14-daagse familie groepsreis Ecuador: Indianen, Andes en Amazone

Frank op familiereis door Ecuador

Intro

Mijn naam is Frank en in de meivakantie ben ik met Herma en onze kinderen Vincent (11) en Ivan (10) twee weken lang op familie groepsreis naar Ecuador geweest.

Graag wil ik onze reiservaringen delen en vertellen hoe ik het nog vrij onbekende Ecuador en reizen met een groep heb beleefd. Vincent en Ivan hebben een aantal vlogs gemaakt waarin ze vertellen over hun avonturen! 

Deze week deel 1, dag van aankomst en op verkenning in Quito.   

Dag 1: Ivans verjaardag

Ivan: ‘Papa, ik ben nog steeds jarig!’

Onze zoon Ivan is vandaag tien jaar geworden. Het is middag in Ecuador en we zijn net aangekomen op de luchthaven van Quito na een rechtstreekse vlucht van om precies te zijn 11 uur en 40 minuten. De dag voor onze eerste familie groepsreis hebben we zijn verjaardag uitgebreid gevierd. En in het vliegtuig doen we dat nog eens dunnetjes over. 

Even na het opstijgen verrast een KLM stewardess hem met slingers en een klein cadeautje: een beker met chocolaatjes. En laat dat nu net zijn favoriete snoepgoed zijn. Ivan heeft het bezoek aan de cacaoplantage op dag 12 alvast omcirkeld. 

Vincent (twaalf jaar) kijkt heel erg uit naar het bezoek aan de Amazone. Hij is bezig met de laatste maanden van groep acht en heeft zijn werkstuk hierover gehouden. Zijn diepste wens is om wilde dieren te spotten en als het even kan een anaconda. Zwemmen in de rivier gaat hij zeker niet, stel je voor dat ie gebeten wordt door een piranha.

Een paar weken eerder heeft ie meegelopen met de klimaatmars. Een verre reis is natuurlijk niet goed voor het milieu, maar dat doen we ook zeker niet elk jaar. Sinds kort probeert hij geen of zo weinig mogelijk vlees te eten, dat is alvast een begin. 
 
Wie zouden onze medereisgenoten zijn? We hebben via het reisforum geen contact gezocht. In de aankomsthal van de nieuwe luchthaven International Mariscal Sucre maken we kennis. De groep bestaat naast ons, Frank & Herma met kinderen Ivan en Vincent, uit: 
  • Jimmy en Seema en hun twee zoontjes Shiven (twaalf jaar) en Krishan (negen jaar); 
  • Henk en Irene, de ouders van Seema; 
  • Annemarie en Jan-Jaap, moeder en zoon; 
  • Theo en Wilma, een echtpaar dat alweer hun vijftiende FOX rondreis maakt. Wilma legt uit dat ze voor deze reis heeft gekozen vanwege het programma en de reisperiode. Ze hebben zelf oudere kinderen en hebben ook kleinkinderen en vinden het juist gezellig dat er families met kinderen meegaan.
Samen zijn we met een gezelschap van in totaal veertien personen. Beter gezegd zestien, onze reisleider Armando en chauffeur David meegerekend.  
 
We stappen in de bus op weg naar ons eerste overnachtingshotel in het noorden van de hoofdstad. Reisleider Armando is Ecuadoriaan en heeft zes jaar in Nederland gewoond. Hij spreekt opmerkelijk goed Nederlands.

Zoals gezegd, Ivan is nog steeds jarig en tijdens de transfer naar hotel Quito is hij zo attent om hem te verrassen met een cadeautje, Ecuadoraans speelgoed. Zijn dag kan niet lang genoeg duren, hoewel we voor ons gevoel de nacht ingaan en het hier pas middag is. Armando legt vooralsnog het hoognodige uit en bespreekt in het kort het programma voor de volgende dag. 

Rond half vijf lokale tijd komen we aan in ons hotel, dat gelijk prettig aanvoelt. Het ligt in het hart van één van de meeste exclusieve woon- en zakenwijken van de hoofdstad. Op weg ernaartoe ervaren we al dat in Ecuador werkelijk waar geen meter vlak is. 

De check-in verloopt vlot en in een mum van tijd ontvangen we de sleutels van onze kamers, die uitkijken op een basketbalveldje en een heerlijk buitenzwembad. ‘Qual es el codigo wifi?’, oftewel ‘wat is de wificode?’, vraag ik – met mijn telefoon in de hand - in mijn beste Spaans aan de receptionist.

Mocht je plannen hebben Ecuador te bezoeken, dan hoef je je hierover alvast geen zorgen te maken. Alle hotels die we bezochten beschikken over wifi, waar overigens niets voor in rekening werd gebracht. 
 
Het is bewolkt en zo’n 20 °C, maar dat belet de vier jongens - die elkaar gelijk hebben gevonden - niet om een eerste duik te nemen in het verwarmde zwembad. Mooi, kunnen wij snel onze eerste dollars pinnen even buiten het hotel.


We hebben afgesproken om de volgende dag de fooienpot te betalen. Armando legt uit dat hiervan o.a. het hotel- en restaurantpersoneel, de chauffeurs, lokale reisleiding, portiers en kruiers worden betaald. We zien gelijk al leuke restaurantjes in de straat en stappen binnen bij een sfeervolle lunchroom - met op het raam het bordje ‘forget love, fall in coffee – en drinken onze eerste Ecuadoraanse café con leche. We waren er al bang voor, het zwemplezier van de jongens duurt niet al te lang, want al snel begint het flink te plenzen. 
 
We frissen ons nog één keer op vandaag en duiken een Argentijns restaurant in tegenover ons hotel. Met op het menu uiteraard veel steaks, maar ook heerlijke groentegerechten. We zijn alle vier aan het instorten en na een snelle maaltijd is het mooi geweest voor vandaag.

Eenmaal op de kamer gaan de boys gelijk plat. Zelf kan ik het als sportfanaat niet nalaten om de tv aan te zetten. Kanaal 1 is Vaticaan TV, Ecuador is nu eenmaal een gelovig en overwegend katholiek land. Ik zap kort naar ESPN voor wat laatste sportflitsen voordat ook ik als een blok in slaap val. 
 

Dag 2: op verkenning in Quito

Krishan: ‘Ik heb zin in de jungle, spinnen zien en lekker warm weer!’

Het is zondag eerste paasdag en vandaag gaan we op verkenning in Quito. We genieten eerst van een uitgebreid ontbijt in het restaurant, terwijl we vanaf de zevende etage uitkijken op het stadsleven en de in nevelen gehulde bergen. 

Tijdens onze rit naar de evenaar komt Quito langzaam tot leven. De stad barst zowat uit zijn voegen en veel bergflanken zijn hier volgebouwd met een lappendeken van kleurrijke huizen en met muurschilderingen opgevrolijkte gebouwen. Quito kan zo te zien alleen nog maar in de lengteas groeien. En de lucht in uiteraard.

Bij elk stoplicht zien we krantenverkopers en straatartiesten. De jongleurs die trucjes doen voor wat muntgeld zijn veelal Zuid-Amerikaanse jongeren op rondreis die zo hun dagelijkse kostje proberen te verdienen.

We rijden over de wel 30 kilometer lange Avenida las Amazonas, die in de tegenovergestelde richting gesloten is. Armando vertelt dat dit elke zondag het geval is. De regering wil zo de inwoners van de hoofdstad aan het bewegen te krijgen. We zien dan ook veel mensen ontspannen joggen en fietsen.

Vol trots vertelt Armando over Richard Carapaz, de bekendste Ecuadoraanse wielrenner, die in 2018 een Giro etappe wist te winnen. ‘Een uitzondering,’ zegt hij spottend. ‘Wij zijn nogal lui aangelegd en fietsen heeft een lage status in ons land. We hebben geen groot sportverleden.’

Zo is opmerkelijk genoeg een snelwandelaar (ik heb het opgezocht, ene Jefferson Pérez) de enige sporter is die ooit olympische medailles won en daarmee de meest succesvolle sporter van het land is. Nu is dit ongetwijfeld Carapaz, want een maand na ons bezoek wist deze Ecuadoraanse wielrenner immers de Giro d’Italia te winnen!

Ook volleybal is populair, al spelen ze hier zogenaamd Ecua-volley, een variant waarbij het team slechts uit drie spelers bestaat, je de bal een seconde mag vasthouden en het net hoger hangt dan gebruikelijk. Voetbal is en blijft de nationale volkssport. Om Quito op de toeristische kaart te zetten, heeft de huidige burgemeester zelfs het plan geopperd om een nieuw nationaal stadion te laten bouwen met de middellijn precies op de evenaar!

Bezoek aan het zonnewegmuseum
Vlakbij het interactieve museum Inti Ñan staat een monument op de plek waar de Fransen in de achttiende eeuw dachten dat de 0-gradenlijn lag. Maar dat bleek achteraf niet helemaal juist te zijn.

Mijn gedachten dwalen af naar mijn voormalig wiskundeleraar van de middelbare school, meester Van der Putten. Bij de sommen die hij uittekende op het krijtbord zat hij steevast net wat tienden van punten naast het juiste antwoord. Als hij hier op gewezen werd, luidde steevast zijn antwoord: ‘Ach, een kniesoor die daar op let!’ De Fransen zaten er om  precies te zijn 260 meter naast.



Wij bezoeken het interactieve evenaarmuseum Inti Ñan met de echte 0-gradenlijn. Bij aankomst is het er heerlijk rustig. Het zonnetje laat zich ook nog eens voorzichtig zien, dat kan geen toeval zijn. Inti betekent ‘zon’ in de Inca taal en ñan ‘weg’. De zonnegod was één van de belangrijkste goden van de Inca’s. 

Dit zonnewegmuseum staat vooral bekend om de leuke proefjes die je hier kunt doen op en bij de 0-gradenlijn. De lokale gids die ons tijdens de toer begeleidt, blijkt uit dezelfde streek in de Amazone te komen als Armando. Best bijzonder vertelt hij. Dit deel van Ecuador is al decennialang achtergesteld en deelt niet bepaald mee in de olie-inkomsten die hier worden gegenereerd. De mensen blijven veelal in de streek en weinigen trekken de stad in om verder te studeren. Later tijdens de busritten zal hij hierover nog veel meer vertellen.

Eerst leren we in het museum meer over de verschillende culturen en regio’s van Ecuador. Het land bestaat grofweg uit vier gedeeltes: 
het Hoogland (ook wel de Sierra genoemd);
de Costa (het tropische kustgebied);
de Amazone;
en de Galapagos eilanden. 

Of het nu ligt aan de gids die hier vandaan komt, ik weet het niet, maar de uitleg over de Amazone is vooral erg boeiend. Zo leren we meer over de indianenstam Shuar, bekend om de ‘shrunken heads’.



Deze voormalige koppensnellersstam geloofde dat de geest van de mens blijft voortleven in het hoofd van de overledene. Dit werd ontdaan van de schedel, met planten bewerkt ter conservering, gestoomd - zodat de huid krimpt - en vervolgens met stenen opgevuld. Het gekrompen hoofd werd vervolgens met veren versierd en op een speer gespietst.
Een collectie van de hoofdjes is in vitrines te bewonderen. Ook zien we opgezette dieren, waaronder een boa constrictor en tarantula, wat weer een lokale lekkernij blijkt te zijn. 

Bekomen van het verhaal over de shrunken heads, stoppen we bij een standbeeld van een Huaorani indiaan uit de Amazone met een door een touw afgebonden penis. Dit heeft uiteraard een bijzondere reden, vertelt onze gids. De candiru, beter bekend als de plasvis, kan je plasbuis inzwemmen en er zich in vastzetten met stekels. Onze jongens besluiten ter plaatse om niet te gaan zwemmen in de Amazone… 

Het gaat te ver om alle verhalen die de gids vertelt hier te delen. Wel wil ik nog melden dat op het terrein een traditioneel woonhuis (een hut is een betere benaming) staat van de oorspronkelijk bewoners van de hooglanden. Dit huis ziet er weer geheel anders uit dan een traditioneel woonhuis van de indianen. Beide type huizen gaan we later deze reis nog in het echt bezoeken. 

Natuurlijk zijn de zwaartekrachtproefjes op en rond de 0-gradenlijn het hoogtepunt van ons bezoek, vooral voor de jongens. Wat we ook proberen, Jan-Jaap weet uiteindelijk als enige een ei op een spijker te laten balanceren. Naast eeuwige roem die hem ten deel valt, ontvangt hij een heus certificaat met stempel.



Ook de proef met de emmer water wordt natuurlijk gedaan. Zo zien we met onze eigen ogen hoe het water op het noordelijk halfrond tegen de klok in wegdraait door de afvoerbak en zuidelijk halfrond precies andersom. Vlak voor de uitgang genieten we nog van een traditionele dansshow en kunnen we als souvenir een stempel van het museum in ons paspoort laten zetten. 

Duurzaam op reis!
Goed om te weten is dat vooraan in onze bus een grote hervulbare watertap staat. Veel drinken en goed insmeren is het devies tijdens een verblijf op en rond de evenaar en we vullen onze flesjes dan ook bij tijdens de rit op weg naar het uitzichtpunt El Panecillo.


Het laatste stukje rijden we slingerend over een kasseienstrook steil omhoog tot boven 3.000 meter hoogte. Op de groene heuveltop stond ooit een zonnetempel van de Inca’s en vandaag de dag is het 45 meter hoge beeld van de Heilige Maagd van Quito hier de blikvanger. Deze Madonna met vleugels is gemaakt van wel 7.000 stukken metaal.

We bezoeken er het gezellige marktje met houten kraampjes en bestellen een geroosterde maiskolf. We zien hier veel schooiende honden, een beeld dat steeds weer terugkomt, waar we ook naartoe reizen. Gelukkig zijn ze niet opdringerig en houden ze gepaste afstand. Het uitzichtpunt op El Panecillo is de beste plek om de mooiste foto’s te maken van de oude binnenstad met zijn smalle gerasterde stratenblokken, koloniale gebouwen, pleinen en  kathedralen. 



Het is lunchtijd als we afdalen naar het oude centrum. De bewolking neemt nu met de minuut toe en de eerste druppels dalen uit de hemel neer. In Quito moet je altijd gewapend zijn met zowel zonnebrand als regenpak en paraplu. Het weer is er het gehele jaar door aangenaam lenteachtig. Wel kan het snel omslaan en weervoorspellingen geven weinig zekerheid, ook vandaag niet.

Als we uit de bus stappen, plenst het en we lopen linea recta naar het restaurant aan het prachtige Plaza San Francisco, dat direct naast het oudste barokkerk van Zuid-Amerika ligt en uitkijkt op het plein. Jammer, want het is Pasen en het plein was juist zo levendig vol met kraampjes en muzikanten!

De bui is nog lang niet over als we na de lunch de zegen ontvangen van de voorganger van de paasdienst die net ten einde loopt. Vooral Krishan is opgetogen. Zijn moeder vertelt me dat hij het prachtig vindt om kerken te bezoeken en tijdens elk bezoek een kaarsje opsteekt. Het plafond van de kerk is bijzonder fraai versierd met afbeeldingen van de zon, de god van de Inca’s. Ook dit is geen toeval, de kerk is gebouwd op de ruïnes van een Incapaleis.



Het hoost inmiddels en de lol is er een beetje af als we oversteken naar wat ook wel de mooiste kerk van Latijns-Amerika wordt genoemd: de Iglesia de la Compañia de Jesús. Dubbelpech vandaag, de rijk versierde kerk blijkt op dit tijdstip gesloten. Het middagprogramma valt zo letterlijk in het water. Met een bezoek aan La Basílica del Voto Nacional, een kopie van de Notre-Dame in Parijs en de grootste gotische basiliek van Latijns-Amerika, sluiten we onze stadstoer af deze middag. 



Weetjes over Quito
✓ Quito is maximaal zes kilometer breed, 40 kilometer lang. 
✓ Het ligt op een hoogte van 2.850 meter en daarmee is dit officieel de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld. 
✓ Tijdens de laatste volkstelling in 2014 woonden er bijna 2,7 miljoen mensen. In Ecuador heeft alleen Guayaquil meer inwoners. 
✓ De stad ligt op 24 kilometer van de evenaar en wordt door besneeuwde vulkanen omgeven. Zo is de Guagua Pichincha vulkaan goed zichtbaar vanaf de luchthaven. Rond de eeuwwisseling was deze voor het laatst actief.

 

Dag 3: op weg naar Tena in de Amazone

Voordat we de bus instappen op weg naar de Amazone, doen we een laatste check. Wat hebben we in de bus binnen handbereik? 
Deet: ✓
Zowel een lange als korte broek : ✓
Zonnebrand: ✓
Zwemkleding: ✓
Een T-shirt met lange en korte mouwen: ✓
Onze flesjes water: ✓
We hebben er vooral heel veel zin in!


Cayambe Coca National Park
De route vandaag leidt langs de actieve Cotopaxi vulkaan. Dit is ook de één na hoogste berg van Ecuador na de Chimborazo (6.310 m), zo leren we. We gaan dus eerst een aanzienlijk stuk klimmen. Ik vraag aan Vincent en Ivan of ze weten wat de hoogste berg in Nederland is en hoe die heet. Als ik vertel dat dit de Vaalserberg is met ruim 300 m, moeten we alle drie glimlachen.

Onderweg zien we het landschap leger en kaler worden. Je verwacht nu niet direct dennen en eucalyptussen midden in de Andes, maar toch trekken ze aan ons voorbij. De dennen zijn vanuit Canada geïntroduceerd en eucalyptusbomen vanuit Australië. Grote stukken grond zijn hier opgekocht door houtexploitanten. We zullen het verhaal vaker horen. De winsten die de bedrijven maken, komen ook hier niet ten goede aan de lokale bevolking.

Ook zien we weides vol met stieren. ‘Die worden gefokt voor het stierenvechten’, legt Armando uit. Dat is in Ecuador nog steeds toegestaan, maar gelukkig mogen de stieren niet meer gedood worden door de torero’s.

Na zo’n anderhalf uur rijden, strekken we op ruim 4.000 meter hoogte de benen in Cayambe Coca National Park. We turen tevergeefs naar condors, maar spotten hoog in de lucht wel een caracara en tussen de struiken een grazend hert.


Op deze hoogte groeit alleen nog de magische polylepis boom, ook wel papierboom genoemd, die ooit grote delen van de Andespieken bedekte. Het bijzondere aan deze boom is dat hij slechts een paar millimeter per jaar groeit. De schors vernieuwd constant om zich te weren tegen mossen. Deze oude polylepisbossen gaan de erosie in dit gebied tegen en zijn een bron van veel geneeskrachtige planten. 

Kolibries spotten 
Het is nog geen 12.00 uur en eigenlijk staat de lunch al op het programma, maar Armando stelt voor deze uit te stellen tot we afgedaald zijn in de Amazone, want daar heeft hij een verrassing voor ons in petto. We zijn benieuwd!

Als we afdalen maken we aan de rand van het nationale park wel een koffiestop bij een lodge om kolibries te spotten.


Aan de papierbomen hangen drinkbakjes met suikerwater. Dit moet een waar paradijs zijn voor deze vogeltjes. We spotten meerdere, bont gekleurde soorten kolibries en iedereen blijft maar foto’s schieten en filmpjes nemen. 


Het is duidelijk dat we het stedelijk gebied achter ons hebben gelaten als we een verkeersbord met een overstekende beer ontwaren met de bijbehorende tekst: ‘Osos cruzando’. Overstekende beren dus. Dit is het leefgebied van de enige beer die Zuid-Amerika rijk is: de brilbeer. Armando laat ons een foto zien die hij tijdens één van zijn eerdere reizen heeft gemaakt van een brilbeer die over de weg kuiert. Wij moeten het met het bord doen helaas. 

Van de Sierra naar de Amazone
In de bus bevindt zich voorin een hoogtemeter. Zo zien we dat we best wel snel dalen. De omgeving wordt zienderogen groener en groener. De hooglanden gaan langzaam over in groene glooiende bosrijke heuvels met heel veel groene weides. Zo loopt de Sierra geleidelijk over in de Amazone.

Als we een oliepijpleiding zien, begint Armando te vertellen over de oliewinning in de Amazone, die van groot economisch belang is voor het land. We bemerken een licht cynische toon in zijn stem. Hij vertelt dat de inkomsten slechts voor een klein deel naar dit gebied terugvloeien. Veel werd er beloofd, waaronder betere ziekenhuizen, scholen en schoner drinkwater, maar nog steeds leven er veel indianen in armoede.

Ook hebben ze rond de oliewingebieden een verhoogde kans op allerlei vormen van kanker. Dat komt niet in de laatste plaats door de met olieresten en metalen vervuilde rivieren, waar de indianen uit drinken en zich in wassen. Armando komt zoals gezegd zelf uit de Amazone en je merkt dat dit onderwerp hem aan het hart gaat. 

Wat verder onderweg opvalt, is dat in elk dorpje posters hangen van politieke partijen. En we zien kinderen in schooluniformen bij bushaltes langs de kant van de weg staan, net als houten huizen op palen, huizen die deels uit steen en hout zijn gebouwd en vooral veel groen golvend graslandschap.

Armando begint vol lof over de voormalige president Rafael Correa te praten, die volgens hem wel heel veel voor het land heeft betekend, ook voor de Amazonebewoners. Zo heeft hij de scholen in Ecuador gecentreerd om de kwaliteit ervan te verbeteren. Als socialist had hij het niet zo op de Amerikanen en in plaats daarvan kwamen de Chinezen, die op hun beurt in het land hebben geïnvesteerd, waaronder in elektriciteitscentrales.

Zijn opvolger en huidige president Lenín Moreno vindt ie maar niks; veel van Correa’s beslissingen worden teruggedraaid. Politiek, het is een eeuwig discussiepunt en niet voor iedereen boeiend. Zo hebben de jongens meer interesse voor het beeldscherm van hun telefoon.

Kennismaking met de chontacuro
Genoeg dan ook over politiek, we zijn per slot van rekening op familievakantie! Voordat we in onze luxe resort aan de Napo rivier aankomen, gaan we lunchen in het Amazonestadje Archidona.


Dit is het gebied van de Kichwa indianen. Als we uitstappen langs de hoofdweg, voelt de tropische hitte als een warme klamme deken. We lunchen in een overdekte openluchteetgelegenheid en nemen plaats op het terras waar tilapia vis gegaard in palmblad voorgeschoteld krijgen. Deze vis wordt hier in Ecuador gekweekt (op onze route zagen we ook al zalm- en forelkwekerijen).


Aan de bar van het restaurant zien we langwerpige gedroogde bladeren hangen. Dit blijkt wayuza te zijn, de lokale Kichwa’s trekken hier thee van. De ijstheevariant is een aanrader, lekker verfrissend! Dan trekt Armando de aandacht met een kronkelende witte larve op zijn hand, de chontacuro. Hij vertelt dat dit een lokale delicatesse is, rijk aan eiwitten.

Tijdens de lunch gaan enkele borden rond met gebakken chontacuro’s op satéstokjes. We besluiten er eentje te proeven. Hoe ze smaken? Tsja, eet het en je weet het…! 


De jongens hebben elkaar nu definitief gevonden en zitten na afloop van de lunch apart van ons gezellig te kletsen. Dat geldt trouwens ook voor de volwassenen. Jan-Jaap stelt voor een appgroep aan te maken om zo gemakkelijk foto’s uit te wisselen. Goed idee!

Als we op het punt staan te vertrekken, komt een oud vrouwtje bij ons staan. Jimmy heeft haar gelijk door. Hij vraag aan het personeel van het restaurant om een doggy bag en de vrouw accepteert de overgebleven spiesjes met chontacuro en een hele Tilapia vis dankbaar. Best confronterend, want even hiervoor kregen we bezoek van zwerfhonden.


De jongens wilden dolgraag een stukje vis aan één van de beesten geven. Ze verpakten wat visresten, liepen er een stuk de straat mee af en legden het ergens neer voor de vriendelijke loebas die achter de jongens was aangelopen. 

Op naar onze luxe junglelodge
Voordat we naar onze junglelodge in Tena varen, neemt Armando ons nog mee naar zijn woonplaats Misahualli, te bereiken via een spannende houten hangbrug over de Napo rivier.


Als we het plein naderen, zien we de takken van de bomen in het park aan het centrale plein heen en weer schudden. Nog niet zo lang geleden heeft iemand hier twee kapucijnapen achtergelaten en nu huist er een hele kolonie. We geven de apen wat druiven en dan maken we een korte wandeling van het plein naar de rivier en onderweg kopen de jongens bij een kraampje een houtenkruisboog met pijlen met rubberen punten.


Eenmaal terug zien we de tweede verrassing van de dag staan: Armando met zijn drie jonge dochters, die verlegen achter hem gaan staan als we ons willen voorstellen. Natuurlijk vraagt dat om een foto samen met onze vier jongens!

 

Dan rijden we met de bus door naar het opstappunt van de longtailboot aan de oever van de Napo. Na een kort tochtje zien we ons jungleresort al snel in de verte boven de oevers van de rivier uittorenen. Eenmaal aangekomen hebben we echt een wow-moment; dit is veruit het meest luxe verblijf tijdens deze reis. En wat is het uitzicht over de rivier mooi.

Het resort valt dan ook direct bij iedereen erg in de smaak. Het is nog licht en we hebben genoeg tijd tot het avondeten, dus natuurlijk moet er gezwommen worden! 

Dag 4: op excursie door de jungle

Krishan: ‘Ecuador heeft alles wat ik leuk vind: natuur, bergen, jungle en indianen!’

Nachtelijk bezoek van een slang
Tijdens het ontbijt vertelt Wilma over haar nachtelijke avontuur op het toilet. Daar zag ze iets op de grond kronkelen, waarvan ze enorm schrok: een slang! De opgetrommelde Theo hield het hoofd koel en gooide een handdoek over de zwarte slang, tilde deze op en gooide deze het huis uit! 

Junglewandeling 
Na het ontbijt staan we echt te trappelen om de jungle echt te gaan verkennen. Misschien zien wij ook wel slangen of andere wilde dieren!

We passen onze laarzen in een aparte ruimte van het resort en varen per longtailboot de rivier af. Bij een smalle zijaftakking spotten we in de bomen langs de oevers enkele spider monkeys. Na een korte stop varen we nog een klein stukje verder en gaan dan aan wal.

Uit voorzorg dragen we allemaal lange mouwen en ook zorgen we ervoor dat we goed ingesmeerd zijn met zonnebrand en DEET. We worden vandaag vergezeld door een lokale gids, maar het is wederom Armando die honderduit vertelt over de flora en fauna. Dit is immers ook voor hem een thuiswedstrijd.


Zo vertelt hij dat we ons in secondaire jungle bevinden. Kenmerkend hier zijn de vele planten die op de boomschors en bladeren groeien. Zo wijst hij op een boom die veel water opneemt en alle zes maanden zijn schors loslaat om parasieten te lozen.


Als we bij een termietenhoop stoppen, zijn de jongens bijzonder geïnteresseerd. De indianen gebruiken de insecten om mee te vissen en ook stoken ze er een vuurtje mee om muggen op afstand te houden, wat we later in het indianendorp ook gaan zien.


De meest bijzondere boom die we tijdens de wandeling zien, is de ceiba. Deze reus kan wel 70 meter hoog en 40 meter breed worden. Of toch de palmata? Dit is palmboom die wandelt naar de beste zonrijke plekjes in het woud.

Parque Amazónico
Wilde dieren hebben we niet gespot, maar daar komt snel verandering in tijdens ons bezoek aan Parque Amazónico, gelegen op een eilandje in de Tena.



Het park beslaat 1700 ha regenwoud en hier worden wel 3.000 wilde dieren opgevangen, zowel gewonde of afgedankte beesten. Onze begeleidster legt uit dat slechts een klein deel gerehabiliteerd kan worden, aangezien de meeste gedomesticeerd zijn. Een deel woont dan ook in kooien op het terrein of – indien mogelijk - loopt vrij rond binnen de omheining.

Vooraf vertelt ze over Johan, een brutale en vooral nieuwsgierige spider monkey. Als we hem zien, moeten we doodstil blijven staan, waarschuwt ze. Onze jongens kijken vooral gebiologeerd naar de anaconda, die ze heel cool vinden.

Van miereneters en tapirs tot schildpadden en papegaaien, we zien heel veel dieren die in dit deel van de Amazone leven.

Vincent en Ivan moeten vooral lachen om de landschildpadden die via de trappen naar beneden kruipen en bij elke trede die ze afdalen steeds hard op hun schild vallen. Lol.

En hoor, als we bijna de uitgang zijn, komt opeens uit het niets Johan aan gebanjerd en pakt het been vast van één van de deelnemers van onze groep. Doodeng! Gelukkig blijven we allemaal heel stil staan en verliest Johan al snel zijn interesse in ons. Dit is gelijk het einde van het ochtendprogramma.

 

Op bezoek bij Kichwa indianen
In de middag gaan we op bezoek bij een Kichwa indianenfamilie op een ander eiland, maar eerst is het tijd voor een heerlijke lunch en zwemplezier in onze lodge! Als we aanmeren zien we allemaal schoolkinderen bij de trappen van de lodge heerlijk in de rivier zwemmen en heel veel plezier maken. Helaas, de jongens zijn het verhaal over de plasvis nog niet vergeten en nemen na de lunch veilig een duik in het zwembad, net als ik!

Het is drukkend heet als we na een kort boottochtje bij een nabijgelegen eilandje op de Napo naar een indianendorpje wandelen. Even buiten het dorp zien we hoe ze bananen, mais en cassave (een soort wortelknol die ook wel yuca of maniok wordt genoemd) verbouwen. 

Dan wijst Armando op een cacaoboom. ‘Fino de aroma’ zeg hij, Ecuador is een belangrijke cacaoproducent en een betere kwaliteit dan deze bestaat er niet! Hij laat ons het vruchtvlees van een cacaopit proeven, wat heerlijk smaakt.

Als we in het dorp aankomen, plukt Armando een andere harige vrucht van een boom. Hij laat de jongens raden wat het is, maar pas als hij de vrucht openscheurt, over de pitten wrijft en de vloeistof over de wangen van Krishan smeert, zien we dat het een soort rode verfstof is, waarmee indianen hun gezichten beschilderen.
Shiven wil er niks van weten, maar Krishan, Vincent en Ivan vinden het prachtig.


In de gemeenschapsruimte kunnen we vragen stellen aan een indianenvrouw over hoe de gemeenschap hier leeft en ze laat zien hoe je een bijzondere specialiteit maakt: chicha. Dit is een soort bier gemaakt van yuca. Om het mengsel te laten gisten, kauwen de vrouwen op stukjes met het hout van de wandelende palmboom geraspte yuca, spugen het vervolgens in een schaal en voegen er water aan toe. De enzymen in het spuug zorgen voor de fermentatie.


Als je het brouwsel vervolgens drie dagen laat staan, is het klaar voor consumptie. Uiteraard krijgen we een kommetje voorgeschoteld. Armando vertelt dat je dit als gast nooit mag weigeren, dit wordt als een grote belediging beschouwd.


Ook in Ecuador is alcoholisme overigens een probleem, zo leren we. Om de schadelijke gevolgen tegen te gaan, is de alcoholloze zondag geïntroduceerd om toch maar vooral maandag fris op het werk te verschijnen.

Dan is het tijd om terug te gaan voor alweer onze laatst overnachting in de Amazone, maar eerst gaan we blaaspijp schieten, wat een specifieke blaastechniek vereist. De punten van de pijlen zijn gemaakt van piranhatanden. Natuurlijk vinden de jongens dit superleuk!  

Dag 5: Van de Amazone naar Baños

Voordat we naar Baños afreizen, trakteert Moeder Natuur ons op een regen- en onweersbui die het beste te vergelijken is met een minizondvloed, wat een natuurgeweld! De gevolgen zien we de volgende ochtend als we terugvaren over de onstuimige Napo. We zien bomen met wortel en al drijven en de stroming is enorm. Ook is het waterpeil minstens met een halve meter gestegen, echt indrukwekkend. 


Bezoek aan herbebossingsproject
Het leuke aan deze reis is dat we onderweg steeds meerdere keren stoppen. Vandaag ook weer. De eerste stop is bij een herbebossingsproject in het regenwoud.
 

De meesten van ons lopen lekker op blote slippers – ook ik - als we worden aangevallen door een kolonie migrerende parasolmieren die flink in onze voeten bijten. We sprinten ons in veiligheid naar de gemeenschappelijke ruimte op het terrein.

Nu weten we ook dat juist insecten de meest voorkomende dieren zijn van het regenwoud!


De rondleiding blijkt superinteressant te zijn, we krijgen uitgebreide uitleg over de geneeskrachtige werking van planten, struiken en bomen en na afloop adopteren we een hardhout boom die we samen planten in de botanische jungletuin. 


Vooral de jongens vermaken zich prima tijdens de verplaatsingen. Ze zitten vaak samen op de achterbank, afwisselend te kletsen, gamen, lezen en heerlijk naar buiten te staren. Het regenwoud zie je met tegenzin plaatsmaken voor door de mens gecreëerde groene weilanden en vervolgens steile hellingen en Andestoppen.

Vlakbij Baños maken we een stop bij de Pailon del Diablo waterval en wandelen langs de steile bergwanden en over een houten hangbrug.

Natuurlijk willen de jongens tot onder de waterval afdalen en kletsnat worden. Gelukkig hebben we de regenjassen aan en droge kleren in de bus. 


Schommelen boven een afgrond bij Casa Arbol
Het programma loopt wat uit, want het begint al te schemeren als we bij Casa del Arbol aankomen. Je kunt hier schommelen op een hoogte van 2.650 meter.

Je hebt er het gevoel alsof je zweeft door de lucht hoog boven de wolken met het ravijn onder je voeten. Echt iets voor de jongens, die dit prachtig vinden. 


Baños blijkt een gezellig backpackersstadje en staat vooral bekend om zijn geneeskrachtige heetwaterbronnen. We overnachten vlakbij het centrale plein in een hotel met zwembad.

 

Dag 6: Vrije dag in Baños

We hadden bij het boeken gevraagd of we tijdens de rondreis daar waar mogelijk konden overnachten in een kamer met vierpersoonsbezetting. In Quito kregen we twee kamers naast elkaar, in Tena sliepen we in een heerlijk ruime lodge en hier in Baños krijgen we de sleutels van twee naast elkaar gelegen kamers.


Ziplinen boven een afgrond
Al meerdere malen had Armando ons in de bus gevraagd wat de plannen zijn. Wij twijfelden hevig tussen raften en ziplinen. Raften lijkt ons superleuk, maar dan ben je meer dan een halve dag op pad en we willen ook graag Baños verkennen en hier leuke dingen doen.

Jan-Jaap, Annemarie, wij en Jimmy en Seema en de kids denken hier precies hetzelfde over en we besluiten om te gaan ziplinen. Dit valt buiten het FOX programma en we moeten van FOX een formulier ondertekenen dat FOX niet aansprakelijk stelt in het geval dat er iets gebeurt. Armando en chauffeur David zijn zo supervriendelijk ons te brengen, ook nog eens niet al te vroeg in de ochtend zodat we lekker langzaam aan de dag kunnen beginnen. Heerlijk! 

Het is toch een slikken als we bij het ziplinekoord staan. Als je alleen al kijkt naar de 1.025 meter lange lijn (!), voel je de adrenaline door je lichaam gieren en dan heb ik nog niet naar het ravijn beneden ons gekeken. Het eerste wat me te binnen schiet is: ‘Dit ga ik écht niet doen!’ Vincent en Ivan hebben er natuurlijk wel enorm veel zin in, net als Krishan. Shiven denkt er hetzelfde over als ik: ‘ik ga echt niet!’

Na lang gesoebat en wie wel en wie niet gaan (Ivan mag niet alleen omdat het te hard waait en hij nog te licht is, slik!), gaat Herma samen aan één lijn met Ivan en Vincent gaat tegelijkertijd met Krishan. Ik besluit op het allerlaatste moment dan toch ook maar te gaan, tegelijk met Jan-Jaap.


Gegil, gejuich, tranende ogen van de harde wind, ook een beetje angst en vooral een enorme de kick; de ervaring is onbeschrijflijk is we naar beneden zoeven naar de berg aan de overkant van de vallei. Zelf durf ik niet naar beneden te kijken. Hoogtevrees…

Uitgelaten is dan ook de sfeer aan de andere kant van de berg na afloop. ‘Yes we did it!’ Een pick-up staat ons op te wachten voor een terugrit naar het startpunt. Helemaal euforisch stappen we achterin de laadbak op weg terug naar het startpunt. Wat een ochtend! 


Op de terugweg wijst Armando naar een gondel boven een ravijn. Of ons het leuk lijkt om tot vlak onder een klaterende waterval hangen? Natuurlijk! Voor een paar dollar kopen we een ticket en beleven zo een tweede superleuke ervaring! 

Chillen en relaxen bij warmwaterbronnen in Baños
Terug in Baños gaan de jongens lekker chillen bij het zwembad. Zelf struinen we kort het centrum in en nemen we een kijkje in de gezellige winkelstraatjes en de overdekte markt.


We besluiten met zijn viertjes naar een massagesalon te gaan. Bij aankomst worden snel vier dames opgetrommeld en genieten we tegelijkertijd van een massage van een half uur. Vooral de jongens moeten enorm giechelen en de dames vinden de twee blonde kereltjes maar al te grappig.

Heerlijk ontspannen gaan we lunchen en we moeten ons alweer een beetje haasten naar de warmwaterbronnen aan de rand van het dorp, die natuurlijk niet mogen ontbreken op ons programma vandaag. De volledige naam van dit stadje is niet voor niets Baños de Agua Santa.


Waren we al niet ontspannen van de massage, dan zijn we dat wel na ons bezoek aan de thermale baden. En wat dacht je van het uitzicht op de steile Andesbergen met zicht op honderden meters hoge watervallen? Sommige baden zijn zo heet, dat je er niet al te lang in kunt. De jongens vermaken zich prima op de drie glijbanen hier, dit is echt een heerlijk relaxdagje zo halverwege het programma. 


Tegen de avond hebben we met zijn allen afgesproken voor de salsa les. We delen ervaringen uit wat iedereen gedaan heeft vandaag en swingen een uur lang de heupen los. Iedereen doet mee en dat is ook gelijk het leuke en gezellige aan deze groep!

Dan gaan verschillende groepjes de stad in voor het avondeten. Wij besluiten om dit keer met zijn viertjes ergens wat te gaan eten in één van de gezellige straatjes. Nu is Ivan niet de meest gemakkelijke eter, maar gelukkig komt iedereen in Ecuador tijdens deze reis aan zijn trekken, ook hij.

Zo heb je bijvoorbeeld in Baños prima pizzeria’s en als je lokaal eten wilt proeven, heb je een ruime keuze. Zelf bestel ik vanavond een rijstgerecht en Herma gaat voor de kippensoep. Als deze geserveerd wordt, blijkt dat er nog een hele kippenpoort in drijft. Ook dat is culinair Ecuador. 

 

Dag 7 en 8: Guamote - Chimbarazo - Inti Sisa

Vincent over Hosteria Inti Sisa: ‘Normaal zijn hotels chic, maar hier voelt het aan alsof je thuiszit in de huiskamer.’

Bezoek indianenmarkt
Onze eerste echte ontmoeting met de indigena-gemeenschap is op een marktje in Salasacas. Wat hier al opvalt, is dat deze bevolkingsgroep je niet echt durven aan te kijken, ze vermijden oogcontact. Het is helemaal niet zo dat ze onvriendelijk zijn. Het lijkt meer alsof ze zich ongemakkelijk voelen en zich geen houding weten te geven. 

Dat zal ongetwijfeld deels met hun status te maken. Ze zijn eeuwenlang achtergesteld en als slaaf tewerkgesteld op de haciendas van de grootgrondbezitters. Pas recentelijk zie je steeds meer indianen openlijk en trots hun cultuur weer uitdragen.

Op de markt zien we een keur aan kleurige kleding en stoffen, waaronder poncho’s, sjaals, tapijten hoeden en donzige alpaca knuffels. We besluiten alleen wat fruit te kopen. 

Lama’s, alpaca’s en vicuña’s spotten op de Chimbarazo vulkaan
De Chimbarazo vulkaan ligt in een beschermd natuurgebied en is met zijn 6.310 meter de hoogste berg van Ecuador. Wij ‘beklimmen’ deze berg met de bus tot een maximale hoogte van 4.800 meter. Hier zijn we al dichte bij de zon dan als we op de top van de Mount Everest hadden gestaan. Dat heeft natuurlijk te maken met de ligging van de Chimbarazo vlakbij de evenaar.


We genieten vooral van het uitzicht op de besneeuwde top van de vulkaan, die zich meerdere keren tussen het wolkendek laat zien. Dit is het leefgebied van lama’s, alpaca’s en vicuña’s, een klein soort lama, waarvan de wol fijn en kostbaar is.


Op ruim 4.800 meter hoogte stappen we uit bij het bezoekcentrum in het desolate vulkaanlandschap. Hier merk je pas echt de effecten van de ijle lucht en je voelt een ijzige wind door de kleren snijden. Van een kleine inspanning ben je al buiten adem.


Eigenlijk staat hier een wandeling met een lunch gepland, maar we besluiten al snel gezamenlijk om alleen van het uitzicht te genieten en dan door te rijden voor een lunchstop in het plaatsje Calpi bij een inheems project waar quinoa koekjes worden gemaakt, alvorens we Guamote aandoen. 

Overnachten in het inheemse indianenstadje Guamote
Guamote is een bergdorpje Guamote in het hart van de Andes. We gaan hier overnachten in Hosteria Inti Sisa (wat zonnebloem betekent in Kichwa) en zien van de activiteiten van het gelijknamige (van oorsprong Belgisch) vrijwilligersproject, dat zich richt op het verbeteren van de levensomstandigheden van de indianen in dit deel van de Andes. 

Als we uitstappen worden we meer dan hartelijk ontvangen door de Belgische Eva, die het hotel runt. Vincent ziet na het inchecken de prachtige gedecoreerde accommodatie met een gezellige zithoek en veel kunstige details helemaal zitten. En dat is een compliment aan Eva, die de inrichting ervan voor haar rekening heeft genomen. 

Hondje Fox
We doen voor het avondeten in Inti Sisa een korte verkenningsronde door het stadje. Bij de ingang ziet Vincent een schattige hond zitten, die hij aanhaalt en die ons vervolgens tijdens de hele wandeling vergezelt, wat de jongens prachtig vinden.


Later die avond vertelt Eva dat deze hond Fox heet. Een jaar eerder was hier een FOX groep die de hond had aangehaald. De hond werd omgedoopt tot Fox en Eva besloot haar te adopteren. Eva: ‘Ach, ik had al tien aangelopen zwerfhonden thuis, Fox kon er ook nog wel bij.’ 

Vrijwilligersproject Inti Sisa
Hier zijn we echt in een ander stukje Ecuador beland en het voelt aan alsof we terug in de tijd zijn. Lang was er niemand die zich in dit deel van Ecuador interesseerde en de politiek al helemaal niet. Tot het begin van de jaren zeventig hadden de mensen hier zelfs geen eigendomsrecht.

Een Belgisch echtpaar dat hier in 1999 op rondreis was, trok zich het lot aan en begon met een ontwikkelingsproject. Anno 2019 weet Inti Sisi zich helemaal zelf te bedruipen door het runnen van de hosteria onder leiding van Eva. Zo werken er vijftien locals, voornamelijk vrouwen met weinig opleidingsmogelijkheden. Van het geld wordt een kinderopvang gerund, Engels en computer- en muziekles gegeven en worden vrouwenorganisaties ondersteund die bijvoorbeeld vrouwen naailes aanbieden. 


Eva: ‘De mensen leven hier in armoede, maar niet in ellende!’

De volgende ochtend bezoeken we de gemeenschapsruimte, waar de verschillende activiteiten worden gerund, om vervolgens de omringende bergen in te trekken met de bus.


Allereerst bezoeken we een choza, een plaggenhut met een waterput en een stal met daaromheen een lap grond op een steile berghelling.

In de hut woont de moeder van één van de medewerkers van de hosteria. Veel meer dan een bed, een kookgelegenheid en wat meubilair is er niet te vinden.


In de stal zien we dat hier cavia’s worden gehouden. We weten inmiddels dat deze hier als lekkernij worden beschouwd en bij speciale gelegenheden op het menu staan.

De Belgische vrijwilligster blijkt een humorrijke reisleidster te zijn: Als ze wijst op enkele varkens die dwars op een helling staan, vraag ze: ‘Zien jullie dat de linker poten van  varken daar op de helling langer zijn dan de rechter poten? Hè? Het lijkt inderdaad wel of de varken die de helling oplopen zich aangepast hebben aan hun omgeving waar werkelijk waar geen meter plat is. Dan valt het muntje. Typisch Belgische humor…

De jongens mogen helpen met cement zeven tijdens de volgende stop bij een in aanbouw zijnde  gemeenschapsruimte. Na een bezichtiging van een schooltje nemen we nog een kijkje bij een familie waar de traditionele poncho’s, omslagdoeken en sjaals worden geweven en we hebben de gelegenheid om deze te kopen.


Dan keren we terug voor de lunch en maken we ons op voor een speurtocht door Guamote. Met geld en een boodschappenlijstje met ingrediënten voor het gerecht empanadas in de hand worden we op pad gestuurd en krijgen we een nog beter beeld hoe de mensen hier leven. Terug in de hosteria gaan we met zijn allen aan de slag, ook weer een supergezellige bezigheid. En uiteraard laten we ons de empanadas goed smaken! 

 

Dag 10: Guamote - Alausí - Cuenca

Het koloniale Cuenca, dat op de UNESCO Werelderfgoedlijst prijkt en op ruim 2.500 meter ligt, is de volgende stop.


De Devils Nose van Alausí 
Eerst doen we in de ochtend Alausí aan, het startpunt van de beroemde treinreis dwars door het Andesgebergte naar de 'Nariz del Diablo'. Het is zondag en vlakbij het station van Alausí hebben we even de tijd om rustig rond te neuzen op de levendige markt en wat souvenirtjes te kopen voordat ons een spectaculair ritje langs diepe ravijnen en door indrukwekkende kloven wacht.


De gehele groep heeft deze optionele excursie geboekt en we stappen dan ook gezamenlijk in de houten wagon op weg naar de Duivelsneus. Langs de rotswand is een zigzaggende spoorlijn aangelegd met haarspelbochten. Het maakte tot de jaren tachtig onderdeel uit van het treintraject naar Guayaguil, tot een deel ervan werd weggespoeld als gevolg van El Niño. 

Jong en oud geniet van de rit en de spectaculaire uitzichten en bij de Duivelsneus stappen we uit en hebben we vrije tijd. Hier treedt een bandje op en hebben we gelegenheid wat te eten en te genieten van het zonnetje. 


Koloniaal Cuenca
We zijn in de zuidelijke Sierra beland als we inchecken in ons hotel in Cuenca. Deze twee na grootste stad vormt niet alleen het economische hart van dit deel van Ecuador, het is ook een intellectueel centrum.

Tegen het vallen van de avond rijden we met de bus naar het centrale plein en stoppen bij een lichtshow die geprojecteerd wordt op één van de omringende gebouwen. Armando heeft een prachtige locatie voor ons uitgezocht voor het avondeten, een gezellig en volgepakt restaurant pal aan het centrale plein en direct naast de Catedral Nueva met zijn prachtige blauwe koepels.
 

De dubbeldekkerbus, Panamahoeden en thermale baden 
De volgende dag hebben we net als in Baños gelegenheid er zelf op uit te gaan. Hoewel onze buschauffeur David een vrije dag heeft, is hij zo attent om de hele groep af te zetten bij het centrale plein.

We weten natuurlijk al wat Krishan als eerste gaat doen, hij gaat de Catedral Nueva vanbinnen bekijken! Armando geeft ons een ticket voor de noordelijke of zuidelijke route van de dubbeldekker stadsbus, maar eerst gaan we lekker rondlopen en koffie drinken in het ook hier – rastervormige centrum, dat heel aangenaam aandoet. 

De rondrit in de open bus, samen met Wilma & Theo - die alles op de video vastlegt - en Jan-Jaap & Annemarie vinden we superleuk. Iets minder is wel dat je moet uitkijken voor takken en soms moet bukken voor telefoonkabels, maar dat mag de pret niet drukken.

We stappen uit bij een uitzichtpunt en maken een stop bij de Homero Ortega Panamahoedenfabriek. Cuenca is immers het internationale centrum van de panamahoedenindustrie.


De rondleiding  door de fabriek en het museum is meer dan de moeite waard en uiteraard eindigt een bezoek hier steevast in de hoedenwinkel van de fabriek. De typische witte hoeden met zwarte rand zijn tijdloze klassiekers en werden oorspronkelijk alleen in de kuststrook van Ecuador geproduceerd.


Hoe dunner het stro van de toquillapalm en hoe fijner de weeftechniek, hoe hoger de kwaliteit én prijs van een hoed. De Rolls Royce onder de hoeden is de Montecristi, zo fijn geweven dat deze waterdicht is. Het prijskaartje is er ook naar, die loopt op tot wel 1.000 USD, maar er is dan ook wel zes maanden aan gewerkt. De instapprijs is 30 USD, zo’n hoed wordt in drie dagen gefabriceerd.


Zelf vind ik de fotocollage van alle celebrities die dit hoofddeksel droegen superinteressant. Nooit geweten dat deze hoed zo legendarisch is en ook nog eens zijn oorsprong vindt in Ecuador! 

Het klimaat in Cuenca is het gehele jaar door lenteachtig te noemen en mede hierdoor wonen er alleen al duizenden gepensioneerde Amerikanen. We kijken nog even rond in het centrum en nemen dan een taxi naar de thermale baden van Hosteria Duran in het even buiten de stad gelegen plaatsje Baños (niet te verwarren met het eerder bezocht Baños in de provincie Tungurahua).

In het zwembad dobberen hoofdzakelijke de ouden van dagen en dit keer is er geen glijbaan aanwezig, maar dat mag de pret niet drukken. Met zijn vieren stappen we in een Turks bad en smeren ons in met klei voor een modderscrub voordat de jongens in het restaurant lekker een ijsje eten. Ook deze dag kan voor ons niet meer stuk! 

Vlakbij het hotel zit een modern winkelcentrum waar de jongens mogen gamen en waarna we lekker pizza gaan eten. Als we zeggen dat we morgen alweer naar ons laatste overnachtingsplekje rijden, reageren ze teleurgesteld. 

 

 

Dag 11 en 12: Het strand van Puerto López en terug naar huis

Lange busrit naar Puerto López
Vandaag moeten we voor onze begrippen voor het eerst vroeg opstaan. Al om iets na zeven zitten we aan het ontbijt en om half acht stappen we in de bus naar - helaas helaas -  onze laatste stop: Puerto López.

Een lange reisdag dus maar dat mag de pret niet drukken, helemaal omdat David een hele betrouwbare chauffeur is die voorzichtig rijdt en zich altijd aan de maximaal toegelaten snelheid houdt. Hij vormt een goed duo met Armando, je ziet dat ze een goed ingespeeld team zijn.

Armando heeft al op de dag van aankomst duidelijk gezegd dat niemand een vaste plek heeft in de bus en ook vandaag zit iedereen weer op een andere plek. Met enige regelmaat gaat een snoepzak rond, we hebben het gewoon heel erg goed getroffen met deze groep! 

Van de Sierra naar de Costa
Even ten noordwesten van Cuenca ligt Parque Nacional Cajas. Dit is nu echt de laatste keer dat de motor van ons prima busje moet grommen om te stijgen naar een hoogte tot boven de 4.000 meter.



Het park is een populaire uitstap en is bezaaid met honderden kristalheldere meren, beekjes en rivieren, gelegen aan de voet van grillige rotspartijen. We trekken onze jassen aan en maken ons op voor een korte fotostop bij het hoogste punt in het park.

Als we verder rijden zien we dat door noodweer zand,  gesteente en zelfs modderstromen delen van de weg onbegaanbaar hebben gemaakt. Langs de kant van de weg zien we voor een restaurant een van de rots gevallen steen van wel vier meter hoog vlak voor de ingang liggen. Ook in dit deel van Ecuador kan het dus flink spoken! We zetten de daling definitief in, op weg naar de Costa, op weg naar het strand! 

Bezoek aan organische cacaoplantage
We dragen vandaag kleren in laagjes, want aangekomen in het laagland voor een stop bij een organische cacaoplantage is het tropisch warm. We smeren Deet op tegen muggen en zien hoe hier op biologische wijze papaya’s, bananen, kakivruchten, toronjas (een soort grapefruit) en cacao gemengd geteeld worden tussen de hardhoutbomen, die – zo leren we – wel tot 600 jaar oud kunnen worden.



Uiteraard proeven we de vruchten en krijgen uitgebreid uitleg over de organische teelt. Dan is het moment waar Ivan op gewacht heeft aangebroken: we gaan cacaobonen malen en chocolade proeven. Hij glundert van oor tot oor en van zijn zakgeld koopt hij een paar repen voor thuis. 

Na een heerlijke lunch met garnalen, rijst en meloen met cacao als dessert stappen we in de bus. Wat opvalt aan Jimmy vandaag is dat hij zijn Ajax-shirt heeft aangetrokken. Het is de dag dat Ajax de eerste halve finalewedstrijd speelt bij Tottenham Hotspur.

Jimmy heeft speciaal een internetkaartje gekocht om de wedstrijd via zijn telefoon te volgen, maar wat hij ook probeert, het lukt hem niet om verbinding te krijgen. Als we Armando erop wijzen, zet hij de radio aan en wat volgt is een legendarisch verslag van een hysterische radioreporter. Het schreeuwerige commentaar is totaal onverstaanbaar en uiteindelijk krijgen we in de tweede helft door dat de Amsterdammers met 0-1 leiden, dit uiteraard tot grote tevredenheid van Jimmy.  

Het laatste deel van de reis gaat langs de kust en we ruiken al de zeelucht. Tegen het vallen van de avond komen we dan aan in het knusse Hosteria Nantu. De vier jongens hebben zich goed gehouden deze lange rit en na het inchecken duiken ze gelijk het zwembad in voor een verfrissende duik. 

Dagje zon, zee en strand in  Puerto López
Onze hosteria ligt direct aan de boulevard en het strand van Puerto López. We genieten we van onze laatste hele dag in Ecuador op het strand, nemen een duik en hangen lekker in strandbarretjes rond.


Wat opvalt is dat hier best veel exotische vissen aanspoelen, wat de jongens natuurlijk heel interessant vinden. Dit vissersdorpje is voor velen de uitvalsbasis voor een walvisexcursie die je van juni t/m oktober ziet migreren.

Wij nemen genoegen met de bezichtiging van een iets verderop gelegen walvisskelet aan de boulevard, waar het hele verhaal over deze aan de kust aangespoelde walvis met de typische naam Fritz uit de doeken worden gedaan.



Aan het einde van de middag nemen de jongens nog een duik in het zwembad en we zien Annemarie en Jan-Jaap terugkomen van de excursie naar Isla de la Plata, ook wel ‘Poor men’s Galapagos’ genoemd. Beiden zijn erg te spreken over de uitstap. Op volle zee hebben ze zelfs nog een walvis gezien en Jan-Jaap laat prachtige foto’s zien van o.a. de blauwvoet Jan van Gent. 



De laatste avond is aangebroken en we gaan gezellig samen uit eten. Bij een knus strandbarretje nemen we een lekkere cocktail en proosten we op deze meer dan geslaagde vakantie! 

 

 
 

FOX Reisspecialist

 Frank 
 47 jaar 
 Marketing 
 Familie rondreis Ecuador