Dé ultieme bestemming voor natuurliefhebbers

Costa Rica

14-daagse familie groepsreis Boomslingeren als Tarzan

(19 stemmen)

H. Roossink

Reisdatum: 27-07-2016 t/m 08-08-2016

Dag 1 woensdag 27 juli 2016
Vanmorgen vroeg wakker om uiteindelijk om 06.00 uur te vertrekken richting Schiphol.  We zijn 3 uren van te voren aanwezig en na alle checks is het nog ruim twee uren wachten voordat je kunt boarden voor de vlucht via Houston naar onze eindbestemming de komende twee weken, namelijk San José, Costa Rica. We zijn al aan het spotten of er nog meer FOX reizigers zijn, alleen heeft FOX geen kofferlabels meer zodat het blijft gissen wie er met deze vlucht meegaan naar dezelfde eindbestemming.

Na precies 9 uur, 44 min en 26 sec landen we in Houston, Amerika. We hebben hier een tussenstop om vervolgens door te vliegen naar onze bestemming Costa Rica.

Eerst zelf je paspoort scannen, je vingerafdruk scannen en een foto maken en dan  door naar de volgende wachtrij. Paspoortcontrole? Huh, dat hadden we net toch al automatisch gedaan en gelijk ook weer de vingers en duimen vastgelegd en nog maar een foto gemaakt, maar dat bleek voor het ESTA te zijn. Dit moet je dus echt van te voren hebben geregeld anders kom je Amerika niet in, ook al is het voor een transit naar een ander land. Voor diegene die klagen in Nederland over privacy, ga eens naar Amerika.... een aantal keren worden er foto’s van je gemaakt en vingerafdrukken genomen.

Vervolgens gaan we naar de volgende lange wachtrij, de handbagagecheck. Hierbij zijn er veel personeelsleden die voortdurend roepen dat je drinkflesjes weg moet gooien, je zakken leeg moet halen, broeksriem af moet doen, schoenen uit, etc., etc.. Om vervolgens door een zelfde bodyscan te gaan zoals we ook al op Schiphol deden.

Inmiddels is het 17.12 uur in Houston, in Nederland is het op dat moment 00.12 uur. We gaan de volgende vlucht om 17.55 uur nemen, in de hoop dat we rond 20.30 uur arriveren in Costa Rica. Maar deze verwachting werd anders, alle passagiers zaten aan boord voor de vlucht naar Costa Rica tot de stem vanuit de cockpit de mededeling gaf dat iedereen zijn/haar spullen moesten pakken en het vliegtuig moest verlaten. Dit omdat de piloot op een andere vlucht werd gezet. Wij moesten nu maar wachten op een andere piloot die rond 19.30 uur beschikbaar zou zijn vanaf een andere vlucht.

Inmiddels is het 20.30 uur en we vliegen nog steeds niet. Kan ons niet snel genoeg gaan, overigens rest van de passagiers ook niet. De piloot is inmiddels gearriveerd, het is nu 20.45 uur en waarschuwt nu al voor zwaar weer onderweg. Dat worden misschien wel 3 lange uren met vlucht UA1565. En dan eindelijk om 21.00 uur taxiën we de startbaan op. Meer dan de helft van de passagiers heeft het niet eens gemerkt, deze zijn totaal in coma. Ze zijn net als ons al 24 uren wakker.

Vlucht ging prima en precies zoals de piloot had aangeven, met af en toe wat turbulentie. Na exact 3 uren en 12 minuten waren we geland op Costa Rica. Een korte controle door immigration en op naar de koffers. Drie, van onze vier koffers waren snel van de band, echter de koffer van onze dochter niet. Bleek dat deze nog op Houston stond volgens de systemen.... ze hadden gelukkig niet zoveel tijd gehad. Dus hopelijk komt haar koffer vandaag of morgen aan bij ons volgende hotel.

Buiten worden we opgewacht door onze chauffeur Walter en onze gids, voor de komende weken, Noëmi. Noë woont al 30 jaar in Costa Rica en dat is wel te horen aan haar accent. Ze weet gelijk wie ik ben, kan ook niet anders volgens de deelnemerslijst, aangezien wij de laatsten zijn die bij onze bus komen en de komende twee weken heet ik Hoego, want zo spreken ze mijn naam, Hugo, hier uit. Snel iedereen een hand geven om ons voor te stellen en op naar onze eerste nacht in Costa Rica.

Dag 2 donderdag 28 juli 2016
Om 01.00 uur kwamen we eindelijk aan in het hotel Hotel Rincon de San José, wat een klein hotel zou het zijn. Het hotel ligt dicht bij het centrum en bestaat uit een aantal aaneengeschakelde woningen met een knusse inrichting met een binnentuin waar ook het restaurant zit. Ondanks de kleine kamers is er genoeg ruimte om de eerste nacht door te komen, kamers zijn schoon en dat is ook belangrijk. Wendela en Fleur hebben samen een kamer en Dylan en ik hebben een eigen kamer. Dus na een warme douche is het eindelijk tijd om na bed te gaan, want we moeten weer vroeg op voor het vervolg naar het tweede hotel.

Net als thuis ben ik vroeg wakker, om 03.30 uur ben ik klaar wakker. Waarschijnlijk wakker geworden door claxonnerende vrachtwagens/auto’s, blaffende honden en een schreeuwende papegaaiengroep vlak in een boom naast onze kamer. Helaas geen WiFi op de kamers dus kan nog niet de papegaai opzoeken, van welke soort deze is.  Om 05.00 uur ga ik er dan toch maar uit, mijn zoon wordt ook even wakker maar gaat toch weer verder slapen. Vanaf een balkon op het hotel is te zien dat iedereen hier vroeg op straat is. Het is ondanks dat het zwaar bewolkt is, heerlijk warm.

Helaas zit mijn verrekijker in de koffers van de dames, dus kan de vogels nog niet goed bekijken die hier al vrolijk de dag tegemoet fluiten. Ik heb al mijn fotoapparatuur mee, wij zijn hier namelijk 18 jaren geleden ook geweest en daarom dit keer ook mijn telelens (500mm) mee voor de nodige fotografie.
Het blijkt dat onze gids Noë en chauffeur Walter vogelspotters zijn, dus met de foto's en het spotten van vogels gaat het wel goed komen.

Na het ontbijt de koffers en fototassen weer ingepakt om vervolgens om 08.30 uur te vertrekken voor een 2,5 uur durende reis naar Sarapiqui Lodge, na een heerlijk ontbijt met vers fruit en scrambled eggs op toast.

Voor we San José verlaten gaan we eerst even langs bij het organisatiebureau ‘Ecole Travel’ waar we onder het genot van een bakje koffie of thee een klein verhaaltje krijgen over het bedrijf en een aantal tips voor onze reis. Sterren worden tegenwoordig gegeven in blaadjes, de organisatie die onze reis organiseert heeft 5 blaadjes, de hoogste kwalificatie voor het duurzaamheidsprogramma. Omdat FOX reizen 20 jaar bestaat krijgen we een “Costa Rica Wildlife Guide” om zo een groot aantal dieren te kunnen herkennen. Ook kregen we een afbreekbaar 'plastic' flesje mee, volgens Ecole verdwijnen deze in het niets na twee jaren in de aardbodem, een goed initiatief dus.

Vervolgens gaan we naar eerste ATM, 50.000 colonnes gepind, omgerekend zo'n 84 euro. De US dollars hadden we thuis al geregeld. Je kunt hier in zowel dollars als colonnes betalen, bij betaling van dollars krijg je overigens bijna altijd colonnes terug als wisselgeld. Snel kunnen rekenen is dus wel handig.

We vervolgen onze route naar onze volgende bestemming, de Sarapiqui Lodge. We rijden door het  tropisch nevelwoud en de langste maar ook enige tunnel van Costa Rica, de Zurqui Tunnel. Zo lang was die tunnel niet, maar de Costa Ricanen zijn er blij mee. Het verkeer rijdt hier werkelijk als gekken, die kunnen dus echt niet rijden, tenminste naar Nederlandse begrippen. Vrachtwagens met opleggers rijden hier als de jeugd op opgevoerde scooters. En dan maar niet te spreken over voorrangswegen, verkeerslichten, etc..

Onderweg een zeer bijzondere verschijning gezien, de rivier met twee kleuren. Dit komt door de mineralen in het water, heel apart om te zien. Helaas even snel vanuit de bus een foto gemaakt, want als je hier stopt ben je gewoon levensmoe, ook al sta je op een brug.

Onderweg even gestopt voor een sanitaire stop en fruit inkopen gedaan, uiteraard konden we de meeste fruitsoorten gelijk proeven. Heerlijk dat het hier gewoon groeit en bloeit en de vriendelijkheid is enorm.

Na een tussenstop bij de Ambigua Lodge waar boomkikkers en veel vlinders zouden zitten troffen we gelijk een drietal ara's aan, wat een schitterende vogels. Helaas zat mijn telelens nog in de koffer en die stond op het dak van onze bus. Maar gelukkig kon Dylan gewoon foto's maken met zijn toestel.

De boomkikkers helaas niet aangetroffen, was ook veel te warm, zelf voor de kikkers. Het zweet gutste gewoon van je lichaam af. Na het eten snel door naar onze Sarapiqui Lodge waar we twee dagen verblijven. We zouden het regenwoud in en aangezien hier slangen en de Bullet Ant’s zijn, moesten we een lange broek aan, althans dat was wel het dringende advies. Dus het zweten werd alleen maar erger. We zijn het park nog maar net in en we troffen de Blue Jeans frog al aan, een schitterende kleine gifkikker.

Mijn fotoapparatuur werkte eerst niet mee, maar uiteindelijk mooie foto's kunnen maken met de macrolens. Verder nog een luiaard hoog in de boom gezien, via mijn telelens en de telescoop van onze gids goed zichtbaar. En voor diegene die niet over een telelens beschikten werden er via de telescoop van onze Costa Ricaanse gids foto’s gemaakt met behulp van de smartphones.

DSC07391

Na een wandeling over de langste hangbrug van Costa Rica komen we aan de overkant waar allerlei ecologische  en wetenschappelijke onderzoeken plaatsvinden kwamen we inderdaad de Bullet Ants tegen. Die mieren zijn dus echt groot en een beet van zo'n mier voelt als een kogelinslag in je lichaam. Tijdens deze uitleg over deze mieren onderbrak Dylan onze gids met de woorden: "Een Toekan" en inderdaad, niet ver bij ons vandaan zaten twee Toekans, wat een geweldige mooie vogels zijn dit. Nadat de nodige foto's waren gemaakt was het tijd om de Bullet Ant's beter te bestuderen.

Nadat we een rondje hadden gelopen was het tijd om weer terug te gaan over de brug en snel de zwemkleren aan en naar het schitterende zwembad. De wandeltocht is overigens voor iedereen te doen, van jong tot oud, en de uitleg van de Flora en Fauna werd zeer goed gegeven.

Tijdens het avondeten kwam dan ook eindelijk de koffer van Fleur, kan ze eindelijk schone kleren aan. Morgen zouden we gaan raften wat optioneel is, maar daar hebben we zelf geen zin in. Onze groep bestaat 10 volwassen en 10 kinderen en daarnaast nog onze gids en chauffeur, dus een leuke ploeg.

Dus morgen een rustdag en proberen in de omgeving van de Lodge de kolibrie op de foto te zetten als ook andere gifkikkers. Voor de kinderen is er volop speelplezier in het zwembad en voor de niet zwemmers is de omgeving schitterend om doorheen te wandelen, waaronder een oude begraafplaats van indianen.

Dag 3 vrijdag 29 juli 2016
We worden deze morgen wakker met een lichte regelval. De temperatuur is heerlijk buiten. Regen kun je uiteraard verwachten in het tropische regenwoud en dat midden in het regenseizoen.

De foto's van gisteren bekeken en ik ben zeker niet ontevreden. Vandaag zoals gezegd een rustdag, maar ik ga zoveel mogelijk proberen te fotograferen vandaag, terwijl de kinderen waarschijnlijk de hele dag rond en in het zwembad te vinden zijn. 

DSC07417

De kids zijn nagenoeg gelijk na ons heerlijke ontbijt naar het zwembad gegaan. Wendela en ik zijn vervolgens weer op zoek gegaan naar de blue jeans kikkers, blijkt dat deze gewoon zo'n 10 meter te zitten vanaf ons mooie Lodge waar we slapen, hoe uniek is dat. Als je eenmaal weet wat voor een geluid ze produceren, vinden we ze werkelijk waar overal.

Wanneer je ze op de foto zet met een macrolens is het wel raadzaam om een klein led zaklampje mee te nemen zodat je ze beter kunt belichten. En mocht je op de knieen gaan voor de fotografie, kijk dan altijd drie keer waar je gaat knielen, want mieren zijn hier in overvloed en die prikken/bijten harder dan in Nederland.

Daarna nog op zoek naar de kolibries gegaan. Helaas maar één gevonden maar dat is geen mooie foto geworden. De kolibries zijn vliegensvlug en vliegen van bloem naar bloem. Nabij de doorgaande weg en parkeerplaats van de gasten hoorde ik hard gekrijs van papegaaien. Bleek een groep van drie Great Green Macaw's te zijn. Gelukkig goed op de foto kunnen zetten en nog steeds geen spijt dat ik toch mijn mijn 500mm heb meegomen. Het is extra sleepgewicht elke keer, maar de moeite nog steeds waard.

Nadat ik overal nat was van het zweet waar ik maar nat kon zijn, naar het zwembad gegaan en daar even een frisse duik genomen.

DSC07546

Vanavond gaan we eten in de Ambigua Lodge, hier waren we ook voor de lunch de dag ervoor maar toen was het te warm voor om de roodoog boomkikkers te bekjken. Het regende behoorlijk, maar veel, heel veel, foto's van ze gemaakt in allerlei standen. Ook hier is het advies om een zaklampje mee te nemen om de kikkers beter te kunnen fotograferen. Door de regenval kwamen de kikkers extra naar ‘buiten’, ze waren echt overal te vinden. Probleem was dat mijn eten ook stond te wachten en ik dus aan moest schuiven bij onze groep, ik kon me echter de hele avond wel vermaken met de kikkerfotografie.

Dag 4 Zaterdag 30 juli 2016
Om 06.00 uur ging de wekker, om 07.00 uur staan de koffers alweer op onze touringcar en vertrekken we rond 08.00 uur naar een riviertocht met een boot.

Helaas het regent hard en ook de dieren laten zich hierdoor niet zien. Een enkele kaaiman gezien en een paar brulapen die roerloos boven in de bomen zaten. Een tegenvaller dus, maar het blijkt maar weer dat de dieren hier geen VVV-dieren zijn. Ook heb je in de regentijd geen invloed op het weer, dus helaas niet veel kunnen zien. Onze zoon was wel helemaal in zijn nopjes omdat hij de kaaiman had gezien, zijn lievelingsdieren. Onderweg, tijdens de boottocht, hebben we diverse snacks gekregen, denk hierbij niet in het Nederlands maar in het Costa Ricaans, de snacks bestaan hier altijd uit grote stukken vers fruit.

IMG_3657

We gaan weer door naar onze volgende locatie, de brug met Leguanen. Helaas door de harde regenval even snel wat foto's gemaakt om vervolgens weer door te rijden naar ons volgende hotel Lomas del Volcan waar we één nacht verblijven met zicht op de vulkaan Arenal vanuit ons huisje. We moesten ons omkleden met zwemkleding om vervolgens naar de andere kant van de Arenal te gaan waar we naar de heet water bronnen gaan. Helaas wist ik niet dat we met onze bus naar de bronnen bij hotel Grand Spa Tabacón zouden gaan, anders was de spiegelreflex meegegaan.

De temperaturen zijn hier heerlijk, het water is 38 graden en wordt rechtstreeks verwarmd uit de slapende Arenal in de aangelegde zwembaden. Bij aankomst was de Arenal geheel verdwenen in het dichte wolkendek. En dan ineens zijn alle wolken verdwenen en hebben we zicht op de zwartgeblakerde zijde van de vulkaan. Iedereen pakt gelijk zijn GSM en fotografeert er op los. (Blijkt dat twee dagen na ons vertrek uit dit gebied er toch weer een lichte explosie heeft plaatsgevonden, dus de slapende reus is waarschijnlijk weer wakker geworden).

Na een heerlijke maaltijd met een echt stuk vlees op het bord in ons eigen hotel Lomas del Volcan gaan we op tijd naar bed. Het is vooral rijst met bonen, kip en vis wat er veelvuldig te verkrijgen is, in de betere restaurants kun je ook een goed stuk vlees bestellen, overigens wel tegen een prijs. Morgenvroeg moeten de koffers weer om 07.00 uur bij onze bus zijn om weer door te gaan naar onze volgende bestemming.

Dag 5 Zondag 31 juli
We konden dit keer met zijn vieren op één kamer slapen. Het was een tweepersoons kamer, echter één bed alleen was al groter dan onze eigen tweepersoons bed in Nederland. Om 04.00 uur zijn Wendela en ik klaar wakker, de kids slapen nog en pakken de rust nog. Dus maar buiten zitten op onze overdekte veranda en wachten tot de wekker gaat. Helaas is de vulkaan de Arenal gehuld in mist, dus zien we alleen de groene begroeiing aan de voet van de vulkaan. Onder het genot van het geluid van de insecten/vogels en lawaai makende brulapen is het best wel goed vertoeven bij de Lodge. Aan de ene kant is het gebergte van de vulkaan helemaal groen, aan de andere zijde is deze zwart van de lavastenen.

Vandaag gaan we weer verder naar Monteverde Country Lodge in Rincon de la Vieja. Waar we onder andere de canopytour/wandelingen en de glijbaan gaan bezoeken.

Om 08.00 uur zijn we weer vertrokken naar de volgende Lodge. Het zal vandaag voornamelijk een reisdag zijn. Het is een zeer bochtige weg om een kunstmatig aangelegd stuwmeer. Gelukkig is onze gids Noë een echte vogelspotter, dat is ook echt een must voor een reis naar Costa Rica. Want het is immers echt een vogelparadijs hier.

Om 12.00 uur stoppen we voor een tussenstop in Liberia voor een broodje bij de Subway, daarna naar de ATM om te pinnen om vervolgens dit geld weer uit te gaan geven in een grote supermarkt waar je werkelijk alles kunt kopen. Na de inkopen het laatste uurtje rijden naar onze bestemming voor de komende twee dagen.

Op een terrein van 2 hectare groot staat onze Lodge, er zijn hier diverse activiteiten zoals de hangbruggen, boomtop slingeren, glijden van de 400 meter lange glijbaan, paard rijden of wandelen.  We gaan vanmiddag eerst met een gedeelte van de groep wandelen via de hangbruggen, dit kan door iedereen worden gedaan, hoe oud of jong je ook bent. Je loopt door de boomtoppen van het aangrenzende bos. Aan het begin horen we gelijk de brulapen die we even later tegenkomen. De hangbruggen bewegen wel wat, dus heb mijn telelens in ons huisje gelaten, waar ik achteraf wel spijt van heb gehad. In het bos zit ook een Tapir met een jong, deze was twee weken geleden ook al gespot. We horen het knorrende geluid van de Tapir wel, maar zien ze helaas niet op de grond lopen.

IMG_3735

En dan is er ineens een file op de brug. De opstoppingen door andere toeristen had zijn reden. In een boom waar de hangbrug doorheen gaat, zit een grote groep brulapen, ongeveer 15 stuks. Een aantal van hun jongen beweegt zich behendig over de takken en er wordt driftig gefotografeerd. De brulapen zaten op zo'n 10 meter bij ons vandaan, wat een prachtige ervaring. Bijna bij het eind van de bruggen zit eenTurquoise-browed Motmot, deze zat op de staalkabels van de hangbrug.

Deze kleurrijke ‘Motmot’ is de nationale vogel van El Salvador en Nicaragua. Costa Rica heeft ook een nationale vogel, dat is de Grays lijster, een bruine vogel welke vergeleken kan worden met de in Nederland aanwezige vrouwtjes Merel, dus bruin van kleur. Het blijkt dat Costa Rica specifiek voor deze vogel heeft gekozen en niet voor de kleurrijke vogels welke hier aanwezig is, aangezien deze vogel overal voorkomt in Costa Rica en omdat de aarde hier een bruin/rode kleur heeft is voor deze vogel gekozen. Aangezien ik vooraan liep heb ik schitterende foto's kunnen maken van deze vogel. Kon hem uiteindelijk op zo'n drie meter naderen. Prachtige ervaring en weer mooie foto’s rijker!

Na het einde van de tocht nog even de sunset bar bezocht om samen met meerdere mensen de zonsopgang te fotograferen. Je hebt hier een geweldig overzicht over een groot gedeelte van bergen en valleien, aan de horizon verdwijnt dan langzaam de zon achter de bergen.  

Tijdens het avondeten, wat overigens niet heel erg bijzonder was in het restaurant, maar je gaat ook niet het terrein af, aangezien het gehele complex behoorlijk afgelegen ligt, hadden we de grootste lol. Er sprong een sprinkhaan door het restaurant, waardoor de meeste hoog opsprongen van hun stoel.

Dag 6, maandag 1 augustus 2016
Vanmorgen erg vroeg wakker, dus maar naar buiten om te fotograferen. Het was voor het eerst dat ik hier mijn vest aandeed, het was best wel fris. Vlak bij onze kamer zat een grijze eekhoorn te knabbelen van de vruchten van de secropiaboom. Met mijn telelens (500mm) mooi in beeld kunnen brengen. De meeste vogels gebruiken ook deze bomen als uitkijkpost maar ook voor het knabbelen van de zaden van de boom. Op de achtergrond hoorde ik de eerste brulapen al schreeuwen, heerlijk geluid.

Vandaag gaat een gedeelte van onze groep de wandeltocht naar één van de watervallen doen, de andere groep gaat ook deze route doen, alleen dan per paard. Nadat we de ruiters hadden uitgezwaaid zijn de overige mensen van de groep aan de wandeltocht begonnen.

De ruiters hadden onderweg de schrik in de benen, onder het paard van Wendela kroop een slang, maar alles ging goed en de paarden bleven rustig. Dylan en ik zijn gaan wandelen, veel klimmen en klauteren. Onderweg schreeuwt onze gids ineens: “Ant eater” en wijst naar een boom. Blijkt dat miereneters zeer goede klimmers te zijn, er zit een miereneter boven in een boom. Middels de telescoop van de gids en mijn telelens is deze heel goed te zien. Iedereen probeert zoveel mogelijk foto’s te maken en de miereneter vind het mooi geweest en gaat zich verplaatsen naar een andere boom. Wat voor ons weer ideaal was, want hij kwam helemaal vrij te zitten.

Nadat de miereneter uit ons zicht was kwamen we bij hele grote mierennesten. De nesten zijn vaak zo’n 50 bij 50 meter groot en de bladsnijmieren zijn druk bezig om hun koningin te voeren. Het is gewoon een heel dorp onder de grond, In Nederland zie je vaak een bult, hier zitten ze onder de grond. Ga niet toevallig op een mierennest staan, want je wordt binnen de kortste keren aangevallen door de mieren, wat een aantal van onze groep merkten.

Nadat we na een hele klim bij de waterval kwamen was een verfrissende douche van deze waterval heerlijk. Maar aangezien er meerdere toeristen kwamen, van nonnen tot dames op hoge hakken en korte rokjes (waren gebracht met een tractor met kar) zijn wij maar weer weggegaan. We hadden de keuze om of terug te lopen of toch maar opgehaald te worden met een tractor met kar. We hebben unaniem maar gekozen voor de tractor met kar omdat het heel warm was en we ‘s middags van de 400 meter lange glijbaan af zouden gaan en we ook nog moesten lunchen.

Na de lunch kreeg iedereen, tenminste die meedeed, een helm op zijn/haar hoofd, inclusief een binnenband van een auto. Vervolgens begon de klimtocht naar boven om vervolgens met naar beneden te glijden via de glijbaan van 400 meter lang het kleine zwembad in. Nadat de jeugd zo’n keer of vijf op en neer waren gegaan, werden ze moe en werd er besloten om naar het zwembad te gaan vlakbij de receptie om daar de rest van de middag te vertoeven.

Ik ben zelf een stukje gaan wandelen en kwam gelijk na zo’n 200 meter van de glijbaan een groep kapucijnerapen tegen, ze waren zeer schuw maar heb ze gelukkig goed kunnen fotograferen. Helaas kreeg onze dochter Fleur een koortsaanval en was ze aan de diarree, aangezien één van onze groepsleden een huisarts was kwam haar deskundige hulp wel heel erg goed uit.

Ook het diner werd afgesloten in het restaurant op deze lodge, morgen gaan we weer verder.

Dag 7, dinsdag 2 augustus 2016
Gelukkig gaat het een stuk beter met Fleur, nog wel diarree maar het is goed vol te houden, ze heeft in ieder geval geen koorts meer. Vandaag alweer de laatste dag op dit 2 hectare grote gebied. Een voormalige paardenboerderij is ook het toerisme ingegaan en heeft veel activiteiten op het terrein.

DSC07996

Na een hele lange weg een tussenstop gemaakt bij een 'snack/koffiecorner’. Bleek dat daar wel heel veel ara's in de bomen zaten. Dus geen snack of koffie gehad en alleen maar gefotografeerd. Uiteindelijk na 5 uren rijden, op zeer slechte en bochtige wegen ons volgende verblijf bereikt. Viel gelijk op dat er geen zwembad was, bleek dat het daarvoor hier te koud was. We zitten op 1500 meter hoogte en normaal met dit weer zouden we thuis buiten zitten en BBQ-en, zo warm was het. De kinderen baalden wel dat er geen zwembad was, maar het is niet anders.

Om 18.00 uur begonnen aan de Nightwalk en uiteraard de camera met macrolens mee. Aan het einde van de rit niet heel veel gezien, de gidsen raceten door de bossen alsof ze op gezette plaatsen wilden komen om iets te bekijken, ook waren er heel veel groepen toeristen aanwezig, waardoor je bijna over elkaar struikelde. Een hele dikke tegenvaller dus. De gids wou zelfs mijn fototoestel pakken om foto's voor mij te maken, hem even duidelijk gemaakt dat hij van mijn toestel af moest blijven, vond mij daarna gelijk niet meer lief. Kwamen we iets tegen, bijvoorbeeld een kikker, dan wilde de gids eerst foto's maken met zijn GSM en dan konden wij pas foto's maken. Jammer van die uitgegeven dollars.... In totaal drie kikkers die ik nog niet had gefotografeerd en een zeer giftige groene slang. Ondanks dat iedereen altijd gelijk alles wilde fotograferen, hield iedereen een behoorlijke afstand tot de slang. Ik kon hem in ieder geval goed fotograferen en had alle ruimte.

Helaas werden twee van onze jeugdigen in de groep ziek tijdens deze nightwalk, hoogstwaarschijnlijk van de ingenomen reispilletjes in combinatie met de warmte en het donkere bos. Eén van deze personen heb ik naar beneden gedragen om haar over te dragen aan de andere gidsen. Even later werd ook haar broertje onwel en ook hem hebben we naar beneden gedragen.

Inmiddels is het 20.00 uur en we zijn terug in het hotel, wij hebben geen trek meer omdat we als lunch al een hele dikke hamburger hebben gegeten en gaan rechtstreeks naar de kamers om daar te chillen om uiteindelijk in slaap te vallen.

Dag 8, woensdag 3 augustus 2016
Helaas, ook ik moet eraan geloven, bijna niet geslapen en merendeel van de nacht op het toilet doorgebracht. Vandaag gaan we de canopytour doen, dus glijdend via kabels via de boomtoppen. Helaas vertrouw ik het niet helemaal om deel te nemen aan de Tour. De kans dat ik nodig naar het toilet moet is mij te riskant. Wendela gaat met de kids wel de Tour doen, ik blijf een beetje in de buurt hangen van het hoofdgebouw en kijk of er iets te fotograferen valt. Helaas door het slechte licht, de motregen en de af toe sterk opkomende nevel bijna niets gezien wat de moeite waard was om op de foto te zetten. Dit is het gebied van de befaamde vogel de Quetzal, ik ken deze alleen van plaatjes en had een hele stille hoop de vogel te zien. Helaas waren ze op dit moment niet actief, de noten welke ze eten waren nog niet ontwikkeld, dus de kans op het zien van deze schitterende vogel bleef achterwege.

Tijdens de laatste 1000 meter kabel canopytour begint het behoorlijk te regenen, gelukkig komen de deelnemers nog redelijk droog over. Na een kopje koffie zijn we de hangbruggen gaan bewandelen in de hoop dieren te zien. Helaas zijn er nog meer toeristen, waarbij de ene nog harder schreeuwt dan de ander. Het is een hele leuke ervaring voor een ieder, een totaal ander gebied als de eerdere hangbruggen. De bruggen die hier zijn, zijn een stuk breder en stabieler dan in ons vorige verblijf. Je hebt hier schitterende uitzichten over de groene valleien.

Na de lunch naar de kolibrietuin gegaan naast het hoofdgebouw is. De kolibries worden hier gevoed, volgens de laatste nationale wetgeving mogen dieren niet meer gevoerd worden. Voor toeristen is het dan uiteraard wel lastig om de kolibrie goed op de foto te zetten.

Hou wel rekening dat het in Monteverde koeler is door de hoogte. Tijdens de canopytour is een vest aan te bevelen alsmede een afritsbroek en vergeet niet de poncho zoals wij.  Vandaag was het lekker warm voor Nederlandse begrippen. Wel heel veel regen gehad en hebben we dus nieuwe poncho’s gekocht.

's Avonds nog met de hele groep naar de pizzeria Tramonti geweest, heerlijke pasta’s en pizza’s uit de hout gestookte oven. Echt een aanrader om even van het hotel eten weg te gaan.

Dag 9, donderdag 4 augustus 2016
Vandaag staat er weer een lange reisdag op het programma. Hoewel, zoveel kilometers zijn het niet, alleen de wegen zijn hier op bepaalde plaatsen dermate slecht dat je bijna elke dag de schokbrekers van je auto mag vervangen. Het schijnt dat Costa Ricanen behoorlijk corrupt zijn en ook geen wegenbelasting betalen waardoor ook het wegennet niet wordt aangepakt.

We gaan naar het plaatsje Quepos, aan de kust van de Grote Oceaan. We verblijven daar nog drie nachten voordat we weer retour naar ons eigen kikkerlandje gaan.

Onderweg stoppen we bij de bekende krokodillenbrug, via een smal pad langs de reling lopen we naar de brug om de ongeveer 50 grote krokodillen op de foto te zetten. Wij zijn hier 18 jaren geleden ook al geweest en inmiddels is dat ene kleine souvenirs tentje vervangen door restaurants en dure souvenirs winkels. Ook hier was Dylan helemaal in zijn nopjes en heeft hij veel foto’s gemaakt van zijn lievelingsdier.

We moeten nog 1,5 uur rijden naar onze bestemming, de wegen zijn gelukkig beter geworden, dus geen hobbel wegen meer maar gewoon asfalt.

Helaas zit het hotel Mimos aan de verkeerde kant van de weg, dus geen zeezicht op de Grote oceaan. Het hotel is netjes en verzorgd. Jammer genoeg kunnen we niet met ons hele gezin op één kamer slapen, de WiFi is daarentegen wel goed.

Voor mij hier erg weinig te doen op het gebied van fotografie. De kids vermaken zich uitstekend in het zwembad. Het hotel ligt tussen het dorpje Quepos en Manuel Antonio aan een steile, bochtige, weg waar behoorlijk hard wordt gereden. Mocht je hier toch gaan wandelen zorg dan dat je altijd aan de linkerkant van de weg loopt, dus tegen het verkeer in. De kans op doodshoofdaapjes is hier helaas minimaal, aangezien de aapjes zich meestal laag bevinden. Over de wegen hier zijn blauwe touwen gespannen zodat alle apen zich veilig naar de overkant kunnen begeven van de drukke weg.

's Avonds gaan we uit eten in een restaurant El Avión niet ver hier vandaan, maar gezien het klimmen en de drukte op de weg gaan we met onze bus. Het restaurant is van een Amerikaan welke midden in zijn restaurant een vliegtuig heeft laten plaatsen, in het vliegtuig zelf zit een bar, schitterend gemaakt. Tijdens het eten barst een zware regenbui uit, maar we zitten droog en het eten smaakt heerlijk. Aangezien ik toch even nieuwsgierig ben loop ik even naar de weg, de beveiligers zijn druk aan het schijnen naar de overzijde van een ander hotel. Blijkt dat er een hele grote slang op een dak van een overdekt terrasje zit, de slang verdwijnt kort daarna uit beeld en kruipt onder de dakpannen door om daar de rest van de avond te verblijven.

Dag 10, vrijdag 5 augustus 2016
Vanaf 07.00 uur schuiven we voor het aan ontbijt in ons hotel Mimos. Ik weet nu ook waar Mimos voor staat, ontbijt is heel erg karig en een continentaal ontbijt zijn twee plakjes brood met wat jam en een paar stukjes fruit. Dus niet zoals de laatste anderhalve week voortdurend een buffet, waar de keuze groot was.

DSC08550

We vertrekken naar National Park Manuel Antonio. Er staat al een lange rij wachtenden om het park te betreden. Nadat de kaartjes zijn gekocht gaan we het park in en waar we ook kijken het zijn alleen maar toeristen die het brede pad betreden. Sommigen met gids, sommigen zelfstandig. Ook dit park is dus super commercieel geworden, erg jammer maar op zich wel begrijpelijk. Ook zij willen een inkomen verdienen. Gelukkig is er nog wel oog voor de natuur. Je mocht geen eten mee en voeren is ten strengste verboden. We zien een paar luiaarden, een ibis en een wasbeer. Voor de rest weinig gezien, de meesten van de groep hadden het eigenlijk al helemaal gehad. Dit is niet de natuurlijke wandeling die wij ons hadden voorgesteld.

In de baai zijn een aantal het water van de Grote Oceaan ingegaan. Het water is lekker warm en iedereen vermaakt zich prima. Vervolgens wandelen we hetzelfde stuk weer terug. Na een korte stop bij de supermarkt gaan een aantal van de groep boogie boarden. Erg leuk uitgelegd en zeker de moeite waard om eens mee te maken. De kinderen hebben super genoten en waren niet uit het water te krijgen!

Om 13.00 uur vertrekken we weer naar ons hotel, waar we zo'n beetje de hele middag bij het zwembad hebben gelegen.

Dag 11, zaterdag 6 augustus 2016
Na het ontbijt rijden we naar de Marina, oftewel de plaatselijke jachthaven van Quepos. Toen we weg wilden rijden vanaf het hotel zagen we een doodshoofdaapje op de elektrakabels lopen voor ons hotel. Dus allemaal de bus uit en foto's maken. Gelukkig ging er één toch in een bananenplant zitten zodat ik een mooie foto kon maken.

Toen toch maar de bus in en na 10 minuten rijden kwamen we aan bij de luxe jachthaven. Liggeld is hier 2000 US Dollar per maand......en het lag redelijk vol, voornamelijk met luxe visboten.

Vandaag gaan we varen met een catamaran, zonder zeilen maar op de motor, de Grote Oceaan op, in de hoop dat we walvissen en dolfijnen zien. Niet iedereen vond de hoge golven en de behoorlijke deining van het schip ideaal en er kwamen wat bleke snuitjes op sommige gezichten. Na een tijdje varen werden de eerste walvissen gespot. Meerdere boten met toeristen kwamen dichtbij om onder andere een moeder met walvisbaby te kunnen aanschouwen.

Na de walvissen naar een baai gevaren om te snorkelen en te zwemmen, een extra snufje zout in het water was niet nodig. De boten hier beschikken over een glijbaan aan de achterzijde, waar iedereen gebruik van kon maken om in het zoute water te belanden. De kinderen, maar ook de volwassenen hadden de grootste lol. Gelukkig was de bediening aan boord perfect en konden we met fruit en drank/frisdranken onze dorst lessen.

Nadat iedereen weer aan boord was kregen we een lunch, vis met rijst of kip met rijst, een heerlijke welkome lunch. Na de lunch weer naar de Marina gevaren om de rest van de middag in het zwembad van ons hotel te dobberen om het zout van ons af te spoelen.

Vanavond gaan we rond 17.00 uur naar Ronny's bar, dat is zo'n 10 minuten rijden vanaf ons hotel om de zonsondergang te fotograferen. Ondanks de lage bewolking toch nog mooie foto's kunnen maken. Na de fotografie en een afsluitende groepsfoto gaan we eten en na het eten nemen we alvast afscheid van onze chauffeur Walter. Zeer leuke chauffeur met een goed gevoel voor humor en een uitstekende wild life spotter. Ondanks de slechte wegen, ‘jumping is free’, zo nu en dan wist hij toch weer diverse diersoorten te spotten tijdens onze reizen.

Dag 12, zondag 7 augustus 2016
De laatste reisdag alweer helaas, na een paar uren rijden een tussenstop gemaakt voor een sanitaire stop en wat inkopen van eten in de supermarkt. Helaas was iemand zo 'vriendelijk' om even snel een rugzak te stelen uit onze bus, tijdens een onbewaakt moment, om vervolgens in de auto te stappen om snel te verdwijnen. Dus bij de Costa Ricaanse FBI heeft ons groepslid aangifte gedaan van de diefstal. Tijdens de getuigenverklaring van onze gids Noë sloegen de politiemensen gelijk aan op het signalement in combinatie met de auto. De personen werden al gezocht voor een gewapende overval afgelopen avond in de omgeving.

Aangezien de aangifte en getuige verklaring nogal wat tijd innamen kwamen we redelijk laat aan in ons laatste hotel. Het was de bedoeling om nog even wandelend een stadstour te doen, maar niet iedereen had daar nog zin had en omdat je in San José gewoon voor het donker binnen moet zijn, hebben we dat gecanceld.

Na een korte nacht, om 03.00 uur gingen de koffers alweer op het dak, even snel ontbijten om vervolgens naar het vliegveld te gaan. De vakantie zit er op, één gezin gaat nog een verlenging in New York doen, de rest gaat allemaal weer terug naar Schiphol met een lange tussenstop in Houston.

Nadat we op Schiphol zijn geland nemen we afscheid van een fantastisch reisgezelschap van FOX reizen bij de bagagebanden.

We hebben enorm genoten van deze reis, het was voor ons het eerste dat we een familiereis deden bij FOX (hebben eerdere groepsreizen gedaan bij FOX), maar dat is ons dermate goed bevallen dat we de volgende familiereis alweer aan het uitzoeken zijn, helemaal als het aan de kinderen ligt.

Gids Noëmi, chauffeur Walter en het hele reisgezelschap bedankt voor twee super mooie, gezellige, weken waarin we veel, erg veel, hebben gelachen en genoten en de Flora en Fauna van een heel mooi land! 

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven