Mexico

16-daagse groepsrondreis Mexico - Guatemala - Belize - Honduras

(17 stemmen)

J. Coervers

Reisdatum: 22-04-2017 t/m 07-05-2017

Dag 1
Na een heerlijke overnachting in het Courtyard by Marriot hotel in Hoofddorp, worden we om 07.00 uur met de shuttle bus van het hotel naar Schiphol gebracht.

Na de laatste inkopen checken we in en brengt United airlines ons in 10,5 uur naar Houston, Texas. Daar worden we uitvoerig gecontroleerd door de norse  douaniers van de Verenigde Staten. Er kan geen lachje van af. Vanuit Houston vliegen we over de immense Golf van Mexico naar Cancun, waar we wederom door onvriendelijke douaniers worden gecontroleerd. Het zal wel aan het weer liggen hier, want het is bloedheet en vochtig. Nadat we onze koffers hebben gehaald lopen we via de aankomsthal, waar tientallen medewerkers staan van andere touroperators, naar buiten, waar we Rene van Fox zien staan, samen met een Mexicaanse chauffeur, genaamd Albino.

We moeten de klok 7 uur vooruit zetten.
In een fel oranje gekleurde touringcar rijden we naar ons hotel. Onderweg geeft Rene, die al ongeveer de halve wereld is rondgereisd en met een Braziliaanse gehuwd is, nog wat informatie. Moe van de reis gaan we naar onze nette hotelkamer en zijn we al vroeg in dromenland.

Dag 2
Na een goed ontbijtbuffet in ons hotel vertrekken we met de bus richting Chitzen Itza, het Maya bolwerk. Als we aankomen is het bloedheet. Nadat ik extra heb moeten betalen om met de filmcamera door de ingang te komen,  gaan we het complex binnen. Ik kon mijn statief nog mee naar binnen nemen tegen betaling van omgerekend 250 Euro. Mooi niet dus. Tientallen verkopers van souvenirs zien we, vaak met handgemaakte beelden en andere voorstellingen, T shirts, kleding enz.  Teveel om op te noemen. We lopen het immense complex naar binnen en komen bij de grotere tempel. In totaal 91 treden hoog, aan 4 zijden was het te beklimmen. Maar sinds kort, volgens  onze gids, ook Rene geheten, is het afgelopen, nadat er iemand van de treden is gevallen en hierbij om het leven is gekomen. Rene vertelt een zeer interessant verhaal over de Maya bevolking in dit deel van het complex, hun rituelen en hun menselijke offers, vrouwen, kinderen en ouderen. Ook vertelt ze over een spel met een zware bal dat in en ring gegooid moest worden. De verliezende partij, een zeven tegen 7 spel, moest dit, vanwege de offers aan de goden, met de dood bekopen. Een zeer indrukwekkende rondgang.

We rijden hierna in 5 minuten hierna naar een Cernote, een ondergrondse met water gevuld bassin, waar het water uit de rivieren naar toe stroomt. De cenote ligt vanaf de grond ongeveer 40 meter diep en je kunt hier heerlijk zwemmen, hetgeen door de groep ook is gedaan. Dit moet je gezien hebben en het is een uniek natuurverschijnsel dat alleen in dit deel van de wereld voorkomt. De cenote "ik kil", waar wij geweest zijn is de bekendste en dit moet je beslist doen. Cenotes  werden in de Maya tijd ook gebruikt om mensen erin te gooien als offers voor de goden.

Na dit unieke avontuur gaan we in en plaatselijk restaurant, met hele mooie met tuinen en mooie aangelegde waterpartijen, een lunch nuttigen. Na een rit van ongeveer 2 uur komen we aan in de mooie koloniale stad Merida, waar we 's avonds de stad in gaan en waar in de buurt van de kathedraal mensen op straat gezellig dansen en waar een goed orkest mooie Mexicaanse liederen ten gehore brengt. Heel gezellig en het bruist hier van het leven.

Dag 3
Onderweg naar Uxmal vertelt Rene een spannend verhaal over de tijd dat hij in Peru leefde en met zijn toenmalige vriendin een tocht door de binnenlanden maakte op zoek naar een Indianenstam.

We arriveren in Uxmal en gaan naar het grootste Maya bolwerk uit de streek, groter nog als Chitzen Itza. Het is een prachtig complex, mooier nog dan Chitzen Itza. Onze gids vertelt over de gebruiken van de Maya's, waar dieren een belangrijke rol speelden en de goden. Ook hier weer een speelveld met ringen, waarbij 2 partijen van 7 tegen 7 een spel speelden. De winnaar werd geofferd aan de goden, want dit was een hele eer. Dit was iets anders dat we gisteren hoorden in Chitzen Itza, waar de verliezers geofferd werden. De wetenschappers zijn het er niet over eens wie nu geofferd werd. Onze gids, die nog voor een groot deel Maya in zijn bloed heeft, verteld enthousiast over de  functies van de gebouwen en over de stand van de sterren. De Maya's waren hun tijd ver vooruit.

Ik beklim met een deel van de groep een Maya tempel, 70 treden naar boven en krijgen als beloning een fenomenaal uitzicht op de jungle en het complex. Dit is niet in woorden uit te drukken, dit moet je zien. Wat en geweldig volk was dit. We hebben geluk, want we zijn als enige in dit geweldige park.

Na deze geweldige cultuur ervaring hebben we een rit van ongeveer 5 uur, voor de boeg, naar Palenque. Via de autoweg rijden we provincie Yucatan uit en rijden we door naar de provincie Campeche. De route gaat deels over autowegen en deels over provinciale wegen.  Onderweg zien we boerendorpen en steden, deels krottenwijken, waar de bewoners proberen wat bij te verdienen door de verkoop van drinkwaren en fruit, vooral bij de vele verkeersdrempels. Het landschap is zeer divers, dan weer lage bebossing  en dan weer grasvlaktes met vee.  Vervolgens rijden we via de provincie Tabasco, waar veel  tropisch regenwoud en palmboomplantages zijn, door richting Zuiden en we arriveren omstreeks 19.00 uur in het koloniale Palenque.

's Avonds gaan we nog Palenque in en eten met een deel van de groep in een echt Mexicaans restaurant Taco.

Dag 4
Vanuit Palenque rijden we naar een ander Maya bolwerk, het complex van Palenque. De gids, Patricia, die in Mexico woont, vertelt enthousiast over de functies van de gebouwen en het leven van de Maya bevolking in dit deel. Het complex, waar voornamelijk de elite woonde, is gedeeltelijk pas recent, in de 50er jaren van de vorige eeuw ontdekt, toen een archeoloog per toeval ging wroeten bij een los zittende steen en zo uitkwam bij een graftombe van een koning. We maken met de groep een stevige wandeling en beklimmen een tempel, van waaruit we een fantastisch uitzicht hebben op een deel van het complex. Na deze boeiende rondleiding dalen we 700 meter af, door een deel van het tropisch regenwoud. We maken fraaie foto's en film.

We hebben nu een lange rit voor de boeg, zuidwaarts richting St Christobal. Onderweg maken we enkele stops en zien dat bij de diverse tankstation politiemensen staan met automatische wapens.

We rijden over provinciale wegen en zien weer veel dorpen en steden voorbij trekken, deels krottenwijken en armoede. We zien ook politieauto's met open laadbakken waar een of soms wel 5 politiemensen in staan. Bij de vele verkeersdrempels staan verkopers van fruit, frisdrank enz. In de vele dorpen die we passeren zien we mensen buiten zitten of liggen, die siësta houden. Fruitkramen met verse ananas, bananen, watermeloenen zijn er overal. De ene streek ligt bezaaid met huisvuil, de andere streek is weer schoon. Volgens Rene ligt dit aan de mentaliteit van de mensen. Bij een dorp komen we terecht in een wegblokkade van boze Indianen, die maatschappelijk op alle gebieden achtergesteld worden en op die manier aandacht voor hun belabberde positie vragen.

De blokkade duurt enkele uren en de sfeer is grimmig. We zien jonge mannen en vrouwen met knuppels, die vertellen dat enkele mensen uit het dorp gearresteerd zijn en ze eisen hun vrijlating. Van het ene op het andere moment wordt de blokkade opgeheven en kunnen we doorrijden. We moeten alleen nog op Rene wachten, die in het dorp eten was gaan halen voor de hele groep.

Omstreeks 20.00 uur plaatselijke tijd met nog 3 uur voor de boeg vertrekken we naar San Christobal waar we omstreeks 00.00 uur aan komen.

Dag 5
We bezoeken de Indianenmarkt Chamula. Zeer interessant om te zien. Tientallen kraampjes waar vers fruit en groente worden verkocht. We eten een terplekke vers bereid maisstuk met kip erin. De Indianen, gekleed in traditionele kleding vinden het niet goed dat er gefotografeerd wordt. We gaan de kerk van San Juan Boutista naar binnen en zien de Indianen in diep gebed, vrouwen en mannen met kinderen zitten op de grond, die bezaaid ligt met dennennaalden en kaarsjes. Aan de zijkanten zien we duizenden glaasjes en potjes met brandende kaarsjes. De kerk is zonder veen poeha en beelden. Het is er streng verboden om te fotograferen.

In een ander Indianen dorp Zinakantan bezoeken we wederom een plaatselijke kerk en zien we hoe in de kerk een kip vakkundig de nek wordt omgedraaid als offer voor God. We bezoeken een plaatselijke familie en mogen overal foto's maken. Ze leven van handgemaakte kleding dat ter plaatse geweven wordt. Het is een kleurenpracht van traditionele kledij. Ook wordt zelfgemaakte tortilla gemaakt en eigen gestookte brandewijn, dat geproefd mag worden en bij een deel van de groep zeer in de smaak valt.

We gaan met de bus naar de canyon van Sumero. Nadat we de zwemvesten hebben aangetrokken nemen we plaats in de speedboot. Vervolgens varen we ongeveer 30 km stroomopwaarts de canyon in met een behoorlijke snelheid. Onderweg zijn de kliffen op sommige plaatsen ongeveer 1 km hoog. We spotten diverse krokodillen en tropische vogels van diverse soorten. Geweldige ervaring die zeker de moeite waard is.

We gaan het stadje St. Christobal in en verkennen het centrum. We zien vele oude gebouwen met als middelpunt de eeuwenoude kathedraal. Rondom is het een levendig schouwspel van mensen, verkopers van zelf geweven jurken, truien en andere souvenirs.

Dag 6
Al vroeg in de morgen vertrekken we vanaf St Christobal voor een rit van enkele uren, richting grens met Guatemala. De weg, die deels slecht is met gaten in het wegdek, is enkele honderden kilometers lang. De grens van Mexico met Guatemala is een belevenis op zich. Eerst bij de Mexicaanse zijde een uitreis stempel halen, dan enkele kilometers niemandsland en dan de grensovergang Guatemala. Onze Mexicaanse buschauffeur, die ons nu moet verlaten en een applaus en een fooi krijgt, moet de bus op het smalle straatje van het grensplaats keren en dat valt niet mee.

Onze koffers worden deels door jongens met steekwagentjes naar een checkpoint gebracht enkele honderden meters verderop. We zien zwaarbewapende militairen en er mag absoluut niet gefotografeerd worden. Hierna worden de paspoorten door Rene ingezameld en wordt in het douanekantoor een stempel erin gezet. Omdat de Guatemalteekse bus enkele kilometers verder staat, gaan we, samen met de koffers plaats nemen in 3 pick-up trucks met open laadbakken en rijden we enkele kilometers de smalle weg op hoog. Hilariteit alom, dit is een bijzondere ervaring.

Onderweg zien we rood wit blauwe vlaggetjes boven de weg, en dit is geen toeval, want het is bij ons Koningsdag. De bus, die reeds klaarstaat staat aan de smalle weg, is duidelijk van mindere kwaliteit dan dat we gewend zijn. De buschauffeur heeft ook aan Koningsdag gedacht, want hij draagt een oranje T shirt, net als enkelen uit de groep.

We hebben nu een lange rit voor de boeg en Rene vertelt een interessant verhaal over de geschiedenis van het land, dat pas recent een echte democratie is geworden. We rijden over deels zeer slechte wegen, met soms enorme gaten. Onze chauffeur kan ze vakkundig ontwijken.

Ons valt op dat er enorme hoeveelheden huisvuil in de bermen ligt. Het is zelfs erger dan in Mexico. Als we bij een tankstation in een kleine stad even een stop maken, komen we in een enorme verkeerschaos terecht van tientallen oude Amerikaanse bussen, bont gekleurd, luid toeterend en veel schreeuwende mensen. Verder een enorme stank, soms zwarte roet uit de uitlaten. De groep gaat fotograferend even op straat kijken en het is een uniek schouwspel. De oude bussen zijn op het dak volgeladen met goederen.

We rijden hoger en dat merk je. We rijden door wisselende weergebieden,  soms regent het en soms zie je ijs liggen. Volgens Rene komt het regenseizoen eraan. Sommige stukken zijn gehuld in mist. We rijden berghelling op en berghelling af. Soms kijk je vanuit de bus de afgrond in. Volgens Rene worden de gekleurde oude stadsbussen, die ons soms passeren en voor ons rijden, slecht onderhouden en is het afwachten totdat ze uit elkaar vallen.

We rijden via een slingerweg langs het meer van Atitlan en komen aan in het stadje Panayachel . We komen in een fijn hotel, met huisjes en een zwembad.

Dag 7
We gaan met de snelle boot naar het Indianen dorp Santiago de Atitlan.
We lopen het dorp in. De Indianen wonen in grote delen van het stadje.
We gaan in enkele pick-up trucks met open laadbakken en rijden door het centrum.

We bezoeken een ruimte waar een Maya kerkdienst wordt gehouden en waar een Sjamaan tegen beelden aan het praten is, of liever gezegd schreeuwt. Na het bezoek aan een kerk, waar de bewoners in diep gebed zijn, gaan we vanaf het centrale plein een Indianenmarkt bezoeken. We zien honderden kraampjes waar duizenden Indianen vrouwen in traditionele kleurige kledij lopen. Er wordt van alles verkocht, fruit, groente, kruiden, huishoudelijke artikelen. Het is een grote kleurenpracht van voornamelijk Indianen vrouwen. Er wordt druk gefotografeerd en mijn camera maakt overuren.

Nadat de snelle boot ons weer naar Panayachel heeft gebracht lopen we nog door het centrum van dit bruisende stadje. In de namiddag stappen we in de bus en rijden we in enkele uren naar Antiqua, waar we vroeg naar bed moeten, want vannacht om 02.30 moet ik op om, samen met 15 anderen van de groep de vulkaan Pacaya tot de top te gaan beklimmen.

Dag 8
We gaan vandaag met van een deel van de groep de vulkaan Pacaya beklimmen. We moeten om 02.30 uur vanuit het hotel vertrekken. Mijn ingebouwde wekker zorgt dat ik ruim van tevoren wakker ben.

Een busje brengt ons in 1,5 uur naar de vulkaan, met de gids Rolando. We gaan vanaf 1600 meter in het donker naar boven. We worden vergezeld door een roedel honden, 3 paarden voor de mensen die niet verder kunnen, en een andere gids. Het is een pittige klim, en je merkt dat je hoger gaat. Een deel van de groep heeft inmiddels een zaklantaarn verstrekt gekregen en een dikke stok. Op sommige punten wordt pauze gehouden, zodat de achterblijvers kunnen bijtrekken.

Na een klim van ruim 1 uur komen we op een soort open vlakte, waar we de vulkaan, die we van tevoren al diverse keren hadden gehoord, ook kunnen zien. Op dit punt worden flink wat foto's en selfies gemaakt.

Na weer een flinke klim, kunnen we de vulkaan in vol ornaat zien. We kunnen helaas niet helemaal naar boven, want onze gids vindt dit te gevaarlijk. We kunnen wel zo dicht mogelijk komen en dat doen we ook. De vulkaan spuwt en sist en op een gegeven moment staan we in de dichte mist, die echter daarna weer vrij snel weer oplost.

De vulkaan is een actieve en is in 2014 voor de laatst uit gebarsten. Een flinke lavastroom is naar beneden gestroomd en daar staan we nu. Een fantastisch schouwspel en er wordt druk gefotografeerd. Op het hoogste punt is het fris, en de vesten en jassen, die van tevoren waren uitgetrokken, gaan weer aan. Aan de andere zijde, waar ook een flinke lavastroom ligt, die tot de bosrand gestroomd heeft, bezoeken we een win klein winkeltje, de lava store. Hier is van alles te krijgen, maar er mag helaas niet gefotografeerd worden. Het winkeltje staat midden in de versteende lavastroom.

Voordat we weer naar beneden gaan, moeten we nog een klim maken en op het bovenste punt, worden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht op Guatemala stad, met zijn 4 miljoen inwoners. De afdaling is makkelijk en duurt aanmerkelijk korter dan de klim. Moe, maar onder de indruk van wat we gezien hebben, komen we aan de andere zijde weer bij beneden en stappen we in de bus, die ons weer naar het hotel brengt. Een aanrader, maar niet voor mensen die een slechte conditie hebben of slecht ter been zijn. We gaan in de namiddag Antiqua verkennen en lopen door de oude binnenstad. Het is een bruisende stad met een grote hoeveelheid historische gebouwen. Er lopen Indianen in prachtige klederdracht rond die allerlei dingen verkopen. Sommige verkopers zijn zeer hardnekkig. Sommige delen van Antiqua zijn niet bepaald veilig, want op enkele plaatsen, waaronder het hotel waar we zijn, hangt een verbodsbord voor vuurwapens.

Het beste is om de buitenwijken vanaf het veilige centrum te vermijden. We gaan vroeg naar bed, want morgen moeten we om 0400 uur vertrekken voor een lange reisdag naar Copan Honduras.

Dag 9
We vertrekken al vroeg vanaf Antiqua en rijden naar de grens met Honduras. Via de voorsteden van Guatemala stad rijden we door een bergachtig massief naar de grens. In de dorpen die we voorbij rijden is het een drukte van jewelste. Evenals in Mexico zien we bij diverse tankstations en pinautomaten zwaarbewapende politiemensen staan. In deze landen is het helaas niet overal even veilig. Rene vertelt een interessant verhaal over Honduras, een straatarm land, waar het overgrote deel van de bevolking leeft van de bananenteelt. Veel mensen uit Honduras trekken naar het buitenland en komen daar, bij gebrek aan werk, in het criminele circuit terecht.

De grensovergang van Guatemala met Honduras is zeer soepel. Het is voor Rene een kwestie van paspoorten inzamelen, stempel erin en klaar. De grensovergang bestaat uit een slagboom, die met een touw wordt bedient en een douanekantoor, waar gewoon gefotografeerd mag worden. Er staan 2 jongetjes, die dolblij worden als ze wat snoepgoed toegestopt krijgen.

We bezoeken de ruïnes van Copan, een ander Maya bolwerk van een nog oudere periode. Onze gids Marvin vertelt boeiend over deze periode, de functie van de gebouwen en de gebruiken, inclusief de rituelen om mooier uit te zien. Hij vertelt dat men de tong en de lippen doorboorde en dat kinderen vanaf de geboorte een plank op hun schedel bevestigd kregen, voor en achter, die steeds verder werd aangeschroefd, waardoor de schedel langwerpig werd en dat mannen hun geslachtsdelen doorboorden.  Het is bloedheet en het zweet gutst naar beneden. Deze Maya ruïnes zijn maar voor een deel blootgelegd, evenals andere Maya bolwerken in Guatemala en Mexico. Hierna hebben we een rit van ongeveer 5 uur voor de boeg en gaan weer naar de grens met Guatemala, waar we snel doorheen zijn.

Onze koffers kunnen we bij het volgende hotel, dat op een eiland ligt en waar we  per boot naartoe varen, niet meenemen. Gisteren hadden we reeds de broodnodige spullen in een aparte tas ingepakt, voor 1 nacht in dit hotel. Iets om rekening mee te houden.

Na een lange busreis door het zuiden van Guatemala, waar het bloedheet is en waar we dorp in en dorp uit rijden, komen we omstreeks 19.45 uur aan in de plaats aan het water. Als we de bus uit stappen komt de hitte en vochtigheid ons tegemoet. Het is zo vochtig dat bij sommigen van de groep de bril beslaat. We stappen in een snelle boot, die ons in 5 minuten in het donker naar het eiland voor de kust brengt. We checken in in het hotel en krijgen een kamer genaamd Ana toegewezen. Als we de kamer gaan bekijken, blijkt dat het allemaal huisjes zijn, die her en der verspreid liggen. Onze kamer ligt honderd meter verder, aan de aanleg steiger, waar we vanaf de veranda, pal voor onze neus, aan de achterzijde enkele dure jachten zien liggen, van enkele miljoenen dollars per stuk. Een schril contrast met de armoede in de dorpen, die we in de loop van de dag hebben gezien.

Dag 10
We worden wakker en kijken vanuit onze veranda nogmaals naar de aanlegsteiger, die we gisteren in het donker hadden gezien. Het is weer broeierig warm. De jachten en het meer zijn prachtig. De kamer is een houten huisje met prima sanitaire voorzieningen en het is brandschoon. Een heel bijzondere locatie. We varen door het meer van Rio Dulce, richting Livingstone en varen 1,5 uur richting Caribische zee. Onderweg spotten we diverse tropische vogels, waaronder aalscholvers, pelikanen en zilverreigers. Ze zitten op diverse plekken in deze mangrove, waar we tevens heel veel waterlelies zien. We zien Indianendorpen, waar de bewoners druk bezig zijn met allerlei werkzaamheden. Veel van deze Indianen passen op de huizen en boten van de rijken en krijgen hier een vergoeding voor. Langs de oever veel huizen, waar de beter betaalden wonen. We zien ook veel dure jachten voorbij varen. In het plaatsje Livingstone zien we een zwerm pelikanen bij elkaar zitten. Superleuk.

We verkennen het kleine plaatsje Livingstone, en zien de Caribische invloed, veel donkere mensen, die afstammen van de zwarte slaven, die hiernaartoe verscheept zijn.

We gaan naar een restaurant aan het meer, ongeveer halverwege op de terugtocht, en eten een soep, die typisch van de streek is. We nemen een frisse duik en enkelen springen, vanaf een plateau met een touw, de rivier in. We varen terug naar het hotel en halen onze bagage op. Hierna varen we naar de kustplaats waar we gisteren aan boord zijn gegaan. We rijden naar het plaatsje Floris, en hebben een rit van 3,5 uur voor de boeg.

We rijden door het tropisch regenwoud en komen vlak voor de bestemming in een gigantische tropische regenbui terecht. Zo een onweer hebben wij nog nooit mee gemaakt. Het water valt met bakken uit de hemel en de wegen staan in een mum van tijd helemaal blank. De felle bliksemschichten zijn geweldig mooi. Onze buschauffeur heeft moeite om de bus op de weg te houden. Rene vertelt dat deze stortbuien even snel komen als gaan, maar deze duurt zeker een half uur. Vlak voor aankomst in de buurt van het hotel, blijkt dat we het laatste stuk ook nog moeten lopen. Gelukkig houdt het dan op met hard regenen, en lopen we, met poncho om, naar het hotel, waar we een fantastisch uitzicht hebben op een meer.

Dag 11
We vertrekken al vroeg om 06.00 uur vanaf het plaatsje Floris naar de tempels van Tikal.

We maken kennis met Miguel, onze gids. Hij vertelt dat het nationaal park van Tikal pas 22 procent uitgegraven en blootgelegd  is. Het maakt deel uit van een gigantisch Maya complex. We lopen enkele uren door het tropisch regenwoud en de ene na de andere tempel doemt uit het woud op. Naast de tempels is de gids ook specialist in tropische vogels, waar we er veel van spotten, teveel om op te noemen. De Quatzal, de nationale vogel, waar de munteenheid van Guatemala naar vernoemd is, laat zich helaas niet zien. Miguel vertelt dolenthousiast over de stand van de zon, waarnaar de tempels gebouwd zijn, zodat licht en schaduw op een bepaalde manier vallen op delen van de tempels. De Maya's berekenden precies hoe de stand van de zon een bepaalde lichtinval en schaduw creëert. Ook speelden de 4 seizoenen een rol. Het waren super astronomen.

We spotten apen en een soort neusbeertjes. Het is bloedheet en het zweet gutst wederom bij ons naar beneden. De gids vertelt ook dat recentelijk een bezoeker, die de verdwaald was en de groep kwijt was, bij gebrek aan water is overleden. Dit park is een must om te bezoeken.

We lopen het centrum van Flores in en gaan in een plaatselijke café, met uitzicht op het meer, met aan de andere kant van de oever gekleurde huisjes,  iets drinken, vergezeld met Zuid Amerikaanse jazz muziek. Hier wil je nooit meer weg. 's Avonds zien we een schitterende zonsondergang vanaf het balkon van ons hotel, met uitzicht op het meer. Morgen rijden we dwars door Belize en staat er een lange reisdag gepland.

Dag 12
Na een vroeg ontbijt, vertrekken we vandaag omstreeks 0700 uur voor de lange rit dwars door Belize. Het is al vroeg warm en vandaag zou het meer dan 30 graden worden. De wegen op het laatste stuk bij de grens met Belize zijn deels zeer slecht. Op sommige stukken rammelt de hele bus. Bij een tankstation vlak voor de grens staat een zwaar bewapende politieman, met een shotgun. Overvallen komen kennelijk hier vaak voor. Ik mag hem filmen, en hij gaat er eens goed voor staan.

De grensovergang is op sommige punten een beetje hectisch. Rene die de paspoorten in neemt, hierna een kantoor verder paspoorten weer gekregen, koffers uit de bus, en met koffer en paspoort naar het douanekantoor. Daar moet een briefje, opgesteld in het Spaans, ingevuld worden. Stempel in paspoort. Er is misverstand over de stempels in het paspoort, ivm het betalen van belasting. Sommigen hebben een stempel voor 1 dag, anderen voor meerdere dagen. Het probleem is echter al vlug opgelost. Hierna weer koffers in de bus. Bureaucratie ten voeten uit.

Op het eerste gezicht is het in Belize, dat deel uitmaakt van het Britse Commonwealth, met koningin Elisabeth als staatshoofd, veel schoner.
Na de lunch in een leuk wegrestaurant, waar kentekenplaten en T shirts uit de VS en Canada aan het plafond  hangen, vervolgen we onze weg, dwars door Belize, met zijn vele gekleurde huisjes.

Op het eerste gezicht lijkt Belize iets welvarender dan Mexico en Guatemala. Op de lange provinciale weg richting Noorden zien we nogal wat scholen met kinderen in uniform en kerkjes. Je merkt aan alles dat de Engelse invloed nog aanwezig is.

We zien tientallen vrachtwagens volgeladen met suikerriet voorbij rijden. Dit is het nationale product van dit land.

10 Minuten voor de grens van Belize met Mexico hebben we een mooi fotomoment op een schitterende locatie aan de Caribische zee. De chauffeur mag eigenlijk hier niet stoppen en riskeert hiermee een boete van 500 dollar, zegt hij. We hebben het ervoor over en schieten mooie plaatjes.

Bij de grensovergang van Belize met Mexico is er oponthoud, doordat de formaliteiten met de passen en koffers iets langer duurde dan verwacht was.  Als we aankomen aan de Mexicaanse zijde blijkt dat de Mexicaanse buschauffeur aan de verkeerde kant van de grens stond, zodat we totaal 1 uur oponthoud hebben gehad. Bij de grensovergang hielden enkele dames er de moed goed in en brachten Guus Meeuwis ten gehore. Omstreeks 20.00 uur komen we aan in ons hotel in Chetumal.

Dag 13
Vandaag gaan we naar onze laatste bestemming, Playa del Carmen, de bekende badplaats, waar we 2 dagen zullen verblijven. Een deel van de groep heeft een upgrade geboekt. We hebben geluk dat we weer een luxe bus hebben. Iedereen heeft 2 zitplaatsen. Heerlijk.

Via de diverse provinciale wegen en een autoweg naderen we de badplaats Playa del Carmen. Rene vertelt dat deze badplaats in 1995 nog een kleine vissersplaats was met 5000 inwoners en in 2018 zal uitgroeien tot 300.000 inwoners. Veel mensen ontvluchten Cancun vanwege de drukte en komen naar Playa del Carmen.

We gaan de stad in. Het is een gezellig strand met eettentjes en cafés. Vanaf Playa del Carmen kun je voor weinig geld een 'n ferry krijgen naar het eiland Cozumel, vlak voor de kust. De overtocht duurt 25 minuten.

Het centrum ziet er gezellig uit, veel winkeltjes en eetgelegenheden. We zien op het strand wel politiemensen lopen met zware wapens, maar niemand kijkt hier van op. Dit is in ons land wel anders.

Als we 's avonds in een echt Mexicaans restaurant gaan eten, barst er wederom een gigantische tropische regenbui los. In delen van het restaurant komt het water uit het plafond. Even vrolijk wordt er opgeruimd en kijkt hier niemand van op. Dit gebeurd hier kennelijk meerdere keren, als het regenseizoen er is.

Dag 14
Na het ontbijt gaan we met een deel van de groep snorkelen voor de kust van Playa del Carmen.

We lopen naar het strand en gaan naar het kantoortje van het bedrijf waar we gisteren geboekt hebben. We maken kennis met Miguel, die ons nog wat instructies geeft. Kleren en waardevolle spullen laten we achter. We lopen naar het strand en daar wacht Carlos op ons. We varen ongeveer 20 minuten vanaf het strand de zee op en gaan dan, met zwemvliezen, zwembril en snorkel het water in. We zien de prachtige onderwaterwereld van de riffen en spotten veel tropische vissen. Het is prachtig en mijn filmcamera maakt overuren. Geen wonder dat snorkelen en duiken in dit deel van Mexico en Belize zo populair is. Het andere deel van de groep gaat ook een uitgebreide snorkeltoer maken, met zwemmen bij een cenote. Het is prachtig en voordat je het weet is de tijd van 2 uur weer voorbij. Een absolute aanrader.

We gaan hierna een uitgebreide stadswandeling maken en komen in het gedeelte waar de duurdere hotels staan. De hoofdstraat, die parallel aan het strand ligt, is een lust voor het oog en je weet niet waar je moet kijken, zoveel bedrijvigheid van winkels, restaurants, massagesalons, cafés enz.

We zien op diverse plaatsen politievoertuigen met op de open laadbakken meerdere politiemensen staan met automatische wapens. Niemand kijkt hiervan op.

Het is alweer de laatste dag in Playa del Carmen, een bruisende stad, waar je je ogen uitkijkt.

Dag 15
Vroeg vertrekken we vanaf ons hotel vanaf Playa del Carmen naar de luchthaven van Cancun. De rit duurt ongeveer 1,5 uur. We halen nog andere leden van de groep op, die in een ander (upgrade) hotel hebben verbleven. De rit naar de luchthaven van Cancun verloopt voorspoedig, zonder enige oponthoud. We nemen afscheid van een lid van een groep, die nog de halve wereld gaat rondreizen, en die vanaf Cancun naar LA vertrek. Weer een ander vertrekt naar Groot Brittannië.

We nemen afscheid van onze goede gids Rene, die ons het de afgelopen 15 dagen goed naar de zin heeft gemaakt, en die je alles kon vragen. Niets was hem teveel.

Na een kort oponthoud bij de diverse controles en bagage checks vliegen we met wat vertraging naar Newark VS. We hoefden de vertrekbelasting, waar Rene ons op gewezen hadden en waar Fox in haar info over vermeldt, niet te betalen. Iets om rekening mee te houden.

In Newark moeten we echter onze bagage opnieuw inchecken. Na een nieuwe incheck van onze bagage in Newark, vliegen we met vlucht ua70 in 7 uur terug naar Amsterdam en worden we goed verzorgd.

Dag 16
In Amsterdam nemen we afscheid van het grootste deel van de groep en gaan we onze eigen weg. Voor ons is het nog bijna 3 uur rijden naar het Zuiden. Het einde van een geweldige vakantie in midden Amerika. We hebben heel wat cultuur gesnoven en zullen ons deze mooie reis blijvend herinneren.

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven