrokken zijn uit hout. De kamers zijn wel lekker ruim.

Om half 4 melden we ons bij de receptie voor een wandeling over de hangbruggen die over een deel van het terrein hangen. We lopen door de boomtoppen in de hoop iets te zien. Zelf zie ik twee vogels. Een ander deel van de groep ziet ook nog brulapen en neusberen. Eenmaal van de bruggen af, lopen we door naar de Sunsetbar. Drie keer raden waar die naam vandaan komt. We hebben geluk, het is niet bewolkt. We hebben een prachtig uitzicht over het landschap en in de verte glinstert de Grote Oceaan. We gaan zitten, waarna we van een prachtige zonsondergang genieten. Zo blijven we nog even zitten. Totdat het zeven uur is, want dan is het tijd om ons naar de eetzaal te begeven voor het diner.

Dag5: Vrijdag 4 september 2015
Als we de ontbijtzaal binnen lopen zie we al dat het ontbijt dit keer zeer uitgebreid is. We nemen het er ook maar van. Er staat vandaag een wandeling op het programma, dus een goede bodem kan geen kwaad. Pannenkoeken, gebakken banaan, toast, vers fruit en een vers gemaakt omeletje worden naar binnen gewerkt. Na het ontbijt zijn we klaar voor de wandeling van zo'n 4 kilometer. De dresscode is gemakkelijke kleding en stevige dichte schoenen.

De wandeling wordt begeleid door een gids. We wandelen door het bos en over asfalt en op sommige plekken moeten we zelfs dwars door een beekje. Het is een heuvelachtig terrein. Onderweg zien we veel vogels, vlinders en bladsnijmieren, waarbij je eerst het blad ziet wat ze meeslepen en dan pas de mier. Ook zie we neusbeertjes. De gids is enthousiast, hij staat vooraan om een foto te maken van een vogeltje die hij nog niet in zijn collectie heeft. Voor de nodige proteïne wordt ook gezorgd. De gids steekt simpelweg zijn vinger in een termietennest. De liefhebber kan deze lekkernij eens proberen. Het eerste rustpunt is een klein paradijsje met als hoogtepunt een mooie waterval. Er wordt een uitgebreide fotoshoot gehouden. Ook zorgt de waterval voor wat verfrissing. Als je je echt oververhit voelt ga je er gewoon onder staan.

We lopen verder over hangbruggen richting de warmwaterbronnen. Hier hebben we slechts een korte pauze. De diehard wandelaars mogen te voet weer terug naar de lodge. De rest mag mee in de huifkar achter de trekker. Wat ook een hele leuke ervaring is. Zolang je niet op de eerste rij zit, ten minste. De wegen zijn nogal stoffig, dus helemaal schoon kom je niet bij de lodge aan. Een zonnebril is daardoor ook geen overbodige luxe. Onderweg komen we nog een agouti tegen, een soort cavia op hoge poten. Eenmaal bij de lodge aangekomen, staat de lunch voor ons klaar. Na vier dagen Costa Rica hebben we ons er al op ingesteld dat het weer een warm buffet gaat worden. Maar nee, het zijn broodjes! We mogen ze nog zelf beleggen ook met sla, komkommer, tomaat, kipsalade, tonijnsalade, ham of kaas. Erg lekker.

Na de lunch is er tijd voor ontspanning. Op het terrein staat ook een 450 meter lange glijbaan, waarbij je in een bandje met behulp van een bak ijskoud water naar beneden glijdt. Dat betekent wel dat je eerst een stuk moet klimmen, voordat je naar beneden kunt. Het alternatief is een heerlijk rustig middagje aan het zwembad.

Laat in de middag is het tijd voor nog meer ontspanning. Met de traktor gaan we weer terug naar de warmwaterbronnen. Op dit tijdstip hebben we de bronnen voor ons zelf. Ondertussen betrekt ook de lucht een beetje. We beginnen met een koude douche, waarna we plaatsnemen in de stoomcabine. We zitten er met 16 man in en daarmee zit het al behoorlijk vol.  Inmiddels worden boven ons ook de sluizen open gezet, het begint te regenen. Maar gelukkig zitten we droog, voorzover je dat droog kunt noemen als het zweet in slootjes van je af stroomt. Zodra al de poriën wagenwijd openstaan, kunnen we naar buiten. Door de regen daalt de temperatuur aanzienlijk, dus smeren we onszelf maar heel snel in met hete vulkanische modder. Je krijgt er een heerlijk zacht huidje van. Maar dat moet wel nog even intrekken. Zodra je eruit gaat zien als een wit zandmannetje mag je onder de douche gaan staan om je af te spoelen... onder de koude kraan. Het water lijkt rechtstreeks uit het naastgelegen bergbeekje te komen. Gelukkig is het eerste badje een heerlijke 37 graden. Daar warm je al lekker van op. De rest van de baden zijn afwisselend koud, warm en heet. Alhoewel je bij koud wel moet denken aan Costa Ricaans koud. Ook dat is nog redelijk warm. Het warmste bad van 41 graden was wel lekker. Langzaam wordt het donker en tegen de schemering komen ook de dieren een beetje tot leven. Een dikke pad wordt gespot en een neusbeertje loopt zo tussen de baden door. Boven in de bomen zien we nog de schaduw van een gier en een apengezinnetje.

Om zeven uur staat de BBQ klaar voor het diner. Het vlees is wel wat aan de droge kant, maar de pastasalade is erg lekker. Ook het echte Costa Ricaanse toetje valt in de smaak. Maar rijstebrij is ook in Nederland erg lekker. Als iedereen zijn buik vol heeft, gaan we met de trekker weer terug naar de lodge. Gelukkig heeft het geregend en is het net iets minder stoffig.

Dag 6: Zaterdag 5 september 2015
We kunnen vandaag de boom in. We gaan op pad voor letterlijk en figuurlijk een van de hoogtepunten van deze reis, de Canopy tour! Eerst krijgen we onze harnasjes, helm en handschoenen aan. Dan is het nog een stukje lopen naar het beginpunt. Hier krijgen we nog een korte uitleg over hoe we moeten remmen als het nodig is. Het lijkt allemaal een stuk ingewikkelder dan je in eerste instantie denkt.  Vervolgens krijgen we nog te horen wat er allemaal fout kan gaan. Waarom wilden we dit ook alweer?

Dan kunnen we het parcours op. Het beginpunt is een platform midden in het bos. De gids haakt me vast en vertelt nogmaals dat ik mijn rechterhand (linkerhand voor linkshandigen) als rem achter mijn hoofd moet houden en mijn linkerhand aan het touw voor me vast moet houden. Ik mag pas remmen aan het eind van de lijn. Mocht ik te hard gaan, dan staat op het landingsplatform nog iemand die met gebaren aangeeft of ik te hard of te zacht ga. En dan kan ik gaan. Het bos verdwijnt en dan heb ik niet eens meer de tijd om over iets na te denken. Als ik eenmaal het bos uit ben, zweef ik over een vallei met een prachtig uitzicht over de bergen. WOW! Wat is dat gaaf om te doen! Het gaat heel soepel, het  landingsplatform komt eigenlijk veel te snel. Gelukkig zijn er nog zes kabels om vanaf te zoeven. De langste kabel is 700 meter lang. Bij iedere kabel zie je wel weer iets anders. Het is alsof je vliegt. Aan de waaghalzen wordt ook gedacht. Enkele dames durven het aan om als superman door de lucht te vliegen. Ze worden stevig vastgemaakt aan een gids met hun benen om het middel geslagen. En dan armen wijd en vliegen maar. Ook ondersteboven vliegen is mogelijk. Dat laatste besloot ik ook uit te proberen. Dat kan ook weer van de bucketlist af. Onderweg heb je ook de mogelijkheid om net als Tarzan door de lucht te zweven. Op een platform houden de gidsen je eerst vast om je vervolgens te laten vallen. Dan schommel je een tijdje door de bomen tot je stilstaat. Ook erg leuk om te doen.

Na dit grote avontuur kunnen we ons nog even opfrissen, waarna we naar onze volgende bestemming vertrekken. We lunchen weer in de stad Liberia. We besluiten ook dit keer weer bij de subway te lunchen. Dan rijden we door richting de kustplaats Samara. Samara is een heerlijk rustig toeristenplaatsje. Ons hotel Giada heeft twee zwembaden en ruime kamers. Vandaag hebben we ook een jarige in de groep, dus we eten een lekker stuk chocolade taart. De rest van de middag wordt aan het strand doorgebracht. Het heerlijk rustige met palmbomen omringde strand. De zee is wel behoorlijk ruw. Voor het diner gaan we weer terug naar het hotel. We eten een heerlijke pizza American Style!

Dag 7: Zondag 6 september 2015
Inmiddels zijn we een week onderweg. We hebben al veel gedaan en gezien. Een heerlijk dagje luieren op het strand klinkt erg aangenaam. De optionele kayaktour op zee of op de rivier en het paardrijden laten we dan ook maar even voor wat het is. Even een dagje niets doen is ook wel even fijn. We zitten nog geen 2 minuten lopen van het strand en het zwembad is ook binnen handbereik. We brengen uiteindelijk ook een groot deel van de dag op het strand door. Maar niet geheel met de activiteiten wat we voor ogen hadden.

Het is een vrije dag, dus we kunnen zelf bepalen hoe laat we op staan om te ontbijten. Bij het ontbijt treffen we de reisleider. Hij is het een en ander na gaan vragen en wat blijkt? Slechts vier dagen in de maand komen op het nabijgelegen Ostional Beach duizenden schildpadden in een keer aan land om hun eieren te leggen. Laten wij nu net in die vier dagen hier in de buurt zijn. Lang hoeven we er niet over na te denken. De rustige dag die we voor ogen hadden, wordt meteen ingeruild voor de schildpadden. We vertrekken pas om drie uur in de middag dus tot die tijd hebben we nog tijd om te relaxen.

 Na het ontbijt lopen we richting het strand. Hier zoeken we een plekje. Niet dat dat heel moeilijk is, het strand is heerlijk rustig. Het is een fijn palmbomen strand. Het is lichtbewolkt en stiekem ben ik daar wel blij mee. Het is daardoor niet heel erg warm. Het is wel vloed en de zee is daardoor behoorlijk ruw. Rustig een stukje zwemmen lukt niet met vrij stevige stroming en behoorlijk hoge golven. Niet gek dus dat er in de verte behoorlijk wat surfers in de zee te vinden zijn.  Voor wat afwisseling duiken we ook nog even in het zwembad bij het hotel. Voor de lunch lopen we naar Gusto Beach. Het 'clubhuis'  van onze reisleider. Het is hier heerlijk zitten. En het eten is ook lekker.

Om drie uur staat de bus klaar om naar Ostional Beach te gaan. We gaan niet met onze eigen bus, maar met een bus van het excursiebedrijf. Aan het begin van de rit merken we al dat we heel langzaam rijden. Het gaat steeds langzamer totdat we bij een tankstation tot stilstand komen. De motor klinkt niet echt best, maar na het een en ander uitgeprobeerd te hebben, kunnen we door. Onderweg krijgen we een gratis massage aangeboden door de Costa Ricaanse overheid. De weg naar Ostional is vrij hobbelig. Bij aankomst blijkt dat we niet de enige zijn die een glimp op willen vangen van die schildpadden. Ik snap dat dit iets is wat bijzonder is en wat veel mensen willen zien, maar zo druk had ik het eigenlijk niet verwacht. Langs de weg staan rijen auto's en bussen. Op het strand is het nog veel drukker. We zien alleen maar mensen zover het oog reikt. Het lijkt wel alsof One Direction ieder moment uit zee kan komen lopen.

Onze gids brengt ons gelukkig naar een iets rustiger deel van het strand. Onderweg zien we dat de eerste lading schildpadeieren opgegraven wordt. De plaatselijke bevolking heeft het recht om de eerste eieren op te graven, omdat er anders teveel eieren komen te liggen. De eerst volgende schildpad waar geen groepje mensen omheen staat, wordt door ons ingelijfd als studieproject. Zolang we niet pal voor de schildpad gaan staan mogen we haar van alle kanten bekijken. Het is ook wat hoor, al die belangstelling voor je bevalling. De schildpad lijkt zich toch niet te storen. Ze gaat onverstoorbaar door met een kuil graven voor haar eitjes. Je wilt zoveel mogelijk foto's maken, maar af en toe is het toch mooier om gewoon te gaan zitten kijken. Want het is wel een mooi  bijzonder moment. Zodra de kuil diep genoeg is, werpt ze haar eitjes in de kuil. Terwijl we vol aandacht staan te kijken naar deze ene schildpad komen er steeds meer schildpadden aan land. Vanuit de zee worden ze aangespoeld, waarna ze zelf een vermoeiende sleeptocht over het strand ondernemen. Je ziet ze ook af en toe even stoppen en ademhalen en weer door gaan. Ondertussen is de eerste lichting ook alweer klaar om terug de zee in te gaan. Tergend langzaam slepen ze zich een weg terug. Zodra ze de zee bereiken is de opluchting haast voelbaar. Het enige wat mevrouw schildpad nooit zal weten is hoe het met haar kinderen zal vergaan. Een deel zal de zee bereiken, maar dat zal een moeilijke opgave worden. Rondom het strand in de bosjes zitten tientallen gieren rustig te wachten tot het lopend buffet geopend wordt.

Dag 8: Maandag 7 september 2015
De dag begint weer lekker relaxed. Om elf uur vertrekken we pas richting het Palo Verde gebied. Voor die tijd hebben we tijd om rustig te ontbijten en om nog wat souvenirtjes in te slaan. Als we dat allemaal gedaan hebben, kunnen we vertrekken. Rond een uur of één komen we aan bij Mi Finca voor de lunch. Mi Finca is een klein tentje waar ze heel lekkere broodjes en reuze smoothies hebben. In de tuin (lees: drie bomen achter het gebouwtje) zitten Ara's in de bomen. Na de lunch rijden we door naar Hacienda La Pacifica waar we rond twee uur aankomen. We zijn al een week in Costa Rica. Tot nu toe valt het met de muggen wel mee. Bij de Hacienda verandert dat aanzienlijk. Tijdens het korte stukje van de receptie tot aan onze kamer worden we al belaagd door muggen. Alsof ze hebben zitten wachten tot er weer een bus vers nieuw bloed aangevoerd wordt. 50% Deet en Off (het plaatselijke antimuggengoedje) werkt hier niet. De muggen vinden de plekjes zonder dat spul ook wel. En dan zit je zo met muggenbulten in je handpalm, je vingers,  in je oren of net boven je oog.

De kamer is echter wel heel mooi. Het is een grote kamer met een landelijke uitstraling. Het ligt midden in het bos op een terrein waar ook reeën, apen en verschillende soorten vogels rondlopen. En had ik al gezegd dat er ook nog muggen zitten. De suites bevinden zich wel pal naast de autoweg. De middag brengen we door in het 25 bij 25 meter zwembad. Dat is ten slotte de enige mugvrije plek op het terrein.

Dag 9: Dinsdag 8 september 2015
Voor de verandering hebben we vandaag weer eens een ontbijtbuffet met ei en rijst met bonen. Op verzoek van ons wordt er ook nog wat toast met jam bij gezet. Zorg wel dat je op tijd bent, want anders is het op.

Vandaag staat een boottocht op de Bebederorivier op het programma. Ook wel  de krokodillentour genoemd. Dat kan dus best eens spannend worden. Voor vertrek krijgen we nog een kopje koffie en een kwart stuk ananas aangeboden. Heerlijk verse ananas gaat er altijd wel in. Nog even snel naar het toilet en dan mogen we instappen. De krokodillen hadden er vandaag geen zin in. We zien er slechts vier. Daarmee hebben we een beetje pech, want op andere momenten in het jaar zitten er veel meer. Wel zien we nog enkele vogels.

Na een toch wel teleurstellende krokodillentour lunchen we bij Corobici, het restaurant wat naast de lodge ligt. Vincent regelt hier ook meteen een BBQ voor de avond. De cheesburger smaakt in ieder geval goed, dus met die BBQ moet het ook goed komen. In de middag hebben we vrij. Niet ver van de lodge ligt roofdieren opvang 'Las Pumas'. Het is een kleinschalig dierentuinachtig complex waar je aapjes, verschillende soorten katachtigen zoals de Jaguar, toekans  en  papegaaien kunt zien. Omdat ook hier de muggen niet wegblijven zijn we snel klaar hier. Terug naar het zwembad bij de lodge.

Dag 10: Woensdag 9 september 2015
Met zo'n 325 muggenbulten rijker (verdeeld over de hele 16-koppige groep) vervolgen we vandaag onze reis door Costa Rica. Om kwart voor 8 vertrekken we richting Manuel Antonio. Onderweg stoppen we nog even bij een supermarkt om te zorgen voor de lunch. Rond lunchtijd zitten we namelijk in het Nationaal Park Manuel Antonio.

Zeven leden van onze groep besluiten te gaan wandelen in het nationaal park. De rest gaat lekker relaxen aan het strand. Bij de ingang van het park staat gids André ons op te wachten. Met zijn enorme telescoop laat hij ons meteen een kikkertje zien.  André is enthousiast! Zodra hij vol enthousiasme zijn telescoop neerzet, weet je dat hij wat interessants heeft gezien. De tijd die hij nodig heeft om zijn telescoop de goede kant op te richten, gebruiken wij om naar het dier te zoeken dat hij gezien heeft. Als blijkt dat het om een vlinder met schutkleuren of een minuscule sprinkhaan gaat, moeten we toch toegeven dat onze ogen daar niet op geoefend zijn. De ree, de capucijnaapjes die over de elektriciteitsdraden aan komen lopen en het doodshoofdaapje zien wij dan weer wel met het blote oog. Ondertussen begint het in de verte flink te rommelen. We zitten inmiddels in het regenachtige deel van Costa Rica. En de donder wordt al snel gevolgd door wat regendruppels. En die regendruppels worden al heel snel een fijne tropische regenbui. Gelukkig hebben we poncho's bij ons. We lopen  verder richting het paradijselijke bountystrand. Ook tijdens de regenbui ziet het er nog best wel tropisch uit. De jungle ruikt inmiddels precies zoals in Burgers Bush. Helaas wordt het ook niet meer droog, maar we moeten nog naar de ingang. Soppend in onze schoenen komen we aan bij het verzamelpunt, waar de rest van de groep al zit te wachten. Van het zwemmen in de zee is ook niet veel meer terecht gekomen.

In de middag komen we aan in Hotel Mimos, een met veel trappetjes aan elkaar geschakeld hotel. We hebben wederom een grote kamer. Hier hebben we rustig wat gerelaxed. Om zeven uur staat de bus weer klaar om ons naar 'El Avion' te brengen. Een lekker restaurant wat gebouwd is rondom een oud model vliegtuig. De vis van de dag was de zeebaars en die is erg aan te raden. Na het eten gaan we weer terug naar het hotel.

Dag 11: Donderdag 10 september 2015
Na een lekker continentaal ontbijtje  vertrekken we richting de haven van Quepos. Hier ligt de catamaran klaar voor vertrek. We varen over het zeegedeelte van Manuel Antonio in de hoop wat dolfijnen en walvissen te zien. Aan boord kunnen we genieten van een fruitsapje of een cocktail.

Al snel zien we een groep dolfijnen in de verte. We naderen snel en dan zien we ze ook vlak naast de boot zwemmen. Er springt er zelfs eentje uit het water. De deining is wel behoorlijk sterk. Niet iedereen heeft de zeebenen die je voor zo'n tochtje nodig hebt. Kort na de dolfijnen komen we ook in de buurt van een walvissenfamilie. Vader, moeder en kind zwemmen vlakbij. De boot vaart er heel dicht naartoe. We kunnen ze van heel dichtbij zien.

Vervolgens varen we richting een rustige baai om te gaan zwemmen. Maar eerst is er nog een walvis gespot. Dan ineens dreunt de boot. Een babywalvis bleek de weg kwijt te zijn en zwemt onder de boot door. Met zijn staart klapt hij nog even tegen de boot. De geluksvogels die vooraan staan, kunnen dat ook nog zien ook. Met de boot en de walvis is niets aan de hand, dus we kunnen verder. We stoppen in een rustige baai. Er is de mogelijkheid om te snorkelen, maar door de regen van de afgelopen dagen is het water behoorlijk troebel. Een enkeling gaat toch nog even snorkelen. De rest gaat gewoon een stukje zwemmen. Je kunt ervoor kiezen om rustig vanaf de achterkant in het water te springen. Of je neemt gewoon de heel erg steile glijbaan naar beneden. Ook kun je nog vanaf het dak het water in springen. Na een verfrissende duik is het tijd voor de lunch. Het is een heerlijke lunch met een visspies, pastasalade en vers fruit. We blijken niet heel ver van het beginpunt te zijn, we staan dan ook weer snel op vaste bodem.

De middag brengen we weer rustig door aan het zwembad. Je zit dicht bij het nationaal park Manuel Antonio. Dieren houden zich natuurlijk niet altijd aan hekken en grenzen. Dan kan het dus zomaar voorkomen dat je een vlucht ara's over ziet vliegen of dat er wat doodshoofdaapjes zo het hotel binnen wandelen. In de avond gaan we dit keer naar grillrestaurant El Cantina, waar ik heel erg lekkere soep en spare ribs gegeten heb.

Dag 12: Vrijdag 11 september 2015
Het is vandaag weer een reisdag. Na het ontbijt vertrekken we om 8 uur. We maken een tussenstop bij de supermarkt voor de nodige boodschapjes of pingelegenheid. We rijden verder richting de Tarcoles Rivier. Hier mogen we een kiekje maken van de grote hoeveelheid krokodillen die in de rivier schijnen te liggen. En inderdaad, daar liggen ze hoor. Een stuk of tien krokodillen bij elkaar. Dat maakt de krokodillentour wel weer goed. Als iedereen z'n foto heeft rijden we door naar El Jardin. Hier kunnen we nog wat souvenirtjes inslaan en een heerlijke smoothie drinken.

We lunchen vlakbij het hotel in een buffetrestaurant. We zijn weer van de westkant naar de oostkant gereden. En dat betekent nog meer kans op regen. Tijdens de lunch begint het dan ook flink te hozen. We rijden naar het hotel in Sarapiqui, waar we snel uitstappen. Het is een mooie lodge. In de stromende regen nemen we onze koffer mee naar de kamers . Het zijn weer lekker ruime kamers. Op het terrein ligt ook nog een kikker en vlindertuin. Zodra het droog is, gaan we daar naartoe. Dat heeft de rest van de groep ook bedacht. Iedereen heeft gemerkt dat het droog is en gaat richting de kikker en vlindertuin. In de tuin springen gifkikkertjes in het rond en er vliegen hele mooie vlinders rond. Ook zien we nog wat brulapen. Eenmaal terug bij het restaurant zien we nog wat vogels.

We frissen ons wat op en gaan dan richting het restaurant. Onderweg kruist een grote dikke pad ons pad. In de tuin van het restaurant ligt ook een vijver. Als het donker is kun je hier de roodoogboomkikker vinden. En die zit er inderdaad volop. Het is vandaag ook de laatste dag van onze chauffeur. We houden een afscheidsdiner ter ere van hem. Ik heb vandaag een lekkere moot zalm op mijn bordje liggen. We krijgen ook nog een cocktail aangeboden van FOX.

Dag 13: Zaterdag 12 september 2015
Vandaag hebben we een uitgebreid ontbijtbuffet. Ook hebben we goed zicht op het vogelplatform, waar de vogeltjes ook bezig zijn met hun ontbijtbuffet. Om acht uur staat de bus weer klaar voor vertrek. We rijden eerst nog even over de snelweg, maar al snel maakt die plaats voor een hobbelweg. Ook vandaag weer een gratis massage dus. We zijn op weg naar Tortuguero, een plek midden in de jungle zonder wifi of telefoonbereik.

We komen aan in de haven, wat eigenlijk een zanderige oever van de rivier is. Tortuguero is alleen te bereiken per boot. De koffers zullen dus ook de boot op moeten. De sterke mannen in de groep zorgen ervoor dat de koffers veilig aan boord van de boot komen. De boot is een lage boot met precies genoeg ruimte voor ons om te zitten. We dienen de zwemvesten aan te trekken. En dan varen we weg. We hebben nog een uurtje te varen, voor we in het dorp aankomen. We varen steeds dieper de jungle is. Onderweg komen we nog een krokodil tegen. De omgeving is prachtig. Als we eenmaal op de hoofdrivier zijn, kan de snelheid een standje hoger. We scheuren  over de rivier richting het dorp. Hier meren we aan. We maken een kort wandeltochtje door het dorpje, wat bestaat uit golfplaten huisjes. We lopen nog een stukje over het verlaten strand.

We stappen weer in de boot om richting de lodge te varen. Vanaf de hoofdrivier nemen we een afslag en komen dan meteen in een andere wereld. Het water verkleurt van zanderig bruin naar helderzwart. De begroeiing op de oevers wordt dichter. Het is een bijna magische omgeving. Je krijgt er een beetje een Efteling gevoel bij. We nemen de afslag naar de Turtle Beach Lodge en even later meren we daar aan bij de steiger. We stappen uit en bevinden ons in een klein paradijsje. In het  eetgedeelte met rietendakje staat het lunchbuffet voor ons klaar. We zijn niet de enige groep. We gaan netjes aan onze eigen tafel zitten.

Na de lunch kunnen we onze kamer gaan bekijken. De kamers zijn houten aaneengeschakelde huisjes met een schommelstoeltje voor de deur. We hebben horren die dienst doen als ramen. We horen dus alle vogeltjes en aapjes buiten goed. Vanaf het balkon hebben we een mooi uitzicht op het strand én de hangmatten die meteen uitgeprobeerd worden. Het zwembad ziet er ook heel fijn rustig uit. Totdat onze groep het zwembad verovert voor een potje waterpolorugby. Dan is de rust ver te zoeken. Stipt om zeven gaat de bel, het dinerbuffet staat klaar.

In de avond maken we met een deel van de groep een avondtour door het gebied. De gids heeft een grote bouwlamp mee en we hebben wat zaklampen. Verder is het stikdonker. Bij het wegvaren heb ik nu echt het idee dat we in de Fata Morgana beland zijn. Ieder moment kan er een deurtje geopend worden. Maar dat gebeurt dan weer niet. We zien wel een ijsvogeltje, een slang die degene voorin in de boot even over het hoofd aait, wat vleermuizen, wat vogels en een krabbetje. We zitten nog steeds aan de regenkant en op de terugweg begint het weer flink te hozen. De boot is gelukkig uitgerust met een poncho. Dat heeft ook wel wat zo, met z'n allen ineengedoken in die poncho.

Dag 14: Zondag 13 september 2015
Vandaag staat een dagtour op het programma. We varen met een onoverdekt bootje door het gebied. Een lading zonnebrand gaat mee, want het beloofd een warme dag te worden. Gelukkig varen we ook door schaduwrijk gebied. We zien veel vogels, apen, kaaimannen, schildpadden. Ook brengen we een bezoek aan de Sea Turtle Conservancy. Hier krijgen we uitleg over het beschermen van de schildpadden die hier aan land komen om hun eitjes te leggen. Omdat we dit aan de andere kant van het land al hebben gezien, gaan we deze tour niet meer doen. We krijgen een filmpje te zien over hoe het in zijn werk gaat. Namens de groep adopteren we ook een schildpad die we vernoemen naar de benjamin van onze groep, Michal.

Eenmaal weer in de boot eten we nog een ijsje. We varen verder door een nog dichter bebost gebied. We zien nog meer vogels, schildpadden en kaaimannen. De snelheid wordt weer opgevoerd als we op de hoofdrivier aankomen. Na de lunch bij de lodge gaan we weer in relaxstand. Optioneel kun je gaan kayakken door het gebied of een blubberwandeling maken.  Of je gaat gewoon lekker rustig aan het strand of het zwembad liggen. Het strand nodigt echter niet echt uit om te gaan liggen. Je struikelt er over het aangespoelde plastic en andere rotzooi. We nemen toch even een duik in zee, waarna we snel richting zwembad gaan. De rest van de middag brengen we door in de hangmat. Na het diner nemen we alvast afscheid van reisleider Vincent.


Dag 15: Maandag 14 september 2015
Anders dan gisteren begon het vannacht pas later te regenen. Het was dus behoorlijk vochtig en klam voordat de bui los barst. Halverwege de nacht wordt ik wakker door getik op het dak. Het blijkt behoorlijk te regenen. De hele nacht blijft het doorgaan. In de verte begint het ook te donderen. Ik probeer toch maar wat te slapen. Maar rond een uur of zes, BAM, een keiharde donderklap maakt me toch weer wakker. Alles trilt. Ik besluit dan toch maar op te staan. De regen houdt aan. Terwijl mijn reismaatje opstaat, zit ik op de overdekte veranda te kijken naar de bliksemshow boven de zee.

We lopen in de stromende regen naar het ontbijt. Het blijft nog even regenen, maar gelukkig vertrekken we vandaag in de overdekte boot. We varen weer terug naar de haven. Ik verwacht tot mijn enkels in de blubber te lopen, maar dat valt mee. We krijgen een nieuw busje. Hij is wel wat kleiner dan we gewend zijn. Er moeten zelfs twee koffers in een andere bus. Via de gratis massage gaan we weer richting bewoonde wereld. We lunchen bij een buffetrestaurant, waar ook een vlindertuin te bezichtigen is. We nemen afscheid van twee groepsleden die vanaf hier naar hun verlengingsadres in Cahuita gaan.

Vroeg in de middag komen we aan in San José in het hotel waar we ook de reis begonnen. We hebben nu een andere kamer, die er een stuk moderner uit ziet. Vincent neemt ons mee voor een korte stadswandeling door San José. Het is leuk om er rond te wandelen, maar echt heel mooi is de stad niet.  Het nationale theater is wel heel erg mooi. Tegen het einde van de wandeling kunnen we nog wat laatste souvenirtjes scoren. Terwijl de rest de lokale souvenirshop onveilig maakt, zoeken wij een taxi om ons naar de Starbucks aan de andere kant van de stad te brengen. Hier wordt het laatste souvenir gescoord, de befaamde mok. Eenmaal weer terug in het hotel, maken we ons klaar voor het avondeten. Lang hoeven we niet te lopen. Tegenover het hotel ligt café Mundo. Hier hebben we ons laatste avondmaal genuttigd. Wederom een heerlijke zalm.

Dag 16/17: Dinsdag 15 september 2015
De reis zit er alweer op. We hebben een vroege vlucht, dus dat betekent ook vroeg opstaan. De wekker gaat midden in de nacht om 2.30 uur. Om kwart over drie staat onze oude vertrouwde chauffeur klaar met de bus om ons naar het hotel te brengen. We nemen nog een licht ontbijtje en dan kunnen we gaan. Op het vliegveld nemen we eerst uitgebreid afscheid van Vincent en Alvis. We betalen belasting bij de balie en checken vervolgens in voor onze vlucht naar Houston.  Dan kunnen we door de bagagecontrole. We nemen afscheid van twee reisgenoten die hun reis nog even verlengen in The Big Apple. In de vertrekhal eten we nog een ontbijtje, waarna we wachten totdat we mogen instappen. Om 6.30 uur gaan we de lucht in richting Houston. Eenmaal op Houston mogen we eerst weer door de paspoortcontrole. De Amerikanen doen lekker rustig aan. We staan heel lang in de rij met maar één balie van de twintig open. Als we eenmaal aan de beurt zijn, mogen we wel allemaal door.

We nemen de verkeerde uitgang, dus mogen we langs de bagagebanden en weer door de bagagecontrole (weer schoenen uit!) en dan zijn we weer in terminal E. Het is tijd om eens wat te eten. We zijn in Amerika, dus dan gaan we ook voor de hamburger. Het is niet heel groot in de terminal dus na het eten en het bezichtigen van de winkeltjes kunnen we alleen maar wachten, wachten, wachten totdat het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt. We mogen instappen en dan blijkt dat we geluk hebben. Het vliegtuig zit niet helemaal  vol. Per tweetal hebben we een driezitsbank tot onze beschikking. Heerlijk voor een nachtvlucht. De vermoeidheid begint nu wel toe te slaan. Na wat intelligente Disney films en het eten, kunnen de oogjes eindelijk dicht. Eenmaal in Amsterdam aangekomen mogen we ons paspoort nog even laten zien. We halen de koffers op, nemen afscheid van de groep en gaan dan naar de Starbucks. We halen nog een ontbijtje bij de Appie en dan kunnen we de trein nemen naar huis. We kunnen terug kijken op een mooie reis vol hoogtepunten door Costa Rica!

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven