Cuba

16-daagse single groepsreis Cuba Grande

(26 stemmen)

J. Groenen

Reisdatum: 19-03-2015 t/m 03-04-2015

16-daagse single rondreis  Cuba Grande

Toch maar eens kijken hoe het is op Cuba, nu ik de geruchten heb gehoord dat Raoul Castro in gesprek is met Obama, en er volgend jaar weer een Amerikaanse Ambasade wordt geopend, moet ik snel wezen, als ik het authentieke Cuba nog wil beleven.
Voor mij begint de vakantie al bij de voordeur, ik kom uit het oosten, dus voordat ik op Schiphol ben, heb ik al een hele reis gemaakt. Dat ga ik dit jaar eens anders doen,  Een overnachting in het Ibis. Heerlijk slapen en een lekker ontbijtje zodat ik uitgerust in het vliegtuig zit. Lijkt mij een goed idee.

Dag 1
Mijn reisgezelschap richting Cuba was minder, een hele dikke Chinees die mij niks zei, jammer had zo geoefend op mijn openingszin: Nie Hou. Wel lekker rustig,  na 10 uur vliegen kwam ik op mijn bestemming aan. Toch heel bijzonder dat je na 10 uur vliegen in een totaal andere wereld stapt, die lekker warm is en zo appart. Het wisselkantoor was de eerste horde.. Hmm,  na spookverhalen van Radar toch maar goed opletten ( ik en geld.. geen goede combi )( ja uitgeven)..Nou de Cucks zijn binnen, maar niet zonder slag of stoot, ik ging samen met een reisgenoot het wisselkantoor in, maar dat mocht niet, werd gestoord tijdens het tellen en betichtte de “teldames” van diefstal. De reputatie is er al,  ik mag volgens mijn reisgenoten niet meer wisselen , de titel Bonnie en Clyde is binnen voor mij en mijn reisgenoot Henny. Haha.
Na een esquise maaltijd het hotel opgezocht, een prachtige lobby, met marmer en en de uitstraling van de goede jaren 60. Dit kom je in je leven niet vaak tegen, dat de tijd heeft stilgestaan.. Er zou zo een prachtig danspaartje gekleed in de jaren 60 stijl, de dubbele deuren kunnen openen en een prachtige rumba dansen...

Dag 2
Deze ochtend doen we een stadstour te voet in Havana. Het was erg leuk. Veel muziek gehoord, vrije mensen gezien en vreemde stinkende geuren geroken. De lunch was te doen, ze hadden me gewaarschuwd. Het eten in Cuba is nou niet bepaald een hoogstandje. Rijst met kip of ander dergelijk iets, zal vaak op het menu staan.  s’Middags doen we een tour met jaren 50 en 60 auto’s. Ze hadden er 7 tot hun beschikking en stopten vaak onderweg, zodat we konden wisselen met de auto , zo kon iedereen in elke auto gereden worden, als ze dat wilden. De Architectuur is erg mooi, Jugendstiel en Art Deco wisselen elkaar af. Sommigen prachtig opgeknapt anderen door de tijd vergaan.  We reden langs mooie grote huizen, die voor de tijd van het communisme,  behoorde tot de rijksten van Cuba .  Cuba werd  comunistisch in de 60er jaren enlater bondgenoot met de DDR, de latere bouwstijl heeft daarom veel overeenkomsten met elkaar, denk hier aan Berlijn o.a.
Ben ook nog op de foto met John Lennon geweest, hij was wel wat stijfjes, maar naarmate er meer mensen met hem op de foto wilden, kwam hij toch wat los. De mensen in Cuba zijn helemaal weg van  “the Beatles”en John Lennon. Waarom werd niet verteld, maar ik denk dat de mensen deze band nog hebben gezien in vrijheid voor het Communisme zijn intrede deed.  Al wandelend kwamen we een leuk restaurant tegen. Daar wilden wij wel gaan eten. Met een grote groep zijn we daar s’avonds naartoe gegaan. Je moest er wel wat voor over hebben. 3 nauwe trappen en dan zat je bovenop het dak, om daar te eten. Ze hadden het gezellig aangekleed met sfeervolle lampjes. Ik had bij het opdienen van het eten wel een probleem, hmm ik zie mijn eten haast niet meer. Als linkse zat ik naast allemaal rechtse, en dat is met een oud, taai varken wel een probleem. Er zaten ook vette stukken aan en als je dat niet ziet, krijg je toch wel een glibberige verrassing in je mond. Ach het mag de pret niet drukken. We zitten hoog en romantisch gezellig bij elkaar.   Al tesaam teruggelopen naar het hotel en tegen een uur of 11 koos ik ervoor om mijn bed op te zoeken. Zo een heerlijke eerste warme dag. Lekker slapen en morgen weer bijtijds op.

Dag 3
Vandaag staat Salsa dansen op het programma en ik heb er wel zin in, sta te popelen om een dansje te wagen. Makkelijke schoenen.. check, heupjes los... check. Nou ja voor Westerse begrippen dan wel.  De les werd gegeven door een dame en een heer. De namen ben ik helaas vergeten. Ze gaven even een demonstratie en ik zal je zweren, weet niet of die vrouw wel botten heeft uberhaupt. Ze was helemaal los. Ze gaven goed les in het Spaans, onze gids,  die vertaalde. Het tellen in het Nederlands ging ze wel goed af. Je begrijpt natuurlijk,met het leren van de passen,  dat er een hoop werd gelachen. Ik heb eens even rondgekeken en zag dat de dames het uitstekend deden, twee heren deden het naar wat ik zag wel goed, de rest was redelijk tot een ramp.  Ik dacht bij mezelf pff als ik nu niet naar de spiegel kijk, goed de stappen van de leraar volg en niet naast me kijk, dan moet het toch lukken?Het belangrijste van deze les vond ik wel, je doet samen iets leuks en actiefs en er wordt nog gelachen ook. Het was een leuke sportieve ochtend, die wat langer dan normaal duurde, oeps tijdnood, want de vakantie gaat door en zo ook de excursies.
We werden opgehaald met Coco Taxi’s, grappige gele driewielers, die werden bestuurd, door Kamikazipiloten!! Ze reden zo hard, dat ik zand in mijn ogen kreeg.. tenminste ik hoop dat het zand was,   Ze maakten zoveel onverwachte manoeuvres, dat ze bijna in botsing kwamen met andere auto’s, volgens mij deden ze dit voor de show, dus geen nood ze weten wat ze doen.
 Ze reden ons naar een plek in de stad, waar de “zwarte bevolking” de Afro- Cubanen op zondag bijeen komen.  Zij stammen af van de slaven. Op zondag is het  altijd feest, helaas loopt dat feest 9 van de 10 keer uit op een tranendal of een vechtpartij. Je weet wat ze zeggen “ Als de drank is in de man, zit de wijsheid in de kan”. Zij praktiseren de Santaria. Een samensmelting van het oude geloof, wat de slaven praktiseerden,  en het Rooms- Katholieke geloof. De wijk was een project van een kunstenaar die Salvador heet, dat zal wel toeval zijn. Hij versmold van alles samen, zijn kunst is een beetje absurd, het was een bonte vertoning maar erg leuk om te zien
Na deze rondleiding hadden we een vrije dag en wat ga je dan doen, ik ben maar meegehobbeld met de rest lopend naar een overdekte markt. Een prima idee, want het werd steeds warmer. Het was ook wel een best eind lopen, maar met de zon op je bol en een praatje met je reisgenoten dan ben je er zo. Je kon het op die markt zo gek niet bedenken, of ze hadden het wel. Schilderijen, tassen, sigarendozen, vliegtuigjes en petten gemaakt van frisdrankblikjes enz enz. Er was genoeg keus voor souvenirs.
 We kregen toch wel wat trek, maar hadden geen zin om bij de snackbar wat te eten. Buiten de markt stond een soort van loods, aan het water. Er waren nog wel zitplaatsen, maar die zaten achter de kettting, geen probleem volgens de ober. We gingen er zitten . Er bekroop me toch wel een vreemd gevoel van Appartheid zaten wij blanken daar achter de ketting en daarvoor zat de plaatselijke bevolking. Ik heb daar voor het eerst wat lekkers gegeten, ik had nog wel mijn bedenkingen, maar Cecile bestelde het ook een hamburger, dus kwaad kon het niet. Hij was heerlijk, tomaat ui, augurk en sla zaten er allemaal op, als bonus kregen we het vet erbij, want hij droop.  Ach ja een colaatje erachter aan en je hebt je reiniging weer gehad voor vandaag. Natasja had een salade besteld, wat uiteindelijk gewoon een berg sla was met wat tomaten, maar dankzij Corine’s kaas en een beetje van onze dressing smaakte de salade toch lekker. Gelukkig maar.
 In het hotel ben ik het gevecht met het stopcontact aangegaan, iedere keer als ik hem erin stopte viel hij eruit. Pff voor droog haar moet je heel ver gaan, heb de hele kamer verbouwd, vier stopcontacten uitgeprobeerd en gelukkig bij de laatste bleef hij eindelijk zitten. Maar ja wel in een rare pose mijn haar gedroogd, want god verhoedde de stekker zal er eens uitvallen.  Morgen gaan we naar een ander hotel, met een zwembad, yes!!

Dag 4
Ons volgende hotel heeft een zwembad, dat mag ook wel met deze temperaturen. Onderweg een stop gemaakt bij een mooie Botanische tuin. We kregen een rondleiding. De ene bloem was nog mooier dan de ander. De heer die ons rond leidde kon ook goed vertellen. Wat ik begreep van het verhaal, is dat een rijke man deze tuin is begonnen. Dat kan ook niet anders , want de bloemen en planten kwamen van heinde en verre. De goede man heeft de tuin uitgebreid tot wat het nu is, een prachtige toeristische attractie. Aan het eind van de rondleidding wachtte ons een muzikaal hoogstandje, een meneer met gitaar kon prachtig zingen: Guantanamerra,tja dat hadden we al vaker gehoord. Beste vriend speel eens wat anders. Ik had een verzoekje, een liedje waar ik thuis ook vaak op dans: Cuando sali de Cuba. Helaas dat speelde hij niet, want dat was te moeilijk, zal ook wel het Communisme zijn.
Bij het hotel aangekomen en het zwembad in zicht, heerlijk zwemmen. Na een verfrissende duik en een lekker dropje, kwamen de koffers eindelijk, dus konden we ons omkleden. Had afgesproken met een paar meiden en een man, de waterval te bekijken.  Dat kost dan 3 Cuc, hmm 255 treden op en neer,  en ik moet er nog voor betalen ook!! Nou met frisse moed en tesamen met Henny’s harem was het wel te doen. Oh, oh, die arme billen en benen, maar de waterval was de moeite waard. Na een mislukte fotoshoot, vonden we een Nederlands stelletje , zij konden wel overweg met Charlotte’s camera.  Helaas werd de harem wel wat kleiner, maar de foto’s waren wel heel mooi. Zelfs zo mooi, dat het wel eens “de Fox foto van het jaar” kan worden.
Na inspanning hoopte ik toch snel een lekkere douche te nemen, helaas geen water. Geen zorgen, dat komt wel vaker voor.. Dit is Cuba., Willem zal het wel even regelen. Nou ja dan maar een boek gaan lezen.. Gelukkig kon ik daarna snel onder de douche.
We gingen s’avonds  eten bij de mensen thuis. Deze mevrouw had een B&B en had heerlijk voor ons gekookt. We konden uit verschillende gerechtjes kiezen, zo kreeg je echt een idee, wat de Cubaanse keuken daadwerkelijk inhield. Wat hier ook leuk aan is, je kan van alles proeven, zonder dat je, als je het niet lust, alles moet weggooien.  Een super- gastvrouw, die in een klein keukentje de sterren van de hemel kookte. Er werd iedere keer aangevuld echt gastvrij en heel gezellig. Een Cubaan grijpt iedere kans aan om te dansen en gedanst werd er . Na een geslaagde avond en maaltijd, was het helaas weer tijd om naar het  hotel te gaan. Morgen weer een andere pleisterplaats en alles weer zo praktisch mogelijk inpakken.

Dag 5
Soroa- Vinales
Opweg naar een ander hotel. Het zijn wel relaxte tijden, als je zo omstreeks 9 uur pas hoeft te vertrekken, dat is ook wel eens anders geweest op andere tripjes. 
Tijdens deze roadtrips heb ik vaak  “mijn koehoorns”op. Dit is een knalroze koptelefoon, die je zelfs van verre nog met het blote oog kan zien. Er is me ook vaak gevraagd hoe goed het bereik is, nou je kan er berichten van de ruimte mee onderscheppen. Dit is met deze reis helaas niet gelukt, Fidel zal hier wel een stokje voor hebben gestoken. Het is namelijk zo als je een mobiele telefoon hebt, moet je de GPS?? Uitzetten.  Denk dat ze de signalen van “outer space”ook onderscheppen, bang dat ze niet communistisch genoeg zijn. Ze zijn denk ik in Cuba bang dat je Quantanamo Bay gaat bezoeken. maar dit even terzijde.
Wat me ook opvalt op de weg, naast de prachtige oude auto’s rijden steeds vaker,  nieuwe exemplaren van Toyota en Hyundai o.a. Tania de reisgids, weet me te vertellen dat mensen, die auto’s tot voor kort konden kopen of krijgen, omdat Ambassades van andere landen deze afstonden. Ziehier het mysterie van de “nieuwe buitenlandse auto” is opgelost.
Zo op naar Vinales. Onderweg hebben we een stop gemaakt voor een soort van Rum fabriekje.  S’ochtends gelijk aan de Schnaps, zo komen we de dag wel door, hoezo geen drankorgel, als je het nog niet was, dan word je het hier wel.  We kregen een droge en een zoete, alle twee wel aardig. Bij deze winkel hebben Will en Paulien eens even goed ingeslagen met de sigaren. 11 stuks met koker en al, voor 50 cuc, van zeer goede kwaliteit, allemaal Habanos sigaren. En ook allemaal verschillende. Lijkt me stug, dat ze mij niet zo eentje geeft voor 5 koekies, moet te doen zijn.
Ook nog aandachtig het productieproces van de Cubaanse sigaar bestudeerd, was zeer interessant. Enige logica in hoe `de lopende band`liep heb ik niet kunnen ontdekken. Van echt opwerken was ook al geen sprake. Wat ik wel vervelend vond voor de werknemers, dat ze iedere dag `kijkers`hebben over hoe zij hun werk doen.  Wel een dame wat voller dan ander ontdekt met een spannende onderbroek aan, er stond Kiss op, maar dat was de bovenkant, wat zou er onder hebben gestaan~.  Ik weet het niet, maar er werd binnen de groep druk gespeculeerd. We zullen het helaas nooit weten.
Als lunch hadden we dit keer een overheerlijke panpizza. . Hij was echt heel erg lekker, alleen duurde het wat langer. De eerste waren al uitgegeten en dan moest het gerecht van degene die als laatst hun bestelling hadden doorgegeven nog beginnen. Maar ja goed bereid kost even tijd. Daarna naar een soort van klein Open Luchtmuseum geweest. Haha er stonden 2 Indianen en dat was het.. ja oke een had een leguaan. Daarna de grotten in,  Erg mooi. Uitkijken waar je loopt voor Stalagtieten en Stalagmieten. We gingen een bootje in en de `gids`vertelde waar de rotsformatie het meest op leek en wees zeer profesioneel, betreffende rots aan met een laserpen. Haha, wel leuk hoor en vooral om te zien. Een leuke onderbreking van onze roadtrip.
Hierna richting hotel en zwembad. Tja die was iets kleiner, maar ja nat, is nat. De ligbedjes waren ook wat spartaans, maar wie weet waren die speciaal gemaakt voor de Cubaanse kont.  Een frisse duik doet goed hier, nou niet te diep duiken, anders raak je de bodem al. Een paar blaadjes gelezen en daarna omkleden voor het diner.
Zoals ik je al vertelde steld het eten in Cuba niet veel voor,  dit geld voor bijna alles wel,  dus ook voor het toetje. De flan wordt je hier om de oren gesmeten. Opgesteven vla met extreem veel gelantine, eet u smakelijk. Deze avond hadden we tonijn, was erg lekker, en als toetje natuurlijk flan. Een bakje vla was ook lekker geweest. De groep is erg leuk en, er wordt ook heel wat afgelachen en mensen beet genomen. Vooral mijn reisverslag moet het ontgelden `zit ik er ook in, blijft dit gesprek prive. Ik weet het allemaal niet, ligt eraan hoe ze zich gedragen en mij behandelen hahaha. Maar even zonder gein, priv acy ligt hier erg gevoelig, dus moet ik nog wel een redacteur aanstellen.

Dag 6
Volgens ons programma, , gaan we vandaag naar een ydilisch eiland, wat onbewoond is, en waar je je dus waant als Robison Crusoe. Dat betekend dus palmwitte stranden, ruisende zee, geen mens in de omgeving en ons eigen kostje bij elkaar schrapen??
Er waren er toch wat meer mensen die ook met ons meegingen naar dat eiland. De boot zat vol met verstekelingen, tot zover dus, dat onbewoonde eiland.  Daar aangekomen allemaal ligbedjes verzameld, handdoek erbovenop, bikini aan en smeren maar. Maar van lekker zonnen was geen sprake, de zon liet zich niet zo zien.  Dan maar mijn verslag bijwerken, een koekje of snoepje en een wandelingetje langs het water.
12:00 uur lunchtijd! We hoefden gelukkig het fruit niet bij elkaar te zoeken of een kip te slachten. Denk niet echt dat ik een beste overlever zal zijn. Gelukkig konden we in het restaurant terecht. Na de lunch brak de zon door, heerlijk. Het leven is zo slecht nog niet als je kan luieren bij temperaturen van 30 graden.  Ik ben met Hennie en Corine gaan zwemmen in zee, nou dat duurde bij mij wel even. Kom tenslotte uit het oosten en zie de zee niet zo vaak. Kijk des te meer naar Discovery en Animal Planet. Echt leuk om daarna in de zee te zwemmen vind ik het dan ook niet, met al die haaien, kwallen en al dat rare spul wat onder je zwemt. Maar goed ik heb het toch gedaan. Corine maakte me nog bang, dat haaien een voorkeur voor roze hebben..... Aargh, laat ik nu net die nagels hebben gelakt in... roze!! Dat wordt dus maar met mijn tenen boven water zwemmen. Heb tot aan de boei gezwommen, wat ik voor mezelf wel knap vond en ondertussen maar speuren in het water of ik niks donkers naar me toe zag zwemmen.. Had niet echt het gevoel dat Hennie en Corine mijn angst serieus namen, hmm..
Lekker opgedroogd en ook weer verder gekomen met mijn reisverslag, profisorisch een tafeltje gemaakt en zo verder gegaan, maar ja de zon schijnt gewoon door. Hoewel ik de andere in de gaten hou, wat betreft verbranding,  heb zo het vermoeden dat ze dat bij mij niet doen.. haha. En maar druk over het verslag speculeren, wie heeft de rechten van het copyright, maar je een beetje bekommeren om de auteur, ho maar!! Zelfs Hemmingway kreeg af en toe nog een cocktailtje, maar die van mij was in geen velden of wegen te bekennen.
Vanavond weer ‘bij de mensen thuis”gegeten. Was heerlijk, na het eten nog even bijgekletst onder het genot van een drankje met Evie, Corine en Ria. Weer een mooie dag afgesloten. Zo nog even in mijn kamer op  zoek naar vreemde kruipende insecten. Ja ,heb er eentje gevonden een grote krekel... toch? , hij loopt omhoog tegen de wand. Zeg.. kunnen kakkerlakken ook tegen de muur oplopen??!!! Aarhg.. Als ik maar gewoon blijf denken dat dit een krekel is en hij niet dichtbij mijn bedje komt, dan slaap ik vast lekker.. hoop ik??!!

Dag 7
Nog even over dat rare beest van gister, heb er nog even over vergaderd en bij nader inzien was het toch een kakkerlak, brrr. Ik heb hem niet weggejaagd, kapotgetrapt of gegild om hulp, dus ik ga toch wel vooruit. Ja ik word nog eens een dappere strijder hahah.. Meer een held op sokken lijkt me.
Het wordt vandaag een lange rit naar Cienfuegos. Cuba is maar een vreemd land, met rare regels, die niet kloppen. Een tandarts hier verdient minder dan een kamermeisje of een kofferjongen. Dit heeft te maken met de twee valuta van dit land, de lokale Cubaanse Peso en de convertibele Peso. De tandarts krijgt betaald in lokale Peso. Hij heeft hiervoor gestudeerd en dat is in Cuba gratis, dit moet je “terugbetalen”door voor de staat te gaan werken. De kofferjongens en kamermeisjes krijgen fooi in Convertibele Peso en die is veel meer waard dan de lokale Peso. Dus wat doen al die afgestudeerden? Ze gaan of werken in de toeristische sector of naar het buitenland om daar te gaan werken en sturen geld naar familie en vrienden. Dit zie je ook terug in het straatbeeld.  Af en toe zie je jongere Cubanen  die dure kleding aanhebben  en een ipod of ipad bezitten . Ook is er verschil wat je met het geld kan kopen. Zeg nou dat die tandarts in lokale munt wordt uitbetaald, dan moet hij of zij, als ze zeep, shampoo of ander “luxe goed”wil kopen, naar een wisselkantoor. Dit omdat je die luxeartikelen alleen maar in Convertibele peso kan kopen. Zij betalen dus dezelfde prijs als de toerist. Nu snap ik dan wel dat mensen een tekort hebben van zeep, kleding en andere goederen. Ze zijn dus afhankelijk van rijke familie in het buitenland of gaan dus zelf aan de slag in een hotel of andere toeristische attractie.De snelweg wordt weinig gebruikt, er zijn weinig mensen die een auto hebben. Vandaag zag ik dus af en toe een auto, 2 fietsers, een brommer en een hond. Haha. We zijn op weg naar een All inclusive hotel en rijden langs de varkensbaai. Oh weer een stop voor de lunch: broodje kaas, ham en ham kaas, wat een verrassing.   Ook nemen we brood mee voor de vissen?? Zal het wel zien.  En ja hoor, Tania gooide in een soort van baai brood in het water, even wachten en daar kwamen de eerste vissen.  Mooie grote blauwe en kleine gele met zwarte strepen.
Er stond bij de varkensbaai ook een man met een kaaiman op zijn arm met een blauw lintje om zijn bek. Hij vroeg mij om met dat beest op de foto te gaan, maar ik ben gekke Henkie niet, ik ben een held op sokken. Ik heb onze eigen Crocodile Dundee( Martijn)  naar voren geschoven. Een prachtig plaatje maar ja, wel met dat  blauwe lintje om zijn bek. Dat ziet er toch niet eng genoeg uit, dan maar het lintje eraf.  Het beest was volgens de eigenaar poeslief, maar ik geloofde hem niet. Hij dacht alleen maar weer een cuc verdient, tjakka volgende klant.
Bij het hotel heb een drankje met mijn buuf Corine gedaan. Wel lekker dat je hier je portemonee niet nodig hebt. Het eten vond plaats in een grote zaal, echt gezellig was het er niet, daar zorgden de vliegen wel voor. Stelletje vervelende etters, ga je moeder pesten en laat mijn eten met rust. Als toetje lekkere rum-rozenijs.. tja ze gooien het goedje overal door, dus ook door het ijs.
Na het eten was het tijd voor entertainment. Het was een dansgroep. Ze zijn volgens mij niet door de eerste selectie gekomen bij de Buena Vista Club en het enthousiastme straalde er ook vanaf. Poeh zal wel het eind van het seizoen voor ze zijn.  Ja het wordt ook weer tijd voor een drankje, Paulien tracteert, morgen ben ik aan de beurt.  Ik keek heel even naar beneden en zag dat mijn voeten er heel raar uitzagen. Wie heeft mijn voeten afgepakt en er andere hele dikke stalpoten voor in de plaats gezet? Veel bewegen en drinken, dus maar even gewandeld op de plaats en wat glazen water achterovergeslagen. Maar weer met de benen in de lucht slapen.
Morgen.. dan ga ik zwemmen met dolfijnen, ik heb me over laten halen door Will. Ze vroeg: wie gaat er mee met de dolfijnen zwemmen? Ik dus. Ben wel heel benieuwd, maar vind het ook een beetje eng. Stel ze vinden me niet aardig en ze gaan me slaan, bijten of duwen me onder water!? Ach nieuwsgierigheid versus angst, dan  toch nieuwsgierig. Dit moet ik een keer meemaken en als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer. Ik hoop dat ik zo toch nog lekker zal slapen.

Dag 8
Ja vandaag gaat het er eindelijk van komen, ik mag gaan zwemmen met dolfijnen. Helaas hebben we eerst een ochtendprogramma, maar dat kan ook leuk zijn. We  gaan dus naar het stadje Cienfuegos, een klein maar leuk stadje, dat nog niet echt door het massatoerisme is ontdekt. Eerst gaan we naar het Tomas Terry theater. Het is een prachtig national monument van Cienfuegos.  Een prachtig theater, zij opende voor het eerst haar deuren in 1890. Dit was mede mogelijk gemaakt door zijn naamgever Tomas Terry, een steenrijke man, die naam heeft gemaakt in de slavernij en suikerplantages.  Hij doneerde 600.000 pesos, 500.000 voor de constructie van het theater en 10.000 voor een school voor arme kinderen. In dit theater traden en treden nog steeds grote artiesten op zoals in het verledeno.a  Enrico Caruso een wereldberoemde tenor,  en Anna Pavlova wereldberoemd als balerina.  Tegenwoordig worden er veel toneelstukken en concerten gegeven. Het is prachtig vormgegeven door  houtsnijwerk, marmer en mozaiken. Het lijkt mij, dat kosten noch moeite zijn gespaard, om dit, een van de mooiste   theaters van Cuba te maken.
Na dit bezoek besloot ik  samen met Corine het stadje te ontdekken. We gaan op jacht naar Havaianas.  Slippers, die veel wordt gedragen door onze reisgenoten. Ze schijnen super te zitten en in dit soort landen als Cuba en Curacao, spotgoedkoop te zijn. Nou dat valt nog te bezien.  Ook ik ben op jacht gegaan voor enkele souvernirs en Off ( antimuggenmiddel, die wel lekker ruikt) , helaas heb ik niks gevonden. Corine zag bij een kraampje een leuke ketting voor maar 3 cuc een koopje. Later zag ik bij een kraampje leuke armbandjes. Helaas voor de verkoper had ik alleen maar groot geld. Corine en Evie schoten me te hulp met heel klein geld. Als nette burger tel ik het geld uit, duppies en stuivers. Kennelijk duurde dat iets te lang, of was het haar te min,  toen besloot de verkoper voor mij, dat het armbandje gratis was. Nou das leuk, een armbandje voor nop, isse graties. Lunchen bij het hotel isse ook graties, wel met vliegen, maar isse graties.
Dacht dat het nooit zover kwam, maar het is tijd om met dolfijnen te zwemmen! Bikini check, handdoek check. We mochten helaas geen foto’s maken. Op naar het dolfinarium. Daar aangekomen bleek dat we de camera wel mee mocht. Henry is gauw weer naar het hotel gesprint om zijn spiegelreflex mee te nemen. We kregen eerst een show te zien van Perla en Oceana, 2 jonge dolfijnen, die er erg veel zin in hadden. Pff pak van me hart, weet het, het is commercieel, maar de basins zagen er prima uit. Als we met het hele plubliek met 10 man waren, dan waren het er veel. We moesten tijdens de show al aan de bak. Ik moest hoelahoepen!! Dat kan ik dus echt niet, ik bakte er niks van. Natuurlijk kon Perla het 10 keer beter, met haar snuit alleen al, en ze zwom er ook nog een rondje mee.   Het was een leuke show en zo leerde je de dolfijnen ook iets beter kennen, deze ervaring was al goud waard. Na de show moesten we onder de douche en daarna het zeewater in.. met de dolfijnen. Het is met geen pen te beschrijven hoe leuk dit is. Echt een geweldige ervaring, de dolfijnen waren super aardig. Ik werd niet gebeten of onder water geduwd, dus niks om me druk over te maken. Ook helemaal niet eng. Ze zijn zo vriendelijk en knuffelig, niet bij je weg te slaan. Er volgde een fotosessie, waarbij we allerlei instructies kregen en er werd wat afgezoend. We stonken wel wat naar vis, maar ja wie maakt zich daar druk om. Hoogtepunt was ook letterlijk een hoogtepunt: 10 meter hoog de lucht in gegooid, door die twee magnefieke beesten. Ik was in de wolken, geweldig. We waren er allemaal vol van. Na een verfrissende douche en een grote kakkerlak in actie te hebben gezien, heb ik vis gegeten in een vrieskist. Brr wat was het daar koud. Eerst maar eens wat verder van de airco af gaan zitten, hmm zat wel alleen. Maar Corine, Will, Marjolein en Cecile maakten daar al verandering in.Het bleef echt koud, de ober hielp ook al niet veel. Ons grapje of er ook warme chocomelk was, snapte hij niet. Uiteindelijk gaf moederoverste ons toestemming om te gaan. Het toetje hebben Corine en ik  maar genomen in het andere restaurant: ijs echt toepasselijk en om warm te worden maar een kopje thee erachter aan.


Dag 9
Zo hop de bus weer in op weg naarhet volgende hotel. Alles gecontroleerd, niets vergeten. De ritten zijn kort, vandaag 80 km naar Trinidad. Vandaag maar eens naast Henny gaan zitten, gezellig achterin. Kan het niet helpen, ben eeuwig nieuwsgierig en wil graag van iedereen weten wat hij of zij heeft meegemaakt.  Onderweg zijn we gestopt, om de  krabbentrek te zien. Deze is hetzelfde als in Nederland , alleen bij ons doen de padden het. Bij ons is het vooral groen/bruinige drek, die je op de wegen ziet. Als je over ze heen rijdt hoor flats/flop/flop. Hier is het rode drek , en denk ik dat je krak/krak hoort. Het ziet er in beide gevallen niet uit.  Jesus deed iets hylarisch met een krab. Hij gaf hem een sigaret en stak hem aan.  Daarna liet hij hem los in de bus, denk ik om onze reacties te peilen. Die heeft hij meer dan genoeg gehad. Hoop niet dat door onze toedoen, zijn trommelvliezen zijn geknapt. De foto’s zeggen genoeg.
In Trinidad hebben we een museum bezichtigd, een prachtig huis , waar het in die tijd aan niets ontbrak.: Frans porselein, Meissen porselein, prachtige muurschilderingen,prachtige kasten met binnenwerk van citroenhout, zodat kleding en linnen lekker rook enz. Enz.  Dit huis behoorde toe aan een rijk gezin. Toen de man weg was voor zaken, had de vrouw een affaire met een van de slaven, die in het huis werkte. Dit was in die tijd een groot taboe. Dus moesten ze hun heil elders zoeken. Ze hebben huis en haard achtergelaten. Gelukkig is alles wat ze bijelkaar hadden vergaard goed bewaard gebleven, zodat anderen ook nog kunnen genieten van deze pracht en praal.
He een lekkere douche wat een verrassing, met gezelschap( een prachtige gifgroene hagedis, of gekko), helaas kon ik er geen foto van maken. Het eten zag er goed uit en smaakte nog veel beter. Het was een buffet, dus ben ik nog maar een keer langs gegaan en nog een keer voor een lekker toetje. Hmm ijs, 3 bollen dat moet genoeg zijn. Het entertainment is hier van hoog niveau, super toneel ,met zang en dans. Ondanks de hitte gaven ze de volle 100%. Je zag ook dat ze er plezier in hadden en betrokken het publiek hier ook bij. De helft van ons groepje wat stond te kijken moest het podium op, waaronder Hennie, Marco, Eric en Olaf. Echt leuk, het verhaal snapte ik niet helemaal . Mijn appartement  is een eindje lopen en ben blij met mijn zaklampje, zo die trappen weer op en dan dadelijk lekker de luiken dicht. Morgen op de catamaran en snorkelen. Ja ik heb me weer over laten halen. Ik ben met vakantie en wil niets missen. Trouwens geld moet rollen. Ben benieuwd naar morgen.

Dag 10
Snorkelen bij een onbewoond eiland.. wat moet ik me daarbij voorstellen?  Met een catamaran gingen we eerst een eind varen. Heb erg genoten van het uitzicht, kon ver van me af kijken.. wacht ff... zie ik daar een haai.. ff inzoomen.. nee, gelukkig waren dat ook snorkelaars. Zo eindelijk op de plaats van bestemming en dan maar eens de snorkels uitkiezen.. ehm volgens mij is het one-size-fits-all. Gelukkig geen roze snorkels, dat houdt de haaien wel op afstand. Haha Corine.. een haai die mij opeet.. vandaag gaat dat niet gebeuren!! Nou in colonne het water in, snorkels op, en onder water dan maar.. Prachtig wat een mooie kleuren en koraal dat rustig op de deining, van het water, heen en weer zwaait. Wat is het toch mooi die onderwaterwereld.  Ook grote en kleine vissen gezien in de mooiste kleuren .
Het eiland had een ruig landschap .Overeral lag dood koraal, waarschijnlijk aangespoeld met noodweer en het eiland lost het zelf weer op want tussen het koraal komt al weer nieuw leven tevoorschijn, allerlei planten schieten omhoog. Zo zie je maar weer,  de natuur heeft geen mensen nodig, het duurt alleen wat langer om het te herstellen
Richting Trinidad betrok de lucht. Gelukkig hielden wij het droog, totdat we aanmeerden in de haven. We waren nog maar net de bus in, of het viel er met bakken uit de hemel. Mijn god wat een regen. Straten stonden blank en goten langs de weg veranderden  binnen no-time in rivieren. Je zag de mensen gelijk aan de slag nadat de regen was opgehouden met wellingtons en gewapend met een bezem werd het hemelwater getrotseerd.  Binnen een half uurtje was alles weer spik en span.
Nadat ik het zeewater had afgespoeld, weer de trappen af, op weg naar de avonddis.  Het smaakte weer heerlijk.. Ai weet niet of ik nog vanavond naar de Trappen van Trinidad ga. Ik had wel afgesproken, maar het waaide zo, dat ik het niet aandurfde. Het avond entertainment had ook wel wat en we zaten samen met de hele bubs gezellig aan de klets. Ook leuk om hier nog even te blijven plakken...
Het entertainment  was weer goed. Ach het was toch gezellig met ons allen. Tijdens het snorkelen erg gelachen en dat passeerde weer de revue, laten we zeggen, je had erbij moeten zijn.  Aan het begin van de boottrip moest ik erg lachen om een echtpaar wat op een bewegende boot, zich probeerde om te kleden in hun zwemkleding. Nou heb dingen gezien brr laten we het erop houden dat ik een paar keer een volle maan vlak voor mijn gezicht aantrof, dan maar wegkijken.
Ben helaas niet naar de trappen geweest. Het weer liet het niet echt toe, het was koud en het waaide hard. Had van andere nog filmpjes gezien, hoe het er s’avonds uitzag. Gelukkig had ik de trappen nog tegoed opweg naar mijn mooie appartementje, met een balzaal van een balkon. Had er eigenlijk best wel een dansje willen wagen, maar mijn buurman was helaas te druk met zijn was.
 
Dag 11
Op naar de volgende stop, Santa Clara, een stadje waar Che Guevara de strijd aan ging tegen dictator Batista..  Aan de gebouwen kun je als je goed kijkt de kogelgaten nog zien van de oorlog tegen Batista. Hierna gingen we naar het mausoleum. Daar is een ruimte ingericht van alle 48 gesneuvelden soldaten met Che in het midden. Daarnaast was een museum waar het leven van Che op chronologische volgorde middels foto’s en gebruiksvoorwerpen.  Een mooie tentoonstelling, die laat zien wat voor man Che was.  Het standbeeld wat ze van hem maakte en de propaganda laat toch wel zien dat Che een held is in Cuba, hij streed immers voor een vrij Cuba, nou ja vrij..
In Santa Clara verblijven we in een hotel wat nog het meest wegheeft van een kangeroewoning. Erg handig voor de oudjes onder ons. De eetzaal leek wel een vreetschuur haha, al met al leuk in zo’n hostel.  Maar het eten was lekker, tenminste wat ik had opgeschept wel, erg belangrijk ze hadden ijs... met spikkeltjes joepie!!
Dag 12 30 maart 2015
Brr. .. wat was het vanacht koud, na die regen en wat een nacht ook, dacht echt dat de muren omver geblazen werden. De volgende ochtend zat  ik wel wat in dubio, want wat trek je aan, ja kleren. Maar dan wat. Oke dan een lange broek. Toch maar goed dat ik dat gedaan hebben, want richting Santa Clare gingen we een hoge toren beklimmen. Die heet de Manaca Iznaca Toren.Het verhaal gaat dat deze toren in gebouwd door een man die stapelverliefd was op een vrouw. Helaas was de broer van deze man ook verliefd op dezelfde vrouw. Ze moesten dit laten zien door de diepste put te graven of de hoogste toren te bouwen. De man die koos om de put te graven is niet ver gekomen, de man die de toren bouwde wel, hij is met deze vrouw getrouwd. Stoer van mezelf ik heb hem beklomen, maar ik had het zo koud, dat Natasja me maar een sjaaltje gaf, wat goed is tegen de hitte is ook goed voor de kou. Spectaculair uitzicht en ook mooie foto;s gemaakt. De heren hebben hun spierballen  laten zien en hebben suikerriet geperst.  Buiten het mooie huis waar we tegast waren stond een prachtige schommel, helaas geen tijd gehad om die uit te proberen. Wat ik wel raar vind is, ik heb nergens die barakken zien staan, jullie??

Dag 12
Op weg naar Valedero, weer all-inclusive. Het zal eens tijd worden, want mijns geld begint op te raken. Tania zei nog dat we onderweg geld konden wisselen, maar ik durf het niet meer aan. Ik ga niet wisselen, want jullie weten allemaal wel hoe dat is gegaan samen met Henny, in dat wisselkantoor. We gaan nu door het leven als Bonnie en Clyde. Dus ga ik van nu af aan maar bietsen.  Gelukkig heeft Paulien nog Cubaans geld genoeg. Ik heb al wel wat schulden uitstaan, en moet ook alles onthouden. Ik hoop dat ik het allemaal aan het eind van de vakantie heb ingelost. Als lunch hadden Corine, Henny, Jolanda en ik een pizza, waar je niet overheen kon kijken!! Sjonge die was groot man, gigantisch, hoe ga ik die in hemelsnaam helemaal opeten. Dat heb ik dan ook niet gedaan, geen schande hoor om te laten staan. Aangekomen in ons super-deluxe hotel werden we opgewacht met een spoetnik cocktail, heerlijk zo’n gesmolten ijsje. De plannen werden gelijk gesmeed, wat gaan we doen. We wilden in ieder geval met z’n allen naar de Buena Vista Club aan het eind van de vakantie. Voor de rest heb ik ook geen zin om hele dagen aan het strand of aan het zwembad te liggen, ik was daar gelukkig niet de enige in. s’Middags aan het strand gelijk een cocktail genomen, tja het is toch ergens op de wereld 5 uur. Van dit memorabel moment heeft Ria een mooie ussie genomen (meervoud van selfie???) helaas staat ze er zelf half op, hylarisch gewoon, kwestie van een tekorte stok of zo.  Ook even het strand verkend, heerlijk zand en prachtig water. Tja hier moet ik me dan de laatste dagen vermaken, hoop dat de groep niet uit elkaar valt, want is me veel te gezellig met z’n allen.Mijn hotelkamer is super, lekker groot en de douche ook. Mijn god zeg een stortbak van heb ik jou daar. Wat ik nu met twee douches tegenover elkaar moet ik weet het niet. Heb het ff getest, maar je kan er met z’n tweeën onder. In je eentje misschien heen en weer lopen???? Misschien iets teveel van het goede. Maar ja heb in ieder geval geen meeps doucheje en een pipo badkamer.

Dag 13
Valedero heeft helemaal niets te maken met het Cuba zoals wij kennen.  Het is er ingericht met alleen maar all/ inclusive hotels. Echt voor de luie toerist, die “goedkoop”de dag wil doorkomen. Hmm dat soort types heb ik hier ook wel gezien, eten als een bootwerker en tegen 4 uur is hij/ zij al blauw van alle drank. Ja het is het toch gratis. Grappig om te zien voor omstanders en ook wat genant, vooral voor degene die de volgende ochtend moet leven met de gevolgen van die schaamteloze avond. Ja Valedero is een paradijs.
Na het ontbijt verzamelen in de lobby. Nou vooruit een kwartiertje speling, want we hebben tenslotte vakantie.  Corine wilde graag mee, maar was er nog niet. Ik dus maar ff naar haar kamertje... Kofferpaniek, haar Samsonite, had ze achteloos dichtgekwakt, maar ze kreeg hem niet meer open, omdat haar cijferslot was veranderd, paniek, peeuw peeuw. Gelukkig kwam Henny wederom to the rescue!!  Eindelijk lekker shoppen!!! We gingen lopend en dachten een km of 2 a 3 dat moet het toch wel zijn, nou niet dus. Anderen waren slimmer en hebben de Hop-on-hop- of bus genomen. Eeen lange weg langs de `snelweg`met als richtingspunt verschillende bushaltes.Het was dus een heel eind lopen.  Gelukkig hadden wij vrouwen de tongspier aardig getraind, dus wij hadden nergens last van. Het werd ook warmer, maar een paar slokken water, en dan gaat het wel weer. Pff Iedere taxichauffeur sprak ons aan, Taxi Mall Americana, nee we gaan wel lopen.  Volgens Paulien moest het de volgende halte zijn, maar hoe lang duurt dit nog.  Na een tijdje kwamen we het bord tegen dat wees op de shoppingmall en dit was voor ons na het zien van het gebouw een beetje een aha moment.... Wij hadden in onze kop een Amerikaanse mall, dus shop till you drop en winkeltje na winkeltje.... Als het  4 winkels had,  was het al veel. Om het leed nog groter te maken dan dat het al was.. Het was siesta- tijd dus alles zat ook dicht... Shit zover gelopen voor zo´n klein winkelcentrumpje. Eerst maar eens wat drinken... komt er zo´n bandje Mariachi bandje, heel irritant hard zingen, poeh,  dacht dat ik hier voor .... MIJN RUST KWAM!!!!!
Helaas gingen ze niet weg voordat er betaald werd, doe gewoon of ik gek ben, en dat kan ik goed, beter dan dat die kerel met z´n geldbuideltje blijft staan wachten.... Daaaaag! Zo drinken. Proost jongens, dat hebben we wel verdient naar zo´n wandeling.  Hoorde dat Martijn en Marchelle die ochtend nog hadden hardgelopen!! Nou zo vroeg.. dan draai ik me nog ff om.  Terug dan maar met een taxi!.. alsjeblieft!!, mijn benen zullen dankbaar zijn. Na het drinken, toch nog even rondgekeken in de winkeltjes. Snuisterijen als t/shirts of sambaballenvind je er te kust en te keur. Dan maar drank inslaan bij de plaatselijke supermarkt. Je mocht er niet zomaar in, tassen moest je afgeven,  Miriam wilde onze tassen wel even bewaken. Dus gingen we los, wat een keus! Spotgoedkoop en lekkere rum, andersom het bocht wat wij wijn noemen, verkochten ze daar voor ruim 14 cuc, de omgekeerde wereld dus. Terug met de taxi, een weldaad voor de voeten. De goede man kon niet geloven, dat wij het hele eind hadden gelopen. Dat was toch zeker 17km, nou lijkt het mij dat die zuiderlingen graag overdrijven, want ik heb toch echt geen 17 km gelopen, misschien 7. Resultaat kuiten , waar je een duppie op kan afketsen.
In ons hotel, nog gauw iets naar binnen gewerkt, wat lopen maakt hongerig.  Het was wederom heerlijk niet slecht en de patat al zeker niet.  Corine, Paulien en ik, konden het niet van ons hart verkrijgen, dat Hennie´s moed, onbeloond werd. Haha.  De eerst dag hielp hij mij uit de brand, daarna Paulien en vandaag weer Corine. Zij hadden schnaps gehaald voor Hennie, die hij zo lekker vond, bij de Rumfabriek, kaartje erbij haha.  Hennie dacht namelijk dat zijn kamermeisje van dit hotel, speciaal voor hem, het befaamdewelkomstbriefje in het Nederlands had geschreven.. hahahaha. Dus dachten wij, dat doen we ook, een prachtig berichtje hebben we  opgeschreven, ff versieren met wat lipgloss.. A job well done. Wat kun je toch gieren van het lachen, met alleen maar pen en papier.
He is het al ergens 5 uur, het is weer borreltijd!! Nu maar eens op zo´n ligbedje, mijn boek proberen uit te lezen en wat verkoeling zoeken in het water. Ach wat kan het leven zwaar zijn op Cuba, jongens Proost.
He er is weer entertainment, hihi. Het was dit de musical van the Lion King. Spannend en een prachtige choreografie, wow, dat doe ik ze niet na.  Al die benen zo lenig in de lucht... haha. Na dit meeslepende drama was ik wel in voor wat vertier, ff een traantje wegpinken, want het was zoooooooooooooooooooooo zielig.
Dit hotel had ook een disco, wat een kabaal en rotmuziek. De dj zette de sfeer ook niet echt. Hij was drukker met zichzelf dan met de muziek.  Oh wat ben ik toch hip, en wat vinden de meiden mij stoer... nou nee. Hou je maar aan de draaitafel, hopelijk komt het dan toch nog goed. Eindelijk goede muziek, maar dat was van hele korte duur, weer over op de Cubaanse Techno. Woop. Woop woop. Buiten een lekkere cocktail drinkeneven rust,  wie weet kom ik zo nog terug.  Zag Marieke, Ria en Charlotte nog steeds aan het dansen op de dansvloer, maar ik had het al gezien.  Denk dat ik zo maar eens mijn bedje opzoek, morgen weer een dag.

Dag 14
Het is vandaag 1 april, maar ik heb er niets van gemerkt. Ik haal dagen door elkaar, het is dan maar goed dat ik een horloge om heb, zodat ik tenminste weet hoe laat het is. Ik vind het wel triest dat het vandaag de laatste dag is. Morgen gaan we al weer richting vliegveld. Dus vandaag genieten van een laatste dag zon, zee, strand en een drankje op zijn tijd. Ik wil nog niet naar huis.. nog lange niet, nog lange niet. Tja dan kan ik in ieder geval zeggen dat de vakantie top was, ik heb genoten en hoop jullie ook. Maar goed nog een dag, dus kop op.
Vandaag gaan we het natuurgebied van Valedero verkennen. Voor 5 cuc ben je binnen, maar heb je helaas geen gids. Dat was ook niet nodig want alles was aangeduid met nummers en bordjes. We kregen een routebeschrijving mee en Martijn heeft het op zich genomen, de zware taak om alles voor te lezen. Haha wat een tekst, geen touw aan vast te knopen. Het was een beetje liederlijk Engels echt poetisch en diep. Iedere wegwijzer correspondeerde weer met een nummertje op de kaart en er waren er 12. Martijn heeft zich er wonderwel doorheen geslagen, applaus. We liepen op de rotsen waar ooit water is geweest. Wel een beproeving voor mijn sandaaltjes.. Had ik dan toch maar mijn wandelschoenen meegenomen, maar ja gewoon doorlopen, voetje voor pijnlijk voetje. Wat zei Martijn nu, als je een blaar heb, geef ik er een kusje op, nou dan mag hij beginnen met likken, want mijn voeten zitten onder en ik denk niet dat ik de enige ben. Ach  ben een bikkel en loop de blaren zelf wel kapot. De wandeling was erg leuk, ik heb prachtige rotspartijen  en planten gezien. Ook een paar vleermuizen in de grot, maar wel ff bukken om erin te komen. Meer kan ik helaas niet over het park zeggen, was drukker met lopen dan met opletten, sorry jongens.
s’Middags lekker gegeten in het blauwe gebouw achterop het terrein. Het was ook een stuk rustiger dan in de vreetschuur vooraan. Had ik dit maar eerder ontdekt. Dacht dat ik boterkoek had ontdekt.. bleek het droge cake met een paar verdwaalde amandeltjes te zijn. Ach je kan niet alles hebben.  Nog even langs het strand gelopen en daarna op een bedje lezen met een cocktailtje.

We gingen s’avonds luxe uit eten bij de Italiaan op het terrein. Dus de dames  in een nette jurk, rok of broek en net schoentje. Dit gold natuurlijk ook voor de  heren. Poeh we werden wel gekeurd bij binnenkomst, ben ik een koe, zie ik er goed genoeg uit! Omdat we er allemaal zo goed uitzagen, moest dit natuurlijk wel worden vastgelegd op de gevoelige plaat. Poeh prachtfoto’s zijn het geworden.
De tafel was netjes gedekt en op het bord lag het menu, veelbelovend. Eerste gang antipasta. Wel weer langs een buffetje maar het smaakte heerlijk en er was genoeg. Hoofdgerecht haha. Mag ik ff lachen. Een schnitzel zo bokkeshard, dat je je buurman, of buurvrouw er een gat mee in de kop kon gooien. Sjonge diepte en minpunt. Er zat ook meer panneermeel dan vlees aan. Volgens mij hebben ze de groente heen –en weer-om de pan ingemikt. Ook bokkes hard, maar volgens mij noemen ze dat al dente. Corine en Paulien waren weer geluksvogels, zij aten geen varken, dus kregen ze vis. Volgens mij ging het niet van harte.De vis die smaakte volgens de dames heerlijk... gr gr had ik dat nu ook maar gedaan! Het toetje was lekker en ook leuk opgediend.
 We moesten helaas wel weer snel vertrekken, want wij gingen als toegift voor de vakantie naar de Buena Vista Club. Zucht ja de avond is al bijna voorbij. Marieke had geregeld, dat we met z’n allen op gepaste wijze naar de voorstelling gingen. Prachtige Cadilac’s wachten ons op. Das pas stijl. Hennie, Corine en ikop zo’n heerlijk geplastificeerde bank. Met een rokje zit dit niet zo lekker, en als je te snel opstaat, kan je wel eens een stuk vel missen, au!!! Notitie aan mezelf de volgende keer wat rustiger graag. De voorstelling was geweldig, oude mannetjes en vrouwtjes, die je zo menamen naar het gevoel van de jaren 30 en 40 in Cuba. Geweldig orkest,later kwamen daar de proffesionele dansers ook nog bij wauw, zo wil ik ook wel dansen!!! Tegen half 12 of zo was het afgelopen en gingen we weer met dezelfde mooi taxi terug naar het hotel. Tijd voor een drankje. Pina colade en gezellig verder kletsen over de ins en outs. Zo langzaamaan ging ieder zijn weg naar waarschijnlijk de kamer, maar daar had ik nog geen zin in. Nog maar een drankje doen dan?? . Nog een laatste blik op de zee en eenspontane  duik erin, wauw wat een mooie sterrenhemel . Kan niet geloven dat we morgen alweer naar huis gaan, heb er geen zin in. De vakantie was zo leuk en de mensen ook, het warme weer en het ultieme gevoel wat bij vakantie hoort, wil ik nog niet kwijt. Maar ja het loopt al tegen half 3, tijd om naar mijn kamer te gaan. De koffer is zo goed en kwaad als het kan al ingepakt. Nog een lekkere douche om het zeewater af te spoelen. Tot morgen dan maar.

Dag 15 en 16
Helaas  we gaan naar huis, de sfeer is een beetje lauw een toffe vakantie met een supergroep komt een keer tot een eind.Alles gepakt en de lange broek weer aan, zal wel wennen zijn dadelijk weer terug te komen in ons koude kikkerlandje. Na een leuke vlucht met buurman Hennie, nemen we afscheid bij de kofferband.. hopelijk niet voor lang, gelukkig hebben we internet. Cuba is een geweldig land om te zien en te beleven, ik zou zeggen ervaar het zelf en dompel je onder!

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven