Land van het Hindoeïsme, tempels, forten en sprookjesachtige paleizen

India

20-daagse groepsrondreis India & Nepal

(45 stemmen)

J. Coervers

Reisdatum: 13-03-2015 t/m 01-04-2015

Dag 1 en 2
Na een giga ontbijtbuffet in het Courtyard by Marriot hotel in Hoofddorp vetrekken we per shuttlebus naar Schiphol, waar we inchecken. Na een vlucht van 4 uur naar Istanbul, waar we voor de eerste keer kennis maken met medereizigers, vliegen we in iets meer dan 5 uur naar India met zijn 1,3 miljard inwoners. We landen in Delhi en moeten horloges 4,5 uur vooruit zetten. Aan boord hadden we een uitstekende verzorging door Turkish airlines. 

Vroeg in de ochtend komen we aan en maken we ook kennis met onze gids Patrick, een voormalige backpacker die de hele wereld gezien heeft en veel weet. Nadat we ons hebben opgefrist, moeten we meteen aan de bak. We maken als eerste een Riksja toer door de nauwe straten van Delhi en maken kennis met het verkeer in dit land. Ongelooflijk. We brengen een bezoek aan het huis waar Gandhi in 1948 is gedood door iemand van zijn eigen geloof en zien in de tuin de gemarkeerde laatste voetstappen die hij gelopen heeft. We brengen en bezoek aan een Sikh tempel en zien veel kleuren en vriendelijke mensen die op de foto willen met hun traditionele kleding. In de tempel zien we ontzettend veel mensen. Enkele reizigers en mijn vrouw helpen even mee in de gaarkeuken aldaar, waar iedere dag zo’n 50.000 maaltijden worden bereid voor de armen.

In Delhi maken we kennis met de ontzettende armoede en het is onvoorstelbaar wat je allemaal ziet. Veel bedelende kinderen die leven als ratten en zwaar ondervoed zijn. De koe en de hond hebben, mede door het kaste systeem een beter leven. Het is, zoals men hier zegt, Karma: je moet het accepteren en in volgend leven krijg je het misschien beter. Volgens Patrick leeft 40% van de bevolking onder de armoedegrens!

Dag 3
Via de voorsteden van Delhi, waar we onvoorstelbare armoede zien, rijden we met onze Indiase chauffeur, die het in de 19 graden koud heeft en een bodywarmer draagt, een rit van 270 km. naar Jaipur. Na een bezoek aan de Shiva Birtha tempel (God van vernietiging) gesponsord door de fam. Birtha, die liever aan beelden geeft dan aan de armen, rijden we door de buitengebieden van Delhi, waar nieuwe gebieden ontstaan, waar de rijkeren wonen. Traditioneel versus modern en armoede versus rijkdom.

Nadat we veel tuktuks met mensen erin hebben gepropt hebben gezien, rijden we het landelijke gebied in en verteld Patrick een interessant verhaal over het huwelijk in India, dat eigenlijk een soort economische verbindtennis is en waar kinderhuwelijken nog steeds voorkomen. Onderweg trekken enkele leden van de Nabari-stam met honderden koeien voorbij en ze vinden het fijn als ze gefotografeerd worden. Onderweg worden wij ook vaak gefotografeerd, want wij zijn ook een bezienswaardigheid.

We zien vele duizenden, aan de voorzijde rijkelijk versierde vrachtwagens. De chauffeurs, die een heel eigen wereld hebben, versieren hun vrachtwagens vaak met een soort gekleurde kwasten om de boze geesten te verdrijven. Een tachograaf of andere regels kennen ze niet en ze slapen meestal in de cabine of goedkope trucker hotels. Use your backlight” is een spreuk die je al eens”op vrachtwagens aantreft, hetgeen wil zeggen dat je een condoom moet gebruiken als je een prostitué bezoekt. 

We rijden door diverse gebieden en er moet betaald worden om van de ene naar de andere provincie te rijden. Onderweg zien we veel bedrijvigheid in de lemen, houten of bakstenen hutjes. Koeien zien we overal en vaak staan ze gewoon in de middenberm. Huisvuil zien we overal liggen. Het regent behoorlijk en over enkele maanden begint het regenseizoen. Vrachtwagens halen elkaar links en rechts in en ook onze buschauffeur heeft zich hieraan aangepast. Soms komen we op de auto weg spookrijders tegen en ook dit is heel gewoon in India.

In het dorpje Samode maken we kennis met het plaatselijke boerenleven en de bevolking. De tijd heeft hier stil gestaan en het is een bonte mengeling van mensen, koeien, wilde varkens en ezels. Veel kinderen bedelen om roepies of chocolade. Nadat we pech aan de bus hebben gehad en we midden op een kruising, vol met nieuwsgierige Indiërs en veel toeterend verkeer de koffers hebben overgeladen in een vervangende bus, vervolgen we onze weg naar Jaipur.

Dag 4
Het verkeer in de roze stad Jaipur  is onvoorstelbaar, althans voor onze begrippen. In het algemeen geldt: hoe groter hoe meer rechten. De voetganger is vogelvrij. We bezoeken de 36 km. lange stadsmuur en het paleis van de winden, gebouwd naar het beeld van een pauw. De vrouwen van de maharadja moesten vroeger binnen blijven en konden via kleine raampjes naar buiten kijken om iets van het leven buiten mee te krijgen. Nadat we de opdringerige verkopers hebben afgeschud rijden we naar een crematieplaats van de Maharadja vrouwen.

We rijden voorts naar het op een heuvel gebouwde amber paleis en zien vele olifanten, rijkelijk beschilderd over de straten en op het binnenterrein van het paleis lopen. Toeristen erop in grote manden. Niet voor ons, want FOX heeft met andere touroperators een convenant afgesloten om, in verband met het welzijn van de dieren,  hier niet meer aan mee te werken. Het paleis is één pracht en praal van vervlogen tijden. Er wordt een historische Bollywood film gemaakt en de binnenplaats van het paleis wordt bevolkt door  honderden kleurrijke figuranten, waar fotograferen taboe is. Het wordt toch gedaan. 

We brengen een bezoek aan het waterpaleis in een kunstmatig aangelegd meer. Na een bezoek aan een saffier en robijnslijperij gaan we ’s middags een bezoek brengen aan het paleis van de huidige maharadja. Na het zien van weer zeer veel armoede buiten het paleis, gaan we binnen de pracht en praal van vervlogen tijden bewonderen en zien de kleding van een maharadja die 250 kg. woog. Binnen hangen foto’s van de Engelse overheersing. Buiten gekomen worden we gechoqueerd door 2 bedelende, ondervoede straatkinderen, 2 broertjes, amper gekleed, pakweg de een 5 en de ander net 2 jaar. Je zou ze zo naar huis meenemen en wassen en voeden. Dit blijft op je netvlies staan!

Na het bezoek aan een Bollywoodfilm in een plaatselijke bioscoop, moeten we op de bus wachten en zien we dat er een kinderfeestje gaande is in een grote omheinde tuin. De dochter wordt 5 jaar en het geheel is een groot slinger en ballonnenfestival. We gaan kijken en worden door de pakweg 150 bezoekers bekeken en gefotografeerd. We krijgen pudding en drankjes en we zijn een bezienswaardigheid. Het feestvarken en de familie is ontzettend blij om ons te zien. Probeer dat maar eens in Nederland!

Dag 5
We vetrekken vroeg in de ochtend voor een 250 km. lange rit naar Agra en zien onderweg een jatri (pelgrimstocht). Duizenden  mensen lopen deze  800 km. lange tocht van 8 dagen van tempel naar tempel, vaak blootsvoets. Nadat Patrick over het kastensysteem heeft verteld, stoppen we bij het beeld van Hanoman (God van het goede) en zien welweer veel stomverbaasde Indiërs die ons als bezienswaardigheid zien.

Na een bezoek aan een tempel uit Zuid India, met veel kleuren en traditionele kleding, rijden we via de autoweg richting Agra. Op de autoweg zien we fietsers, kleurrijke vrachtwagens, scooters, koeien, geiten met hoeders, tractoren met van alles geladen en veel stilstaand verkeer op de vluchtstroken. Er wordt veel getoeterd en dit is heel gewoon. Op de vrachtwagens de tekst “blow your horn”, hetgeen wil zeggen dat je moet toeteren om te zeggen dat je eraan komt of dat je in wilt halen. Je kijkt je ogen uit naar de vele dorpen, gehuchten, kraampjes en bedrijfjes, waar gewerkt wordt zonder enige veiligheidsmaatregelen. We zien volle jeeps met open laadbakken met mensen erin en veel kamelen met wagens.

Na het bezoek aan een klein traditioneel dorp stoppen we bij een klein gehucht, waar mannen met felgekleurde tulbanden op de foto gaan en de inwoners op ons afkomen en dolenthousiast zijn. We bezoeken een klein dorp, waar men nog middeleeuws leeft en verderop bezoeken we een waterput waar de vrouwen vroeger het water moesten halen. Het aangrenzende dorp is één grote kleurpracht en traditie  en de kinderen van de plaatselijke school stormen massaal op ons af. Op de huizen in krijt tekens, gemaakt door de dokter die een bezoek heeft gebracht. We zien boerenkarren, voort getrokken door koeien of kamelen, volgepropt met mensen. Koeienmest wordt overal gedoogd en hiermee wordt gekookt. Het is reukloos en de mest wordt ook op de vloer gesmeerd tegen insecten en slangen. 

Na het bezoek aan en goed bewaarde verlaten stad, dat één pracht en praal is en gesticht is door keizer Akdebar in 1571 uit dank voor de geboorte van een zoon, bezoeken we het paleis van Fateboesiki, één en al pracht en praal, waar de keizer 3 legale vrouwen had (buiten de 10 tallen illegale)  en iedere vrouw een eigen gebouw had. 20.000 Arbeiders hebben 12 jaar lang, dag en nacht aan dit complex gewerkt.  De verkopers van allerlei souvenirs zijn zeer vervelend opdringerig. Onderweg is nog steeds de jatri te zien. Pelgrims slapen en eten in grote tenten langs de weg en vaak wordt er gedanst.

We rijden tegen de avond Agra binnen en het verkeer is en bonte krioelende mengeling van door, langs en naast elkaar rijdende auto’s, brommers (soms met 5 personen erop), riksja’s, fietsen enz. enz. Je kijkt je ogen uit!

Dag 6
We bezoeken het werelderfgoed complex Taj Mahal. 22 jaar lang is eraan gewerkt. Het in 1673 gebouwde monument is adembenemend mooi en we weten niet wat we zien. Alle versieringen zijn met de hand ingelegd in uitgehakt marmer. De controle is streng en gefilmd worden mag alleen vanaf het bordes. Tassen worden streng gecontroleerd op kauwgom, sigaretten enz. Statieven en selfi-sticks mogen niet mee naar binnen. Diverse illegale gidsen zijn actief en het is oppassen. 

Shah Jahan heeft het gebouwd uit verdriet van het overlijden van één van zijn vrouwen. We bezoeken ook de plek waar is door zijn 3e zoon gevangen is gezet, het rode fort. Van hieruit hebben we een mooi uitzicht op de Taj Mahal en de rivier, waar aan de oever aan de overkant honderden vrouwen kleren wassen. Hier is ook een groot gedeelte van de film “Slumdog miljonair” opgenomen. Rondom de Taj Mahal zie je overal politie en militairen met automatische wapens, bang dat ze zijn voor aanslagen.

’s Avonds gaan we met een Riksja naar een backpacker hotel in de omgeving en hebben we vanaf het dakterras een adembenemend uitzicht op de Taj Mahal en de ondergaande zon. Als we na het avondeten in een typisch restaurant hebben gegeten, wurmen we ons te voet een weg door het krioelende verkeer, en we komen tientallen bedelaars tegen, deels zwaar gehandicapt. 

Dag 7
Vandaag gaan we per trein van Agra naar Ochha. De trein doet er 2,5 uur over. De bus, waar gisteravond de koffers zijn ingeladen doet er 8 uur over. In Ochha kunnen we ’s avonds de koffers weer in ontvangst nemen. We zitten in een andere coupe dan de rest van de groep, dit kwam nou eenmaal zo uit. Wij rijden langs wisselende landschappen, samen met Indiërs, Fransen en Engelsen. De comfortabele rit loopt langs tientallen dorpen en gehuchten met vaak behoorlijke krottenwijken met lemen, houten en plaatstalen hutten met veel mensen, die armzalig gekleed zijn,  en veel vee. Tenslotte brengt de bus ons naar door het drukke toeterende verkeer naar Ochha. 

Als we Ochha binnen rijden merken dat de sfeer relaxter is. We checken in, in het geheel in oude tempel stijlgebouwde hotel Amar Mahal en zien een prachtige  tuin. De kamers zijn geheel in oude koloniale stijl, oude bedden, kasten, kranen, lampen enz. We bezoeken de tempel waar de vader van Shah Jahan één nacht heeft geslapen, waarna hij ten strijde moest trekken. De tempel is, evenals vele andere tempels een voorbeeld van grootheidswaanzin. We bezoeken later het gezellige dorp Ochha en zien weer veel bedelende mensen.

’s Avonds hebben wij in het sfeervolle bordes een diner met op de achtergrond de fraail verlichte tuin.

Dag 8
Vandaag is Ans uit de groep jarig en wordt in het zonnetje gezet.  Met een voor haar sfeervol versierde Riksja gaan we de omgeving verkennen. We stoppen bij een dorp, waar aan de ene kant van de hoofdweg een bevolkingsgroep woont, die behoren tot de onaanraakbare, een kaste die het laagste van het laagste is. De andere kant behoort tot de kaste van de pottenbakkers. De onaanraakbaren zijn vriendelijke mensen, die dolgraag op de foto willen. Het ziet er armoedig uit met veel traditionele kleding en veel vee, dat door de straten met armoedige huisjes loopt. Veel kinderen zien er ondervoed uit.

We verlaten het mooie hotel en hebben een rit van 5 a 6 uur naar Katshuaro voor de boeg. We rijden weer door tientallen armoedige dorpen en de koeien liggen soms midden op de weg en het krioelt er van het verkeer. We zien een heuse olifant op de weg lopen bepakt met goederen en een persoon erop. We stoppen om foto’s te maken en geven de hoeder een klein bedrag. De olifant is onderweg naar een festival.

Dag 9
We gaan met een groot gedeelte van de groep een fietstocht maken de binnenlanden in. De fietsen, een soort omafiets, robuust gebouwd, zonder versnellingen en van het merk Hero rijden goed en het zadel veert goed mee. We komen in boerendorpen en maken kennis met de vriendelijke lokale bevolking. De plaatselijke gids vertelt dat de regering een project heeft opgezet om de bevolking in dit deel te huisvesten. We zien het boerenleven zoals dat in India gebruikelijk is met veel kinderen die dolgraag op de foto willen. Bij een boerderijtje zien we een jonge meid die haar gezicht verbrand heeft. Blijkt dat zij olie van een brandende olielamp in haar gezicht heeft gekregen en het ziet er verschrikkelijk uit. De boeren hebben een klein stukje grond en zijn geheel zelfvoorzienend.

De fietstocht is  prachtig en na afloop ga ik met enkele anderen en met Patrick nog een stuk verder fietsen. In de dorpen heb je het gevoel dat de tijd hier heeft stil gestaan. Onderweg moet er veel gedronken worden om niet uit te drogen. We zien enkele kuddes koeien en ossenkarren voorbij trekken en de kleuren in de diverse boerendorpen zijn prachtig. In enkele dorpen worden de terrassen vóór de woning met koeienmest ingesmeerd. Dit heeft te maken met een festival en in de koeienmest worden tekeningen gemaakt.

Als we een plaatselijk cafeetje aandoen, wordt ik door de eigenaar van het ernaast gelegen souvenirwinkeltje naar binnen geroepen en hij laat me, als voorproefje van het erotisch museum, enkele Kamasutra boekjes zien en sleutelhangers die de geslachtsdaad uitbeelden. Hij verteld dat hij hoofdpijn krijgt als hij enkele dagen geen seks heeft…

We bezoeken hierna de bekende erotische  tempels van Katshuaro en krijgen van een plaatselijke gids een interessante rondleiding door dit werelderfgoed monument. De erotische afbeeldingen zijn gemaakt van een bepaald soort zandsteen dat veel langer bewaard is gebleven vanwege het klimaat. De erotische voorstellingen zijn hierdoor goed bewaard gebleven en zijn duizenden jaren oud. Vroeger konden ze er ook wat van, inclusief sodomie… De tempels, gebouwd blok voor blok en als een soort legosysteem in elkaar gezet, zijn tussen 900 en 1100 gemaakt. In 1838 heeft een Brit het per toeval ontdekt. Buiten doen de plaatselijke verkopers van Kamasutra boekjes goede zaken en een verkoper, die ik in het begin had afgeschud met de mededeling dat ik later zou terugkomen (wat ik niet van plan was) komt op me af.  Sportief koop in 2  “vieze boekjes”. 

Dag 10
Vandaag vertrekken we voor een zeer lange rit van ruim 400 km. richting Varanassi. Je kunt er ook voor kiezen om dit deel van de route te vliegen, en dat is aan te bevelen. We verlaten Khajuraho en rijden door tientallen dorpen waar veel bedrijvigheid is. We zien mensen zich buiten wassen en tanden poetsen en bij open vuur. We zien veel vee en honden. We zien een schitterende zonsopkomst en heel veel gekleurde vrachtwagens, allen van het merk Tata, vaak te zwaar beladen en hierdoor scheef hangend naar één kant. We zien honderden vrouwen met potjes water richting tempel lopen om het vervolgens over een beeld te gieten. We komen midden in een optocht van pelgrims met oranje vlaggetjes terecht.

De weg naar Varanassi is voor een groot deel zeer slecht. We wurmen ons door het verkeer en soms wordt de hele bus door elkaar geschud en zijn de slapers meteen wakker. In het plaatsje Zatra wordt driftig bij de plaatselijke apotheek, waar werkelijk van alles zonder recept te krijgen is, een middel tegen diaree gekocht, want sommigen hebben het te pakken. In enkele rivierbeddingen zien we mensen die zich wassen. Verder zien we overal in de dorpen kleine kraampjes, bedrijfjes, kappers en veel huisvuil, dat overal gedumpt wordt en waar de koeien van eten.

Onderweg zien we een gekantelde vrachtwagen liggen en moet de chauffeur halsbrekende toeren uit halen om onder een in aanbouw zijnd viaduct te rijden om erlangs te komen.  Een groot gedeelte van de weg is in aanleg en sommige stukken zouden bij ons afgesloten worden, zo slecht is het wegdek, vol met gaten. Als we onderweg een plaspauze nemen, worden we bekeken alsof we buitenaardse wezens zijn. Iedereen, zelf een groep jongeren met een motor, wil met ons op de foto, want toeristen zijn hier zeldzaam. We beleven een paar hachelijke momenten en onze nieuwe buschauffeur heeft al toeterend de smaak goed te pakken en heeft zich aan de situatie aangepast.

 We rijden via een fraai plateau Noordwaarts richting Varanassi. Dan blijkt dat de chauffeur ook nog eens de verkeerde weg genomen te hebben, zodat we via een omweg in Varanassi komen. Als hij in Varanassi weer verkeerd gereden is en we de brug niet over kunnen, omdat die alleen voor klein verkeer is, moeten we weer enkele tientallen kilometers omrijden. Onderweg naar het centrum van Varanassi komen we in een file van vrachtwagens op de autoweg, omdat zij vandaag vanaf 21:00 uur mogen rijden, vanwege de zondag. De chauffeur haalt halsbrekende toeren uit en via het verkeerde weggedeelte rijdt hij, samen met anderen, richting centrum. 

Na een discussie met enkele boze vrachtwagenchauffeurs mogen we via een gat in de middenberm erdoor rijden, maar dan komt de volgende domper. Het viaduct op de enige toegangsweg naar ons hotel blijkt te zijn afgesloten vanwege werkzaamheden. Na een verhitte discussie tussen de chauffeurs en wegwerkers mogen we toch erdoor. Na enkele uren vertraging bereiken we ons hotel, waar we opgewacht worden door Henk en Astrid, die deze route hebben gevlogen. Geen aan te bevelen rit!

Dag 11
We bezoeken vandaag de heilige stad Varanassi en gaan naar de plek waar Boedha zijn eerste preek heeft gehouden en bezocht wordt door vele Hindoes en Boeddhisten . Het verkeer in deze stad geloof je niet, iedereen en alle voertuigen en voetgangers door elkaar heen. Er zijn geen regels. Ook hier weer krottenwijken en veel bedelaars waaronder veel kinderen. We bezoeken een archeologisch museum, waar beelden staan die uit de grond gegraven zijn ter bescherming tegen de Moslims.

Na het bezoek aan een traditionele weverij, met eeuwenouden technieken voor het weven, die langzamerhand uitgestorven raakt, rijden we naar het centrum. We gaan met fietstaxi’s naar de oever van de Ganges, een belevenis door het drukke, woelige verkeer. Een paar honderd meter voor de oever gaan we te voet door de nauwe, middeleeuwse straatjes. We zien opgestapeld brandhout klaar staan voor de rituele lijkverbrandingen. Hier mag niet gefotografeerd worden. Ook hier weer veel militairen en politie met zware wapens, want men is bang voor een aanslag. Vanaf een verhoging  zien we de brandstapels. We zien dat stoffelijke overschotten naar beneden gebracht worden, omhuld in kleurige gewaden. Met veel zang en gebed worden de lijken naar beneden vervoerd door familie en worden de voeten in de Ganges gedompeld, waarna ze naar de brandstapel gedragen worden. De lijken worden hierna, gekleed in een ander soort gewaad op de brandstapel gelegd en in brand gestoken. Men denkt dat men, na het uitstrooien van de as in het Nirwana komt. Als je reïncarneert, heb je hier iets fout gedaan.

We stappen op de boot en gaan het avondritueel een stuk verder bewonderen. De avond/nacht wordt verwelkomd en enkele priesters doen dit met veel muziek en rituele handelingen. Gadegeslagen door mensen op enkele honderden bootjes ziet het er, mede door het vele licht en kaarsjes erg mysterieus uit. Vanaf de boot wordt door de hele groep een kaarsjes in bakjes met bloemetjes aangestoken en in de Ganges gezet. Heel spiritueel allemaal. Hierna lopen we weer te voet richting Riksja’s en dan naar het hotel.

Dag 12
We vertrekken om 05:00 uur weer naar de oever van de Ganges voor het ochtendritueel. Via het drukke stadsverkeer, het blijft ongelooflijk, komen we weer aan de oever aan om deze 3500 jaar oude rituelen te aanschouwen. Als we bij de trappen aankomen, zien we een prachtige zonsopkomst. Hierna zien we weer spirituele bewegingen en zang door een priester, hoog op een altaar. De zon wordt begroet. We fotograferen Sadoes, oude mannen die het aardse leven hebben opgegeven en vrouw en kinderen in goede orde hebben achtergelaten. Hier wachten ze op de dood om daarna gecremeerd te worden. Dit is een hele eer en is het hoogste wat een Hindoe kan bereiken.

We gaan in een grote roeiboot langs de over varen en zien honderden mensen zich wassen. Er drijft een opgeblazen dode hond langs, want dode dieren worden in de Ganges gegooid. We varen langs tempels en zien op de muren, tientallen meters hoog enkele jaartallen als teken hoe hoog  het waterpeil is geweest afgelopen jaren. Het ergste was in 1948.

Na de boottocht hebben we enkele uren rust, broodnodig na 11 dagen intensief bezig zijn. Bij het hotel zien we op de 8e etage van een nieuwbouw enkele bouwvakkers op van bamboe gemaakte steigers staan, zonder enige veiligheidsmaatregelen. Ik durf er niet naar te kijken!

’s Middags gaan we een wandeling maken langs de Ganges en zien diverse taferelen. Door de smalle straatjes, waar je je weer in de middeleeuwen waant, lopen we weer terug door het drukke stadsverkeer. Na het avondeten nemen we afscheid van Ans en Petra, die morgen terug vliegen omdat ze alleen de reis India hebben geboekt.

Dag 13
Vroeg vertrekken we met de bus richting Nepalese grens. Een tocht van 340 km. Nadat we vanaf een brug een zonsopkomst zien met vissersbootjes op het water met mist, rijden we Noordwaarts. We rijden over een soort provinciale weg, omdat de hoofdweg bij Koraphur te druk is. We rijden dorp na dorp en we worden bekeken of de Maharadja zijn. Hier hebben ze nog nooit een blanke gezien. In sommige dorpen zie je het hakenkruis (Swastika) op de voorgevel. Dit is duizenden jaren oud en betekent geluk. Ook heeft hier het Arische ras hier eeuwen geleden geleefd. Deze voelden zich bevoorrecht boven ieder ander. Hitler heeft zijn ideologie gewoon vanuit India gekopieerd!

Wij rijden wederom door tientallen dorpen, met veel winkeltjes en bedrijvigheid. We komen terecht in een wegblokkade van boze mensen, maar de Indiase politie, allemaal uitgerust met een flinke stok, is ter plaatse en heeft de mensen verdreven. Nadat een plotseling overstekende koe onze bus geraakt heeft en de chauffeur vlug verder rijdt, bang voor boze boeren, lunchen we in Koraphur, een kleine plaats vlak voor de Nepalese grens. De schrik bij de Indiase chauffeur zit er goed in, en hij wil snel verder rijden, bang om gevolgd te worden want ze zullen hem lynchen.

We rijden richting Nepalese grens en Patrick adviseert ons om alle geld weg te stoppen, want grote bedragen Indiase roepies mogen het land niet in. De Indiaas Nepalese grens een is drukte van jewelste. Nadat onze koffers op Riksjas geladen zijn, moeten we enkele honderden meters lopen richting grenskantoor op een straat met van verkeer, grote vrachtwagens, voetgangers, riksjas en vee. Nadat we onze paspoorten hebben ingeleverd, die voorzien worden van een visum sticker en we 25 dollar hebben betaald, lopen we Nepal binnen en krijgen we onze paspoorten weer terug.

Dag 14
We rijden Lumbini binnen en brengen een bezoek aan de geboorteplaats van Boeddha. Volgens  de Nepalezen is hij hier geboren en niet in India. In het museum zien we een plaats, gemarkeerd door een steen, dat de geboorteplek is. Fotograferen is niet toegestaan binnen. Buiten zien we een grote boom met erom heen pakweg 150 monniken, in diep gebed. De moderne tijd heeft hier ook toegeslagen, want we zien een monnik alles op foto vastleggen met een ipad. We rijden een mooie route door de bergen en komen aan in het nationale park Chitwan, waar we in een mooie lodge inchecken, midden tussen het groen en veel vogels.

Na de lunch maken we een rit per ossenkar door de mooie natuur en zien we vrouwen op rijstvelden werken. We bezoeken een boerendorp waar de Tharu’s wonen een verdreven volk uit India, dat zich enkele eeuwen geleden hier heeft gevestigd. Dit is het enige volk dat resistent is tegen malaria. Nadat we langs een boerderij lopen, waar olifanten verzorgd worden die in het park hout vervoeren en ook zorgen voor veiligheid tegen stropers, wandelen we aan de oever van de rivier, waar we op enkele tientallen meters de eerste krokodil spotten. Na afloop wordt bij de lodge’s een traditionele dans opgevoerd door de plaatselijke bevolking.

Dag 15
We gaan met 3 ploegen in een kano op de rivier varen en spotten enkele krokodillen en veel gekleurde vogels, de één nog mooier dan de andere. Het jungle gebied is prachtig en als we uitstappen zien we een vegetarische krokodil liggen, op ongeveer 20 meter afstand. We wandelen een stuk de binnenlanden in en komen in contact met de vriendelijke lokale bevolking. Wietplanten groeien hier langs de kant van de weg. Mijn vrouw heeft intussen geld ingezameld bij de groep en samen met Astrid en de lokale gids Robin wordt in de plaatselijke supermarkt aardappelen, groente  en andere benodigdheden gekocht. Alles wordt hierna bij het plaatselijke weeshuis afgeleverd en dit wordt zeer op prijs gesteld, ook door de groep.

We vetrekken in een aantal jeeps de jungle in, na 1,5 uur vertraging door de regenval, en spotten neushoorns, apen, bizons, herten pauwen en veel vogels. Echter de regen komt terug en na 2,5 uur rijden we terug richting lodge.

Dag 16
We verlaten Chitwan en rijden via een prachtig bergmassief met prachtige vergezichten richting Pokhara. We rijden door het gebied van de Gurka’s, een volk dat bekend staat door zijn moedige krijgers. Dit was bij de Britse bezetter niet onopgemerkt gebleven en de krijgers zijn bij het Britse leger ingelijfd. Ieder jaar wordt er een selectie gedaan om jonge Gurkha’s als commando op te leiden voor het Britse leger. De 150 overgebleven kandidaten die overblijven genieten na het afzwaaien een blijvend Brits pensioen. In de buitengebieden zien we overal mooie huizen van gepensioneerde Ghurka’s.

We rijden verder door de bergen langs een rivier en zien veel kabels lopen van de ene naar de andere kant van de bergwanden. De bewoners van de dorpen aan de andere kant gaan in een mand en hijsen zichzelf naar de overkant. Patrick verteld dat schoolkinderen uit de bergdorpen soms wel 3 uur moeten lopen naar school.

We brengen een bezoek aan een Tibetaans monnikenklooster, waar ongeveer 60 jonge monniken tussen de 5 en 22 jaar leven. We maken een gebedsdienst mee en raken onder de indruk van de rituelen en zien de passie waarmee deze kinderen het Bhoedisme beleven. We brengen een bezoek aan het stadje Pokhara met zijn vele winkeltjes en het is ongelooflijk hoeveel streekproducten je hier voor een lage prijs kunt kopen.

Dag 17
We vertrekken vroeg voor een stevige wandeling door het Annapurra gebergte. Nadat een busje ons bij het uitkijkpunt heeft gebracht, splitst de groep zich in 2. De ene helft doet de makkelijke route en wij de moeilijke, met als aanvang een stevige klim gedurende 30 min. We zien prachtige vergezichten op de voorloper van het Himalayagebergte en komen op 1500 meter hoogte met een fenomenaal uitzicht op Pokhara. Helaas werkt het weer niet mee. Het is wel droog, maar normaal kun je van hieruit de besneeuwde toppen de Himalaya zien, nu niet dus. Op de top komen we op een vlak stuk en met het andere gedeelte van de groep vervolgen we onze wandeling, die door diverse boerendorpjes loopt. We zien veel Nepalese mensen in traditionele kleding voor hun typische huisjes zitten. We zien boeren met ossenkarren het land omploegen en dit levert een prachtig plaatje op. Men wil dolgraag op de foto, maar enkelen vragen om geld.

We lopen met schoolkinderen mee en als we op de route aankomen bij een school, willen de kinderen dolgraag de verrekijker van Rob uitproberen. Nadat de vriendelijke uitnodiging van de directeur hebben afgewezen vanwege de tijd, lopen we door pittoreske dorpjes en adembenemende landschappen. We zien oude bewoners, de gezichten getekend en sommigen op blote voeten. De wandeling is 11 km. In de middag kopen we spotgoedkope kleding in Pokhara, waar ook veel Chinezen en Japanners verblijven.

Dag 18
We vetrekken vroeg vanuit een bewolkt Pokhara, voor de rit richting Kathmandu. Onderweg door de bergpassen begint het stevig te plenzen en op sommige stukken is het flink mistig. We komen weer veel gekleurde vrachtwagens uit India tegen op deze enige weg naar Kathmandu. Onderweg, ongeveer 100 meter vóór ons gebeurd een ernstig verkeersongeluk, waarbij we ongeveer 1,5 uur vertraging hebben. Bij dit ongeluk, waarbij mensen in een busje bekneld zijn geraakt, komen 5 Koreaanse backpackers om het leven. Ik zal de details besparen wat we gezien hebben, maar de verbijstering  bij de groep zit er goed in. Patrick verteld dat particulieren vaak met busjes mensen vervoeren en op deze route vaak levensgevaarlijke stunts uithalen om zo spoedig mogelijk in Kathmandu aan te komen om nog meer geld te verdienen.

Tijdens een plaspauze ga ik samen met Rob over een hangbrug naar de andere kant van de bergwand. Heel leuk! Na de lunch komen we, op ongeveer 25 km. van Kathmandu in een bekende bottleneck terecht in een smalle bergpas stijl omhoog. We zien vaak de veel te zwaar beladen vrachtwagens uit India, die het verkeer vaak ophouden. Sommigen gaan soms door een as en dan is de hele straat geblokkeerd. De weg gaat door tientallen dorpen en gehuchten. Op sommige berghellingen zie je laaghangende bewolking en dit doet zeer mysterieus aan. We zien dat chauffeurs soms halsbrekende toeren uithalen bij het inhalen en het gaat vaak maar net goed. Alleen de backpackers bij dat ongeluk hadden dus minder geluk.

Bij aankomst in Kathmandu bezoeken we de zg. Apentempel, vanwege de vele apen die hier verblijven. Patrick zegt dat iedereen etenswaren uit de tas moet laten, want de dieren schijnen zeer brutaal te zijn en rukken zo je tas weg als ze eten ruiken. Helaas is het regenachtig weer en de apen laten zich maar mondjesmaat zien.

’s Avonds checken we in in het koloniale uit 1846 stammende Shankar hotel, waar vroeger een koning heeft gewoond. Prachtig!    

Dag 19
We brengen een bezoek aan het oude Kathmandu, ongelooflijk wat je allemaal ziet. Kleur, geur en geluid, alle zintuigen komen aan bod in een wirwar van mensen in traditionele kledij, kraampjes, gebedshuizen en bedelaars.

We brengen een bezoek aan de tempel van de levende godin Kurmani. De huidige Kurmani is 9 jaar oud en als ze menstrueert of op een andere manies bloed verliest, is zij godin af en wordt een nieuwe gekozen. We bezoeken Bandhanathplein, waar de oudste stupa (tempel) ter wereld staat. Hier is het geweldig om te fotograferen en langs de stupa hangen de bekende gekleurde gebedsvlaggetjes. We zien veel mensen in diep gebed en meditatie. We brengen een bezoek aan de bekende crematieplaats Pashupatinath, waar we getuige zijn van diverse crematies. In tegenstelling tot India mag hier wel gefotografeerd worden. De as wordt in de plaatselijke rivier gegooid, die uitkomt in de Ganges. Ook hier gaan crematies 24 uur per dag, 365 dagen per jaar door. We zien Sadoes, rijkelijk beschilderde mannen, die op de dood wachten en die roeppies vragen als ze gefotografeerd worden. 

We gaan naar de stad Bhaktapur ten Oosten van Kathmandu en eten bij een plaatselijke lokale familie een traditioneel Nepalees gerecht, inclusief eigen gestookte rijstwijn. We bezoeken de oude binnenstad en gaan weer terug naar de middeleeuwen en zien we geweldige vriendelijk mensen , die geen problemen hebben als we ze fotograferen in hun traditionele kleding. Mijn camera maakt overuren. Na bezoek aan de pottenbakkersbuurt met vele winkeltjes en handgemaakte souvenirs, zit de dag erop. Het geweldige weer maakt van deze dag een topdag.

Dag 20
Na een zeer vroege wake up call vertrekken we met de bus richting vliegveld voor de vlucht van 07:45 naar Istanbul. Daar aangekomen krijgen we een domper. De vlucht is 4 uur vertraagd, vermoedelijk door de giga stroomstoring in Turkije op 31/03. We vetrekken daardoor pas om 12:50 en vliegen dan naar Istanbul. Daar aangekomen moeten we rennen om de aansluiting van de vlucht naar Amsterdam te halen. Op deze laatste vlucht zitten mijn vrouw en ik ver uit elkaar, omdat deze vlucht omgeboekt is en we ergens ertussen geplaatst zijn.

Omstreeks 22:30 uur komen we aan op Schiphol en nadat we onze auto hebben opgehaald, rijden we in ongeveer 2,5 uur richting Zuiden. We komen midden in de nacht aan en zijn te moe om de koffers nog naar binnen te slepen. Moe, maar vol indrukken gaan we naar bed.

Slot: einde van een overweldigende, choquerende cultuurreis die ons nog lang zal heugen en dankzij onze uitstekende gids Patrick is deze reis onvergetelijk geworden.

Enkele tips:

  • Wees flexibel, in India is alles anders en vaak onbegrijpelijk. Bedelaars zijn overal en vaak vasthoudend.
  • Kijk uit met koude groenten en neem strikt de hygiëne in acht. Was regelmatig je handen.
  • Pinnen gaat in het algemeen in beide landen goed.
  • De busrit naar Varanassi is een hel en het advies is om dit stuk te vliegen.

India en Nepal: ÿou hate it ore you love it, but you’ll never forget it. Namasté India en Nepal.

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven