Reisspecialist Jenny ging mee met de 14-daagse groepsrondreis Weids & Wildrijk Namibië

Op groepsreis door Namibië

Ik hou niet zo van zand. Bij mooi weer zie jij mij niet snel op het strand, want zand tussen mijn tenen vind ik best vervelend. Hoe leuk is het dan als je voor je werk naar Namibië mag, met de groepsreis mee. Natuurlijk ontzettend leuk! Maar… ik kan me maar moeilijk voorstellen hoe een land vol zand mij gaat overtuigen van zijn schoonheid.

Mijn naam is Jenny en ik werk op de marketing afdeling van FOX. Eind augustus ben ik meegegaan op de groepsrondreis Weids en Wildrijk Namibië en in dit blog deel ik mijn ervaringen.

Bij de Steenbokskeerkring

Dag 1 en 2 Amsterdam - Windhoek

Mijn koffer is gepakt, maar eerst ga ik gewoon nog naar kantoor. Ik vlieg vanavond pas om 23.00 uur, want KLM voert deze vlucht ’s nachts uit. In verband met een technisch mankement vertrekken wij echter pas na twaalven. 

Het vliegtuig zit helemaal vol. Ik zit bij het raampje met een vriendelijke Angolese man naast me. Hij heeft de hele vlucht lekker liggen slapen en kruipt steeds een beetje tegen me aan. In Luanda, hoofdstad van Angola, maken we een tussenlanding waarbij veel passagiers uitstappen. Mijn buurman vertrekt ook. 

De mensen met bestemming Windhoek, Namibië, blijven in het vliegtuig. Na een uurtje vliegen we verder, voor een twee uur durende vlucht naar onze eindbestemming. Onderweg zie ik op mijn schermpje dat we over Etosha National Park vliegen. Het halve vliegtuig ziet dat ook, pakt de camera en begint vanuit het raampje te fotograferen. Ik kijk rechts naast me en zie… een grote witte vlakte. Zout? Of zand? Gevuld met… niets. Ik ben nog niet overtuigd.

Op de kleine luchthaven van Windhoek stappen we via de trap uit en lopen naar het gebouwtje. Het is stralend weer. Heerlijk! Ik vermoed dat voor me een aantal groepsgenoten lopen. Een man met handycam begint het vliegtuig te filmen, maar wordt direct gecorrigeerd door een medewerker van het vliegveld. Dat mag hier niet!

KLM vliegtuig op de luchthaven van Windhoek 

Bij de douane is het druk, maar na een kwartiertje in de rij ben ik er doorheen. Mijn koffer staat al netjes klaar naast de band en in de aankomsthal staat onze Afrikaanssprekende reisleider Andries ons al te verwelkomen. Ik meld me bij de groep en langzaamaan komen daar steeds meer groepsgenoten bij. Mijn eerste indruk is goed. Het lijkt me een prettig gezelschap. 

Namibische dollars of Zuid-Afrikaanse randen?
Als de groep compleet is, lopen we naar buiten, waar Andries alvast een paar huis, tuin en keuken mededelingen doet en ik meld dat ik namens FOX mee reis. We kunnen hier ook direct pinnen. Heel veel hoeft er niet gepind te worden, want nagenoeg alle excursies en diners kun je ter plaatse met je pinpas betalen. Andries adviseert voor nu 2000 Namibische dollar per persoon. Ik pin dit en krijg 2000 Zuid-Afrikaanse randen. Dat geeft verder niets, die kun je 1 op 1 voor Namibische dollars inzetten, de koers is gelijk. 

Ter plaatse worden ook direct twee penningmeesters voor de fooienpot gevraagd. Unaniem besluit de groep dat ik als FOX medewerker dat best kan doen, wel zo makkelijk, iemand van FOX mee! Reisgenoot Aad doet ook mee en samen zullen we gedurende reis de boekhouding van Andries in de gaten houden.

We vertrekken met de bus en chauffeur Edison naar het hotel. Omdat ons vliegtuig vertraagd is en omdat er door een nationaal feestweekend veel in Windhoek dicht is, verplaatsen we de stadwandeling naar de laatste dag. Ik geloof niet dat iemand daar rouwig om is. Zo’n nachtvlucht is best vermoeiend. 

Kennismaken met mijn reisgenoten
We hebben even een uur of drie om bij te komen, op te frissen en sommigen gaan naar het grote winkelcentrum aan de overkant om wat te eten. Om 17.00 uur hebben we ‘vergadering’ in de lobby. Andries vertelt hier het een en ander over het programma en ik stel mezelf iets uitgebreider voor en leg uit waarom ik precies mee reis. Daarna stelt iedereen zichzelf even kort voor. Het blijkt dat we met veel trouwe FOX reizigers op de groep zitten. Ik reis samen met:

  • Nel en Aad
  • Jan en Truus
  • Gerda en Alex
  • Kees
  • Greet en Wout
  • Ger en Riki, die samen reizen met Berend en Marja. Zij hebben elkaar tijdens een eerdere FOX reis leren kennen en boeken nu altijd met zijn vieren.
  • De zussen Ursula en Ria
  • Henny en Henk, die samen reizen met (schoon)familie Bert en Truusje
  • De zussen Attie en Agnieta
  • Yolanda en Rob

Klokslag half zeven vertrekken we met de bus naar ons welkomstdiner bij Joe’s Beerhouse. Een sfeervol restaurant, waar we het aan een lange tafel voor onze groep direct gezellig hebben. Medereiziger Kees blijkt een heuse wijnkenner, dus die maakt meteen vrienden (en indruk) met een clubje wijndrinkers, die zich graag door hem laten adviseren. 

Joe's Beerhouse in Windhoek

Na het diner rijden we terug naar het hotel. Ik ben inmiddels best moe en val als een blok in slaap. 

Dag 3 Windhoek - Kalahari

Om 7 uur staat mijn wekker. Het is de bedoeling dat we onze koffer om uiterlijk half 9 voor de kamer zetten en dat we om 9 uur wegrijden. Het ontbijt is zeer uitgebreid in ons hotel Windhoek Town Lodge. Van yoghurt, muesli en fruit tot een egg-station, diverse soorten brood, beleg, kazen en zelfs nutella.

Iedereen is op tijd en om 9 uur gaan we op weg richting de Kalahari woestijn. Onderweg stoppen wij bij een winkelcentrum in Rehoboth voor een plaspauze en later nog een keer in Kalkrand. Ook fijn om de benen even te strekken. Bij het bord met de Steenbokskeerkring willen we allemaal wel even op de foto.

De steenbokskeerkring

Kalahari wat ben je mooi
Net na het middaguur arriveren we bij de Kalahari Anib Lodge. Wat is het hier prachtig! We lunchen op het terras met uitzicht op een vlakte, waar springbokken, elanden en struisvogels vrij rondscharrelen. Wat een mooi gezicht! 

Het heerlijke terras van de Kalahari Anib Lodge, Namibië

Om vier uur vertrekt nagenoeg de hele groep voor een sunset gamedrive. Volgens Andries moeten we van het wild niet al te hoge verwachtingen hebben, maar zou de zonsondergang geweldig zijn. We worden verdeeld over drie open wagens. Ik zit in de auto met Jan, Truus, Greet, Wout en vier andere gasten uit de lodge. Onze gids is Ntoumba. We hebben geluk, want we zien veel. Zebra’s, gnoes, elanden, struisvogels, koedoes, gieren en zelfs giraffen. Daar zijn er hier niet veel van, dus dat is echt een bonus. 

Zebra's in de Kalahari

Na een kleine twee uur speuren, arriveren we op een duin, waar een tafel met drankjes en snacks wordt opgesteld. Tijd voor een sundowner, een drankje bij zonsondergang. Ook de andere twee wagens arriveren hier, dus met de hele groep genieten we van het uitzicht. Reisgenoot Henk is de man met de handycam, waarmee hij werkelijk alles vastlegt, en vraagt me of ik bij zonsondergang wat in de camera wil vertellen. Natuurlijk! 

Sundowner na de gamedrive in de Kalahari, Namibië

Terug in de lodge staat het dinerbuffet al klaar. Voor onze groep zijn twee tafels gereserveerd. Ik ben blij dat het buffet is, want gisteren in Joe’s Beerhouse bleken de porties enorm. Zo kun je een beetje doseren. Kees zie ik intussen weer met een fles wijn rondlopen. 

Na het eten loop ik terug naar mijn huisje. Onderweg kom ik een springbokje tegen. Wat is dit een fijn plekje.

Dag 4 Kalahari - Namib

Ik word al voor de wekker wakker. Als ik uit mijn raam naar buiten kijk, zie ik nog net de prachtige kleuren van de zonsopkomst. Wauw! Vandaag moet de koffer weer om half negen voor de deur en vertrekken we om 9 uur. Ook hier is het ontbijt zeer uitgebreid. 

Asfalt gaat over in grint
Vandaag rijden we richting de Namib woestijn, naar de Hammerstein Lodge. Reisleider Andries vertelt in de bus uitgebreid over het onderwijsstelsel en als we al een tijdje onderweg zijn, wordt er voorin de bus wat gegniffeld. Wat blijkt… Andries heeft zijn kamersleutel vergeten in te leveren. We zien echter al snel een tegemoet komende (lege) bus, die even aangehouden wordt en die bereid blijkt de sleutel van Andries bij de lodge af te geven.

In het dorp Maltahöhe hebben we plas- en koffiepauze, waarna de route verder gaat over onverharde wegen. Asfalt zien we voorlopig niet meer terug… Dat valt tot nu toe alles mee en de bus tuft lekker door.

Koffie- en plaspauze onderweg, Namibië

Onze tweede sunsetdrive
We komen aan in de Hammerstein Lodge, waar we op het terras even wat kunnen eten. Om half vijf staat wederom een optionele sunset gamedrive gepland. Deze keer gaat iedereen mee. 

Hoogtepunt was een zich uitslovende jonge zebra die vol bravoure een rondje vlak om onze open 4x4 kwam lopen. Prachtig! Verder zijn de uitzichten hier vooral mooi, maar kan de excursie voor mij niet tippen aan die van gisteren. Bij zonsondergang wordt op een heuveltop een bar gecreëerd en genieten we van een sundowner. 

Sunsetdrive bij de Hammerstein Lodge, Namibië

’s Avonds is er buffet met voldoende keuze. De oryx ovenschotel was veler favoriet. Dan bijtijds naar bed, want de wekker staat vroeg morgen.

Dag 5 Sossusvlei

De wekker staat om 5 uur, maar het is voor een goed doel. Vandaag staat Sossusvlei op de agenda en ik ben razend benieuwd. De gigantische duinen alhier zijn voor iemand zonder liefde voor zand -zacht uitgedrukt- best een interessante belevenis. Ik stop mijn skisjaal in mijn rugzak, zodat ik me daar in kan verstoppen als er een zandstorm opsteekt. Niet dat daar kans op is, maar ik ben maar voorbereid.

Om half 7 rijden we weg, het is een uurtje rijden en het park is net open als we aankomen. Zodra de eerste zonnestralen over de duintop komen, opent het zijn deuren. De onverharde weg waar we nu over rijden, is overigens van mindere kwaliteit, dus dat is aardig hobbelen, maar de uitzichten op de bergen bij zonsopkomst zorgen voor afleiding.

Op ontdekking in het duinlandschap
Om half 8 rijden we het park binnen en hier is de weg weer geasfalteerd. We maken een eerste stop waar we al bijna dolenthousiast worden van een slangengat in een duin –dus zonder slang zelf- die Andries ons laat zien. Je merkt dat de groep zich op vandaag heeft verheugd.

Zonsopkomst in Sossusvlei

Daarna rijden we naar Duin 45. Deze duin mag je beklimmen en het grootste deel van de groep gaat de uitdaging aan. Velen komen tot helemaal boven om het waanzinnige uitzicht daar te bewonderen. Zelf begin ik ook dapper aan de klim, maar dat is zo eenvoudig nog niet. Het mulle zand is een aanslag op je conditie. Uiteindelijk is dat niet wat er voor zorgt dat ik de top niet haal, maar een lichte vorm van hoogtevrees. Evengoed is het uitzicht prachtig! Het afdalen is gemakkelijk en beneden leeg ik gauw mijn schoenen.

Duin 45, Namibië

Contrasten midden in de woestijn
We rijden door naar Deadvlei. Eerst een minuut of tien met de eigen bus, waarna we overstappen op een pendeldienst van 4x4 wagens. Deze zetten aardig de vaart erin, dus we stuiven over het zand. Als we na een korte rit afgezet worden, beginnen we aan de wandeling van ongeveer een kilometer naar Deadvlei. Het is niet meer zo veel klimmen als Duin 45 op, maar het is inmiddels wel warmer en het mulle zand maakt dat het niet gemakkelijk is. Het bijzondere uitzicht op Deadvlei is het echter dubbel en dwars waard!

Deadvlei, Namibië

Samen met Nel loop ik terug naar de pendeldienst, alwaar de groep inmiddels compleet is. Tijd om terug gebracht te worden naar de bus.

Hobbelen naar een canyon
We rijden terug naar Sesriem, bij de ingang van het park. We nemen de ergste hobbelweg tot dusver, richting Sesriem Canyon. Bert begint zich in de bus hardop af te vragen hoe het in vredesnaam mogelijk is dat de bus niet in tientallen stukken afbreekt. Echtgenote Truusje stelt het optimistischer ‘In de sportschool moet je voor zo’n trilplaat betalen, hier krijg je het er gewoon bij.’

We stoppen bij de canyon voor een korte wandeling naar beneden. Wat is het hier lekker koel! Terug in de bus rijden we naar een tankstation waar we een broodje kopen en op het overdekte terras opeten. Die hadden we verdiend vandaag!

Vanaf de rand kijk je zo de Sesriem Canyon in, Namibië

In een uurtje rijden we terug naar de lodge waar we lekker wat vrije tijd hebben. ’ s Avonds is er weer diner in buffetvorm. Dit keer staat er onder meer zebravlees op het menu. Niet iedereen vindt dit een aantrekkelijk idee, maar ik probeer het. Smaakt prima. Morgen weer een lang hobbelritje voor de boeg!

Klik op de foto hieronder om mijn online foto album te bekijken van de eerste dagen van deze reis. 

Dag 6 Namib - Swakopmund

Vandaag een lange rit. We vertrekken om 7 uur. Na een kleine twee uur rijden is het tijd voor een plas- en koffie-met-appelgebakpauze in het kleine plaatsje Solitaire. Het ademt een westernsfeer uit, het appelgebak is heerlijk, maar de grondeekhoorntjes aan de rand van het plaatsje stelen pas echt de show. Totaal niet bang, eigenlijk gewoon brutaal, en o zo fotogeniek. We zijn er niet weg te slaan.

Grondeekhoorntje in Solitaire, Namibië

Henk zie ik intussen weer met zijn handycam in de weer. Hij vertelt me later dat het schermpje van zijn camera aan het begin van de reis kapot gegaan is. Hij ziet dus niet wat hij filmt. Henk filmt de gehele reis echter stug door en spreekt ook realtime zijn voice-over in. Ik hoop maar dat hij thuis het resultaat van al zijn werk wél kan zien.

Onderweg in Namibië
Na een uurtje rijden we verder. Andries vertelt vandaag over het medische systeem in Namibië. Onderweg maken we nog twee fotostops op wat mooie uitzichtpunten. Het begint me langzaamaan op te vallen dat het landschap in Namibië alles behalve saai is.

Selfie maken op een van de prachtige uitzichtpunten in Namibië

Om een uur of twee komen we aan in Swakopmund. De rest van de dag is vrij. Ik loop het stadje in op zoek naar souvenirs voor het thuisfront en geniet van het zonnetje. Er staat hier een koel windje, wat het wat fris maar aangenaam maakt. Mijn groepsgenoten dwalen hier ook rond en iedereen belandt ’s avonds in een van de restaurants die Swakopmund rijk is.

Dag 7 Swakopmund

Vanuit Swakopmund heb je de keuze uit vele optionele excursies. Ik bepaal mijn keuze op wat het merendeel van de groep doet en onze groep blijkt unaniem in de keuze. Gezellig! 

’s Ochtends staat er een tocht met een catamaran in Walvisbaai op het programma. Het is walvisseizoen en als we geluk hebben, spotten we deze reuzen van de oceaan. We stoppen eerst nog even bij een lagune vol flamingo's.

Per catamaran door de Walvisbaai
Zodra we uitvaren, krijgen we al bezoek van een flinke zeerob. Hij klimt aan boord, niet veel later gevolgd door een duo pelikanen die bij Yolanda op schoot kruipt. Ze weten allemaal maar al te goed dat op de boot vis te halen is. Ook spotten we dolfijnen en vele zeehonden, maar de walvissen laten zich vandaag helaas niet zien. 

Het water in deze baai is opvallend kalm en niemand raakt zeeziek. Dat komt mooi uit, want op de terugweg wordt er champagne geserveerd met daarbij diverse hapjes en zelfs oesters. Een geslaagde ochtend!

Leven in de woestijn
In de middag gaan we het zogenaamde achterland van de Namib woestijn ontdekken. Per 4x4 met chauffeur rijden we naar Sandwich Harbour. De enige plek ter wereld waar de oceaan en de woestijn elkaar ontmoeten. Ik zit in de auto met chauffeur Ben en medereizigers Bert en Truusje. De auto’s rijden zigzaggend, duin op en duin af. Niet iedereens maag blijkt hiertegen bestand. Het is wél spectaculair. Onderweg graaft Ben nog een kleine gekko op uit het zand. 

In de middag krijgen we ook hier hapjes met een ‘tintelwijnkie’, waarna we rustig weer terug rijden en aan het einde van de middag bij het hotel worden afgezet. Moe maar voldaan!

Dag 8 Swakopmund - Twyfelfontein

Een lange reisdag vandaag. We vertrekken om acht uur vanuit Swakopmund. Na een klein uurtje in noordelijke richting gereden te hebben (over asfalt!), stoppen we in Hentiesbaai bij de Spar. We kunnen hier alvast lunch kopen, want onderweg zullen we geen geschikte lunchlocatie tegenkomen. Ze verkopen er prima belegde broodjes en ernaast zit een klein koffiezaakje, waar je koffie-to-go kunt kopen. 

We rijden verder via Uis naar Twyfelfontein, de weg wordt er niet beter op. Twyfelfontein vind ik een prachtige, echt Afrikaanse naam. Vernoemd naar een fontein die soms wel en soms geen water gaf. Sowieso wordt in Namibië opvallend veel Afrikaans gesproken. Meer nog dan in Zuid-Afrika. Met ons Nederlands zijn we dan ook bijna overal prima verstaanbaar.

Rotstekeningen bewonderen
’s Middags arriveren we in Twyfelfontein en we bezoeken eerst de uitkijkpunten op de Orgelpijpen (geërodeerd door water en wind) en de Verbrande berg. Daarna krijgen we een rondleiding van lokale gids Maarten langs tekeningen van de Bosjesmannen. Deze zijn maar liefst 6000 jaar oud, maar zien er nog prachtig uit. Om meerdere tekeningen te kunnen zien, komt er wat klim- en klauterwerk bij kijken, maar dat vind ik best leuk na die uurtjes bussen. 

Rotstekeningen van de San, Namibië

Een fantastisch gelegen lodge
Tot slot rijden we naar de Twyfelfontein Country Lodge. Wat is dat mooi gelegen! Als ik mijn spullen op de kamer heb gezet, besluit ik een Savannah Dry in de bar te gaan drinken. Het is inmiddels Golden Hour, de zon staat prachtig laag en geeft het al waanzinnige uitzicht een mooie roodbruine gloed. Wat een plek! 

Onze lodge in Twyfelfontein

Een flink deel van de groep is hier inmiddels neergestreken en als vanaf 18.30 het inbegrepen buffet diner open gaat, besluiten we lekker te gaan eten. En lekker is het weer. Nel probeert zelfs krokodil vandaag. Conclusie, het is net kip…

Dag 9 Twyfelfontein - Himbaland

Een nieuwe dag en de langste reisdag hebben we inmiddels achter de rug. De verwachting is dat we vandaag al rond lunchtijd bij onze lodge zullen aankomen. Vlak voor vertrek krijgen we als afscheid nog een zang- en dansoptreden aangeboden, Henk en Truus swingen zelfs een pasje mee, en vrolijk starten we onze reis. 

Vele miljoenen jaren oud
Onderweg maken we een stop bij het Petrified Forest. Een lokale Afrikaanssprekende gids neemt ons mee naar de versteende stammen van dennenbomen die hier 280 miljoen jaar geleden, in de ijstijd, beland zijn. 

Rondleiding door Petrified Forest, Namibië

Dan reizen we verder met als eindbestemming de Rustig Toko Lodge. De weg wordt vandaag steeds beter en Andries belooft ons dat het vanaf morgen klaar is met de Afrikaanse massage, zoals hij het optimistisch blijft noemen. 

Rustig Toko is tegen een heuvel aan gelegen, met een prachtig uitzicht over een savanne-achtig landschap. Op de weg er naar toe worden we begroet door vier giraffen, maar er leven hier ook springbokken, koedoes en ander kleiner wild. 

De Rustig Toko Lodge

We schuiven aan voor de lunch, die even op zich laat wachten. Ik vermoed dat hier niet dagelijks grote groepen komen. Het meisje dat het bestek komt brengen, wordt er zelfs een beetje nerveus van. De tosti’s smaken echter prima en om half vier is het tijd voor een bezoek aan de Himbastam, die vlakbij de lodge woont.

Op bezoek bij de Himba's
We worden begeleid door Emanuelson die ons eerst uitleg geeft over de Himbacultuur. Ook leren we de gebruikelijke groet Moro, Perivi, Naua (Hallo, hoe gaat het, met mij gaat het goed) en handschudwijze en dat is maar goed ook, want we zullen vele handen gaan schudden. 

Het vrouwelijke deel van onze groep is redelijk in cultuurshock als ze horen hoe de Himbamannen hun vrouwen uitnodigen voor een potje liefde bedrijven en ze worden bijna boos als blijkt dat de vrouw dan naar haar man toe moet kruipen. De mannen in onze groep beginnen te glunderen. Zeker als blijkt dat als je maar genoeg koeien hebt, je ook meerdere vrouwen mag trouwen. Totdat ze horen wat voor straf er op staat wanneer een man zijn vrouw niet goed behandelt. Tsja, met onze westerse visie is het soms snel oordelen. Het blijft toch interessant hoe samenlevingen op aarde zo kunnen verschillen. Zij vinden ons misschien ook wel abnormaal. 

Himbavrouw

Daarna gaan we het dorpje in. We worden vriendelijk verwelkomd met de traditionele begroeting en met name de kinderen willen daarbij ook weten wat je naam is. Ik schud handen met onder andere Sophia, Anna en Niki. We lopen wat rond, krijgen een kookdemonstratie, mogen foto’s maken en ik besluit het bezoek met een potje voetbal met steeds meer kinderen, terwijl mijn groepsgenoten druk aan het handelen zijn met enkele Himbavrouwen.

Op bezoek bij de Himba's

Terug in de lodge belanden de meeste groepsgenoten op het terras. De temperatuur is nog steeds heerlijk zo aan het einde van de dag. Het wordt hier zo’n dertig graden in deze tijd van het jaar (eind augustus), maar door de droge lucht vind ik het zeer aangenaam. 

’s Avonds is er buffet in het knusse restaurant. We zijn de enige gasten en het eten smaakt prima. Een van de gerechten is zelfs een lokale delicatesse, wormen. Ik skip. Ria vindt ze zo lekker, dat ze nog een keertje opschept. 

Klik op de foto hieronder om het foto album te bekijken van de afgelopen dagen van deze reis. 

Dag 10 Himbaland - Etosha

Vandaag rijden we naar een van de hoogtepunten van deze reis, Etosha National Park. We komen rond het middaguur aan in de Toshari Lodge, waar we van de lunch gebruik maken. Bijna overal in Namibië kun je een sandwich krijgen bestaande uit een willekeurige variatie van ham, kaas en tomaat. Het smaakt prima.

Om half twee moeten we bij de bus zijn, welke ons naar de ingang van het park brengt. Hier staan drie open gamedrive auto’s voor ons klaar. De hele groep heeft vanmiddag voor deze optionele excursie gekozen. Licht gespannen stapt iedereen in. De verwachtingen zijn hoog, dus we zijn benieuwd wat Etosha ons zal brengen vanmiddag.

Zelf stap ik in de auto bij Kees, Ursula, Ria, Marja, Berend, Riki en Ger. Onze gids/chauffeur is Gerrard. Berend en Ger hebben ieder twee knappe camera’s bij zich, waarvan ieder eentje met een enorme lens erop, en ook Kees zit klaar met zijn camera in de hand. De dames in de auto genieten al kijkend van wat ze zien en schieten af en toe een foto.

Drinkplaatsen in Etosha
De middag begint al goed. Etosha is een enorm droog park en daarom zijn er een aantal kunstmatige, maar ook natuurlijke, waterbronnen, om de dieren van drinkwater te voorzien.  Eén zo’n drinkplaats ligt niet ver van de ingang en we hebben direct geluk. Een groep vrouwtjesolifanten met baby’s is hier aan het drinken. Ook lopen er zebra’s en springbokken rond, wat het een druk geheel maakt. Een prachtig gezicht. We leren dat olifanten hun drinkplek niet willen delen, dus het kleinere wild wacht geduldig totdat de kudde plaats voor ze maakt. 

na_etosha-olifanten

Vogelliefhebbers Ger en Berend spotten de koritrap, de grootste vliegende vogel van het Afrikaanse continent heb ik me laten vertellen, en schieten vele plaatjes. Zelf vind ik de Engelse naam, cory bastard, een leukere naam voor deze vogel die me, rondlopend met de kin omhoog, licht hautain overkomt.

Onze eerste leeuwen!
We rijden verder en de chauffeur zet er een goed tempo in. Terwijl ik me bedenk dat we met deze vaart niet veel zullen spotten, realiseer ik me dat hij waarschijnlijk een reden heeft om zo rap door te rijden. De chauffeurs communiceren immers met elkaar.

En jawel, Gerrard stelt ons niet teleur. Op enkele meters van de weg ligt een karkas van een giraffe met een paar meter daarachter een aantal slapende leeuwen onder een boom. Wauw! Het wordt nog mooier als een van de leeuwinnen na een tijdje ontwaakt, opstaat en naar de giraffe loopt om nog een paar hapjes te nemen. Adembenemend!

na_etosha-leeuw

National Geographic momentjes
Als je dan denkt dat je geluk op is voor vandaag, dan blijkt dat toch niet zo te zijn. Na een tijdje rijden, met onderweg regelmatig een groepje giraffes, springbokken, zebra’s en struisvogels, komen we weer bij een drinkplaats.

Het wordt al wat later op de middag, dus alles begint mooi te kleuren door de zakkende zon. Bij de drinkplaats staan twee giraffen en twee jakhalzen. Een stuk verderop staan nog meer giraffen en als we goed kijken zien we in de verte ook leeuwen. En als we nog beter kijken, zien we dat het steeds meer leeuwen zijn.

Na een tijdje rustig genieten, breekt er een National Geograpic momentje aan… de leeuwen gaan over tot aanval! Wat een spectaculair gezicht. Gelukkig voor de giraffe mislukt deze aanval, maar wat is dat bijzonder om te zien!

na_etosha-leeuwenjacht

Helaas gaat het park bijna sluiten en moeten we vertrekken. Iedereen is helemaal in extase. Wat een prachtige middag hebben we gehad.

In de lodge zitten we dan ook voldaan aan het diner. Het buffet is hier zeer uitgebreid, van soep en salade vooraf, tot iemand die allerlei exotisch vlees grilt, (van zebra tot koedoe, van springbok tot gnoe) en buiten staat een kok bij een grote bakplaat, waar je vlees en groente kunt laten grillen. Heerlijk!

Dag 11 Etosha

Vroeg op voor een hele dag gamedrive in open wagens. Ook vandaag heeft weer de hele groep voor deze optionele excursie gekozen, in plaats van een dagtocht in de bus. Vanuit een open wagen zit je er gevoelsmatig natuurlijk veel dichterbij én kun je betere foto’s maken.

We hebben dezelfde auto indeling als gisteren en degenen die willen, kunnen ruilen van plaatsen, zodat iedereen de kans heeft eens voorin te zitten. Bij ons wordt er weinig geruild, want eigenlijk zie je het van alle plekken prima.

Hooggespannen verwachtingen
Na gisteren zijn de verwachtingen natuurlijk hooggespannen en vol goede zin rijden we Etosha binnen. Ger en Berend kunnen inmiddels geen koritrap meer zien, dus daar hoeven we niet meer voor te stoppen en ook rijden we alle springbokken rustig voorbij. Nee, vandaag gaan we voor het luipaard en de neushoorn. En als het even kan de zeldzame zwarte neushoorn.

We beginnen de dag wederom met olifanten, een moeder met kalfje in het mooie ochtendlicht. Het blijft een bijzonder gezicht.

Moeder met jong in het ochtendlicht in Etosha

We rijden verder en niet veel later spotten we op zo’n honderd meter van de weg een neushoorn, half in de bosjes. Gerrard weet te vertellen dat het een zwarte is, maar dat is voor ons niet duidelijk zichtbaar. We staan een tijdje rustig te kijken als het beest in beweging komt en, ongelooflijk maar waar, naar ons toe komt gewandeld. Onverstoorbaar komt hij steeds dichterbij. Wat een ontzettend mooi dier! Even later steekt hij vlak voor onze neus de weg over. We kunnen er geen genoeg van krijgen en blijven foto’s maken. Dankbaar voor dit bijzondere moment rijden we verder.

Een overstekende zwarte neushoorn in Etosha

Vlak voor het middaguur spotten we twee leeuwen, een mannetje en een vrouwtje, die zich achter wat bosjes parallel aan de weg voortbewegen. Ze komen steeds dichterbij. Helaas voor ons stoppen ze bij een bosje waar het vrouwtje achter gaat liggen. Het mannetje gaat ook liggen, maar ligt net wat beter in het zicht. De eerste mannetjesleeuw die we zo goed kunnen zien. Hij is prachtig met zijn mooie manen!

Mannetjesleeuw in Etosha

In restcamp Halali stoppen we voor de lunch. De meesten van de groep ploffen neer op het terras. Iedereen is weer enthousiast over wat we deze ochtend gezien hebben.

Een levend schilderij
Die middag hopen we nog luipaarden of cheeta’s te spotten, maar dat geluk is ons helaas niet meer gegeven. Wel zien we nog een paar groepen olifanten. Bij een waterdrinkplaats staan zelfs twee grote groepen tegelijk, van in totaal ruim 40 olifanten, inclusief baby’s die echt de show stelen. Ook zijn een aantal olifanten heerlijk aan het badderen, een prachtig gezicht. Op de achtergrond staat een zwarte neushoorn rustig het tafereel te bekijken, waarna hij uiteindelijk besluit neer te ploffen. Dit alles weer geflankeerd door vele springbokken, jakhalzen, koedoes en natuurlijk koritrappen. Een levend schilderij.

Jonge olifanten in Etosha

Onze laatste waarneming is een groepje olifanten, drie mannetjes. Ze zijn helemaal wit van het stof. Een typerend beeld voor Etosha en met dat beeld op ons netvlies verlaten we dit bijzondere park.

Witte olifant in Etosha

’s Avonds bij het diner wisselen we weer enthousiast verhalen uit en wordt er met weemoed alvast vooruit gekeken. Morgenavond is alweer ons laatste diner van de reis.

Dag 12 Etosha - Waterberg

We mogen uitslapen, om 9 uur vertrekken we richting Waterberg. De eerste koffiestop is bij een Duitse bakkerij in Outjo. Vooral de taartjes in de vitrine doen je watertanden, maar ook de koffie smaakt hier goed.

In Otjiwarongo stoppen we bij de Spar, waar we lunch kopen en even na het middaguur arriveren we bij ons eenvoudige restcamp in het nationale park Waterberg. Vijf groepsleden, waaronder ik, geven zich op voor de afternoon gamedrive op het hoger gelegen plateau, in de hoop onze zoektocht naar de Big Five compleet te kunnen maken. Vijf anderen gaan ’s middags met een gids naar boven wandelen. De rest besluit te genieten van de vrije tijd en de koffer terugreis klaar te maken.

De laatste gamedrive
Om 15 uur vertrekken Agnieta, Kees, Nel, Aad en ik, samen met twee Duitsers en gids Elifas voor onze gamedrive op het Waterberg Plateau. We rijden naar de ingang van het park en vervolgens een stuk omhoog. Eenmaal boven is de eerste stop bij een prachtig uitzichtpunt.

Uitzicht vanaf het Waterberg Plateau

We rijden daarna verder naar een waterplaats, hier zien we twee giraffen. Onderweg spotten we ook koedoes en springbokken. Dan gaan we op weg naar de tweede waterdrinkplaats, waar een kijkershut is. Elifas meldt ons dat we hier uiterst stil moeten zijn, zodat de dieren ons, naast dat ze ons niet kunnen zien, ook niet kunnen horen.

De weg kwijt
Het duurt alleen even voor we aankomen. Elifas rijdt, keert, rijdt terug, keert weer en dat nog twee keer. Uiteindelijk geeft hij met het schaamrood op de kaken toe dat hij de weg naar de drinkplaats kwijt is. We reageren een beetje lacherig, dat verzin je toch niet bij iemand die dagelijks het plateau op gaat! Later komt de aap uit de mouw. Een deel van het plateau is vandaag afgesloten omdat er 120 buffels gevangen zijn. Deze worden verplaatst naar een park in Zimbabwe. Elifas moest dus een andere route rijden dan normaal en ja inderdaad, al die zandpaden lijken op elkaar. 

Uiteindelijk komt het natuurlijk gewoon goed en vinden we de kijkershut. Als we binnensluipen, zien we een waterbuffel bij de drinkplaats. Weer een vinkje in onze Big Five zoektocht! Hij staat rustig te drinken, maar je merkt dat hij wel door heeft dat we in de buurt zijn. Met onderzoekende ogen en een snuivende neus kijkt hij in het rond. We genieten muisstil.

Buffel in Namibië

Als de buffel wegloopt, komt een giraffe sierlijk aangelopen, gevolgd door twee dravende wrattenzwijntjes. Die waterplaats is blijkbaar aantrekkelijker zonder buffel dan met. Er komen nog meer giraffen en twee mannetjes krijgen het met elkaar aan de stok. Ze beginnen een gevecht waarbij ze met de nekken op elkaar klappen. Dat klappen kun je goed horen! Een bijzonder gezicht, want eigenlijk lijkt het meer op een sierlijke dans die ze met elkaar uitvoeren. De agressie spat er niet echt van af. 

Giraffengevecht

Voldaan rijden we terug naar het restcamp. Onderweg zien we nog drie buffels van ons wegrennen. We worden direct bij het restaurant afgezet en hier horen we van Truus, Truusje, Henk, Jan en Ria hoe hun wandeling geweest is. Ze zijn helemaal het plateau opgeklommen. Ik ben onder de indruk, want dat zal best een klim geweest zijn! Ze hebben genoten.

Na het diner worden we met onze bus terug naar onze huisjes op de heuvel gebracht. Daar aangekomen neemt Jan het woord en spreekt Andries en Edison toe. Met wat leuke anekdotes bedankt hij ze voor hun begeleiding deze reis en overhandigt ze namens de hele groep een envelop met hun welverdiende fooi.

Dag 13 en 14 Waterberg - Windhoek

We vertrekken bijtijds vandaag, we hebben immers de stadstour in Windhoek nog op ons programma staan, omdat deze aan het begin van de reis niet door kon gaan. Klokslag half acht vertrekt de bus. 

Even voor tienen arriveren we in Okahandja. Hier stoppen wij bij de lokale markt met houtsnijwerk en vele andere kleurrijke souvenirs. Aan de overkant zit een fijn koffiewinkeltje met terras waar ik een lekkere cappuccino bestel. 

Sightseeing in de hoofdstad
Vlak voor het middaguur komen we aan in Windhoek waar we eerst met de bus een rondje langs de hoogtepunten rijden en we daarna parkeren bij de Christuskirche. Alles ligt hier vlak bij elkaar en naast de kerk zien we ook Alta Feste en het zeer moderne museum. Je kunt hier gratis naar binnen. Ik verken zelf 1 verdieping, anderen bekijken meer en weer anderen blijven buiten van de frisse lucht genieten. Ieder heeft andere interesses, helemaal op zo’n laatste dag.

Hierna brengt Edison ons naar het drukkere winkelgebied, waar een souvenirmarkt is en waar je ook wat kunt eten. We hebben hier een uurtje en daarna worden we naar de luchthaven gebracht. De luchthaven ligt nog een goed half uur rijden buiten de stad. 

Tijd voor afscheid
De rij bij de check-in is lang, maar eenmaal daar doorheen gaat het bij de beveiliging en de douane erg snel. De vlucht terug naar Amsterdam verloopt prima en de volgende ochtend komen we aan op Schiphol. Bij de bagageband neem ik afscheid van de groep. Wat hebben we met elkaar veel herinneringen gemaakt!

Groepsfoto

Ik kijk terug op een bijzondere reis en kan me maar moeilijk voorstellen dat ik vooraf licht sceptisch was over een land vol zand. Namibië is zo veel meer! En ja, er is veel, heel veel zand. Maar het verveelt nooit. Hoe afwisselend een woestijnlandschap kan zijn, ontdek je in Namibië. Tel daarbij het o zo rijke dierenleven op en je hebt de perfecte bestemming voor een reis die je niet snel zult vergeten. 

En de film van Henk? De beelden kan hij vanaf zijn computer bekijken, maar helaas zijn veel momenten toch niet goed in beeld gekomen. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Klik op de foto hieronder om het foto album te bekijken van de laatste dagen van deze reis. 

Nog meer zien van deze reis?

Reisgenoten Ger, Berend en Kees hebben ook ieder mooie foto- en reisverslagen van deze reis gemaakt. Je bekijkt ze hier:

Zelf Namibië verkennen?

Ben je na het lezen van het blog nieuwsgierig geworden naar het wonderlijke Namibië? Neem dan zeker eens een kijkje tussen ons reisaanbod (groepsrondreizen, single groepsreizen, familiereizen en privé rondreizen). En wil je bovenstaande belevenissen binnenkort zelf mee maken? Kies dan voor de 14-daagse groepsrondreis Weids & Wildrijk Namibië

Bekijk de reizen

FOX Reisspecialist

 Jenny 
 11 jaar bij FOX 
 Marketing 
 Groepsrondreis Namibië

Landinformatie Namibië

Namibië heeft een fascinerend landschap met woestijnen en prachtig rode duinen van de Sossuvlei. 

Lees meer over Namibië

Reisaanbod Namibië

Nieuwsgierig geworden naar deze plekken? Bekijk dan onze rondreizen!

Naar de reizen