Suriname

16-daagse groepsrondreis Suriname: Mi Lobi Sranan

(24 stemmen)

H. Karels

Reisdatum: 06-11-2014 t/m 21-12-2014

Suriname, Land van onthaasten en het vrije leven.

Inleiding: Het was voor mij al een lang gekoesterde wens om Suriname te bezoeken. In 1970 was ik als wijkagent werkzaam in het Oude Westen van Rotterdam waar de West-Kruiskade deel van uitmaakte. In die tijd kwamen veel jongeren uit Suriname naar Nederland maar ook gezinnen kwamen twee hoog te wonen in een totaal andere samenleving met een kil en vaak somber klimaat. De verhalen van de mensen het Surinaamse eten in het Tropisch huis op de West-Kruiskade deden mij besluiten om ooit eens zelf naar Suriname te gaan. En nu op 68 jarige leeftijd was het zover en ben ik samen met mijn vrouw Laura naar Suriname gegaan en het is een reis geworden die we nooit meer zullen vergeten door wat wij hebben gezien en mede door de goede organisatie.

Donderdag 6 november 2014 ( Reis van Schiphol naar Paramaribo 7707 km )
Dochter Laura bracht ons naar het centraal Station en met intercity direct waren we binnen een half uur op Schiphol. Bij het loket van de Surinaamse Ambassade kochten we een visum voor € 20,- pp. Thuis hadden we ingecheckt en stoelen gereserveerd en de koffers werden op de gebruikelijke wijze door KLM personeel gelabeld en op de transportband gedeponeerd.

Het vliegtuig vertrok op tijd om 11.45 uur en inmiddels wist ik dat wij deel uit maakten van 408 passagiers met 20 bemanningsleden. Tijdens de vlucht ging de klok vier uur terug en op tijd 16.45 uur werd de landing ingezet op Johan Adolf Pengel airport ook wel vliegveld Zanderij genoemd.  Het was het enige vliegtuig en bij het uitstappen voelde je een warmte die heerlijk aandoet. Bij de pascontrole is er een speciale rij voor mensen met een leeftijd van 65+. Maar voordat alle koffers op de kofferband komen ben je toch een uur verder.

Bij de uitgang van de airport  stond Stefano die werkt voor Acces Suriname Travel waarmee FOX samenwerkt. Inmiddels maakten wij kennis met de vijftien andere landgenoten . Wij  kregen een flesje water en in ruim één uur kwamen wij in Paramaribo aan.

In het Eco-resort kreeg iedereen zijn sleutel en een welkomstdrankje. Inmiddels genoten wij van de vogelgeluiden en gaf Stefano een toelichting op het programma. Kamer 170 was goed en koel en op het balkon genoot ik van mijn eerste sigaartje in Paramaribo.

Vrijdag 7 november 2014 ( stadswandeling in Paramaribo en vrije middag )
Al vroeg ben ik wakker en terwijl Laura nog slaapt  ben ik bij de eetgelegenheid al exotische vogels op de kiek aan het zetten. Op een bord staan de vogels in kleur en met naam afgebeeld en af en toe vliegt fluweeltangare naar mijn tafel en eet wat kruimels. De Grote Kiskadie, de grijze saltator en de steenduif laten hun geluiden horen en een paar heel grote kikkers genieten kennelijk ook van hun gezang.

Alles in deze open lucht eetgelegenheid geef je het gevoel we zijn in Suriname. De kok bakt een heerlijke omelet  en het is smullen van dit ontbijt bij een temperatuur van ruim 25 graden s ’morgens om 07.00 uur. We gaan vanmorgen een stadswandeling maken. Tijdens de wandeling naar Fort Zeelandia kom ik twee broers tegen die nu een hoge leeftijd hebben en op 14 jarige leeftijd Suriname hebben verlaten. In het vliegtuig waren het net twee jongens die een schoolreis gingen maken super gespannen. Maar nu vertelden ze dat ze het gevoel hadden 53 jaar in coma te hebben gelegen en nu net ontwaakten. Waar toen moerassen waren, staan nu rum fabrieken en hotels.

We bezoeken het fort Zeelandia en op de executieplaats waar in december 1982 het denkvermogen van Suriname werd vernietigd. Verwarrend om naast het fort de residentie te zien van de man die toen legerleider was. Ik moet hier denken aan een spreuk: gerechtigheid verhoogt een volk maar de zonde is een schandvlek der natie. Wie de schoen past trekke hem aan. Een verkoper met schaafijs zorgde voor de nodige verfrissing en de koffie hebben we deze morgen overgeslagen. Stefano ging ons voor naar de Assemblee, Onafhankelijkheidsplein en de Sint Paulus en Petrus kathedraal. Ook de synagoge, moskee en markt werden door ons bezocht en overal vertelde Stefano de bijzonderheden met betrekking tot het heden en verleden. Op een terrasje werd even bijgetankt.

Rond half twee zijn we bij het hotel en die middag in het zwembad van het hotel Torarica doorgebracht. Een echte aanrader. Tegenover het hotel is een geldwisselkantoor waar  buiten een geldwisselapparaat staat. Voor een gunstige koers  stopte ik er een biljet van € 50 in en kreeg hier 215 SRD voor terug. Ik had veel papier geld meegenomen, nergens gepind en af en toe de wisselautomaat gebruikt.

Zaterdag 8 november 2014 ( rijden en varen vanaf Paramaribo naar Galibi )
Met gids/reisleider Jeffrey werden we om 09.30 uur opgehaald . Met een klein autobusje geschikt voor achttien personen ging het richting Albina ongeveer drie uur rijden vanaf Paramaribo om daar in een korjaal te varen naar Galibi. Iedereen stelde zich voor en na tien minuten wist Jeffrey de voornaam van iedereen te noemen. Hij zong hierna een vrolijk lied en de sfeer zat er goed in. Via de Wijdenboschbrug rijden we naar de andere kant en krijgen onderweg uitleg over alles wat we tegen komen.

Halverwege maken we een zg “sanitaire ontspanningsstop”. Onderweg maken we een stop in Moiwana , district  Marowijne waar een gedenkplaats is voor de vijftig vrouwen kinderen en bejaarden. De vijftig zuilen symboliseren het aantal slachtoffers van de slachting onder de bevolking van het dorp Moiwana op 29 november 1986. Iedere zuil is anders en kenmerkt een kind of volwassene met zijn of haar eigenschappen. De namen van de slachtoffers staan vermeld op de zuilen in het Afakaschrift.

We arriveren om 12.30 uur in Albina. Het is hier een grote drukte waar in winkeltjes aan de oever van de rivier van allerlei handel wordt bedreven. Van gasbommen ( gasflessen) tot kratten met Parbobier de volksdrank nr 1. We stappen in de zg piakas een cabrioboot van Indiaanse afkomst . Door het opspattende water was het een prachtige reis met aan weerszijden de groene oerwouden.

Na ongeveer drie uur varen komen we aan in Galibi het grootste indianendorp van de Caraïben. We maken een zg. menselijke ketting en zo ging onze bagage van hand tot hand en werd geplaatst op het witte strand.  Nog maar nauwelijks aangekomen is onze reisgenoot   Doelarie van Surinaamse afkomst met een lange stok mango’s aan het hengelen. Zij  maakte ze klaar en laat ons meegenieten van deze heerlijke vruchten . Het dorpshoofd die hier kaptein wordt genoemd is vereerd met ons bezoek. Hij blijkt later ook  de voorzanger te zijn in de culturele voorstelling. Ik krijg het gevoel van een ontdekkingsreiziger als ik tijdens de rondleiding de optrekjes zie met in de lucht de aasgieren. Schildpadden zie je hier alleen tussen februari en augustus en we zien maar enkele van de achthonderd inwoners die hier verblijf houden. 

Na een heerlijke maaltijd genieten we daarna van de culturele dansen en laten even later zien dat wij Hollanders ook flink met ons achterste kunnen draaien tot groot vermaak van de dansers. De maan schijnt uitbundig als wij gaan rusten.

Zondag 9 november 2014 ( van Galibi varen naar Frans Guyana en daarna via Albina naar Paramaribo )
Om 06.00 zie ik het langzaam licht worden en ga ik zwemmen. De hond die op het strand de wacht houd zwemt met mij in de Marowijnerivier mee . Als ik even later een stukje onder water zwem voel ik dat de hond met zijn poten en scherpe nagels mij probeert vast te grijpen. Kennelijk dacht hij dat ik te ver onder water ging. Het leverde een paar flinke krassen op mijn rug op. Om acht uur is iedereen wakker en genieten wij van een ontbijt met vis en Surinaamse broodjes. Een lekker vruchtensapje en klaargemaakte mangovruchten door Doelarie  geven een gevoel dat je op een feestje bent uitgenodigd.

Om 09.30 uur vertrekken we weer in de open piakas richting Frans Guyana en zonder enige vorm van grenscontrole gaan we hier aan land. Jeffrey geeft ons hier een rondleiding in de voormalige gevangenis in het dorpje  Saint Laurent. Berucht omdat gevangenen uit Frankrijk hier naar toe werden gebracht en velen hier ter dood werden gebracht. De rondleiding bij een temperatuur van  + 35 graden gaf een goed beeld van het gevangenisleven van toen.

Niemand van de groep had verder belangstelling om de plaatselijke markt te bezoeken en we gingen weer aan boord om naar Albina te varen waar het busje naar Paramaribo al klaar stond . Moe en voldaan kwamen wij in het Eco-resort , kamer 378 aan en sloten de dag af bij ‘ t Vat waar je heel veel geduld moet hebben voordat je een drankje en een hapje geserveerd krijgt.

Maandag 10 november 2014 ( een dag waar je een optionele vaartocht kon boeken )
Om 06.30 uur genieten van de omelet en de lekkere vruchtendranken. Alle reisgenoten besloten om deze dag mee te varen en het werd een feestje . Zelf had ik een oranje vlag met de tekst Hup Holland meegenomen die met een stok  voorop de boot werd geplaatst. Na het zingen van enkele Hollandse liederen vertrokken wij naar Nieuw Amsterdam , een voormalige plantage waar Stefano ons een rondleiding gaf . Ook in het museum was van alles te zien met betrekking tot het verleden. Voldoende vrije tijd om alles rustig op je in te laten werken.

Hierna de boot weer in en varen naar de plantage Rust en Werk waar een bewoner genaamd Momath ons binnen 30 minuten alles vertelde over de planten en dieren die wij tegen kwamen. Zijn optrekje is blauw  geverfd uit eerbetoon voor de KLM bemanning waar hij met enige regelmaat een rondleiding voor verzorgd. Zijn uitleg is filmwaardig en werkt op de lachspieren. Hij sluit af met het laten zien van zijn huisdieren de kaaimannen en de schildpadden en verteld met enthousiasme hoe de schildpadden genieten van de voortplanting. De kokosnoten worden een kopje kleiner gemaakt en voor de liefhebbers kon er in plaats van een Parbobiertje nu kokosmelk gedronken worden. Omdat hem door de organisatie slechts een half uurtje gegund was ging hij aan het einde nog even rond met een collecteschaaltje om voer te kunnen kopen voor de dieren die hij zojuist had getoond.

En zo ging onze ontdekkingsreis door naar Frederiksdorp, gelegen aan de rechteroever van de Commewijnerivier. Oorspronkelijk werd er op de plantage koffie en cacao verbouwd. Frederiksoord is het eerste project buiten Paramaribo dat op de monumentenlijst is gekomen.  Het plantagehuis werd omstreeks 1760 gebouwd. We genoten hier van een heerlijke lunch en vetrokken daarna weer om dolfijnen te spotten.
Een tropische regenbui liet zien hoe snel het weer veranderen kan maar dolfijnen hebben we volop gezien. Daarna gooide de boot zijn anker uit en met enkele andere reisgenoten zwom ik dol-fijn in de Commewijnerivier met een sterke stroom. 

Tijdens de vaartocht  is Stefano vele malen langs geweest met kleine traktaties in de vorm van koekjes, door zijn moeder gebakken cake, vruchtensapjes en hapjes. En om 18.30 uur waren we weer terug  bij de afmeerplaats in Paramaribo.  Iedereen zocht zijn eigen eettentje op en daarna slapen en dromen van een prachtige dag in Suriname.

Dinsdag 11 november 2014 ( een week op reis met Danpaati als hoogtepunt )
De reistassen voor een zevendaagse trip in orde gemaakt. De koffers gaan via de kofferprocedure dat wil zeggen een gele label met naam en nummer in de opslagruimte gelegen onder de receptie in. De reistassen werden met een busje naar de opstapplaats gebracht en wij gingen tien minuten lopen hierheen waarop alles aan boord ging voor de tocht naar Overbridge met stops bij enkele plantages.

Om 10.50 uur gingen wij bij Domburg aan land de geboorteplaats van Desi Bouterse.  Direct bij de oever staat  een klein politiebureau  en ben ik even binnen wezen kijken.  Door de gastvrije bewoners werden ons boomvruchten aangeboden en mochten wij die ook zelf met een stok met zakje uit de bomen ‘rammelen’. Hier zijn  ook winkeltjes waar je broodjes en beleg kan kopen. Daarna was het doorvaren naar plantage Laarwijk waar een plaatselijke bewoner met de naam Rambo voor ons een rondleiding verzorgde. Hij legde uit dat je bepaalde vruchten beter niet kan eten want volgens hem ga je dan dood op eigen verzoek. Een uitspraak die hij nog regelmatig bij diverse verhalen deed.

Toen er een grote regenbui over ons trok gaf hij in het kort een inkijkje in zijn leven en zijn medische dossier. Boeiend maar goed dat de buien kort zijn en hij ons verder uitleg gaf over de bewoners die steeds meer wegtrokken.  Rambo liet ons zijn woning op afstand zien omdat de honden die er woonden niet in waren voor bezoek.  Als er hier een partij van de dieren was dan kon Rambo lijsttrekker worden want zijn honden gingen op enig moment voor zijn eigen gezondheid.

Om 17.00 uur kwamen wij in Overbrigdge aan en kreeg ieder een lodge toegewezen. Soms zit je gunstig en kijk je naar de rivier soms zie je alleen een oerwoudwal van bomen. Opnieuw tropische regen en een diner dat je bij aankomst kon bestellen. Moe en voldaan van alles weer slapen. Alle reisgenoten zijn tevreden en er is een goede sfeer in de groep.

Woensdag 12 november 2014  ( morgenprogramma vanuit  Overbridge varen naar de Jodensavanne )
Een uurtje varen en twee km voor de Joden-savanne aan land bij het plaatsje Kisjeboom. Via een boswandeling  met Stefano lopend naar de Joden-savanne. Stefano vertelde hier de geschiedenis over deze savanne . Er zijn hier  452 graven en aan het einde van de wandeling zien we de overblijfselen van de synagoge.

We varen terug naar Overbridge en om 13.00 uur kan daar een broodje gegeten worden. Hierna is het programma voor deze dag afgelopen en gaan twee broers Jim en Nick vissen. Zelf ben ik gaan zwemmen en wandelen en genoot van de omgeving en de aangename temperatuur van ongeveer 28 graden. Ook nu weer kon je vroegtijdig je diner samenstellen en om 19.30 zaten wij als groep met ieder zijn eigen menu te genieten van de Surinaamse keuken. Diverse reisgenoten maakten dankbaar gebruik van de lokale drank genaamd Djogobier dat in gekoelde literflessen werd opgediend. Zelf dronk ik pure rum als drankje bij het eten soms met ijsblokjes. Ook als slaapdrankje werkte de rum uitstekend en was het zo weer de andere morgen 06.00 uur.

Donderdag 13 november 2014 ( van Overbridge naar Danpaati  via de weg en het water )
Om 09.30 uur werden wij met het busje opgehaald en trokken we via de Brownsweg met koffiestop door naar Atjonie. Tijdens de koffiestop was het weer genieten van de winkel van sinkel waar echt van alles te koop was. Van gasflessen die gasbommen worden genoemd tot jerrycans met olie. De kassière zat achter een traliehekwerk in een hok kennelijk in het verleden regelmatig last gehad van personen die de kas beroofd hebben.

Om 12.15 waren we in Atjonie waar veel bootjes met mensen die inkopen hebben gedaan weer aan boord gaan met allerhande soorten goederen. Nadat we hier een uurtje hadden doorgebracht vertrokken wij om 13.15 uur naar Danpaati.  We hadden de bagage en de groep verdeeld over twee boten ook wel korjalen genoemd en we varen op de Boven Suriname rivier. En zitten we ineens in een A-film met rotsblokken in de rivier, laveren opspattend water. Kinderen die aan de oever spelen en vrouwen die hier pannen schuren , kippen schoon maken, tanden poetsen en de was doen. Het echte Surinaamse leven is begonnen met mannen die tot hun middel in de rivier met een mobieltje staan te bellen. En dit alles bij een heerlijke zon die af en toe schuil gaat achter een wolk. Af en toe uitstappen als de korjaal echt vastloopt en weer verder varen op naar  River Lodge Danpaati waar we om 16.45 uur aankomen met een hartelijk welkom door Christa die met een drankje op de oever staat. Ook nu weer een menselijke ketting en alle tassen gaan aan land.

In een gezellige lounge-openluchtruimte worden de sleutels uitgedeeld. Wij kregen een z.g. canabas toegewezen met de naam voen-voen=kolibrie. Prachtig gelegen met zicht op de Boven-Surinamerivier. Wat een aards paradijs om hier te zijn. Na een heerlijke soep zien we  ons huisje dat sfeervol is ingericht en ook nog een toilet en douche heeft. Ik ga zwemmen op de plaats die daarvoor is aangewezen en ook het zwembad mag er zijn.

Om 19.30 uur gemeenschappelijk diner en genieten van kookkunsten van de kok van Danpaati. Een sfeerpetroleumlampje wordt op de warande neergezet en staat even later binnen omdat er na 18.00 uur geen stroom meer is.

Vrijdag 14 november 2014 ( verblijf op Danpaati met dorps/oerwoudwandeling)
Wakker worden door geluiden die klinken als van het neerzetten van een dienblad op het balkon. En ja hoor een thermosfles met kokend water en koffie en theezakjes staan klaar. Even later zitten Laura en ik op de waranda met een dampende kop voor ons te genieten van een bloeiende boom en een opkomende zon.  Het leven is soms zo dubbel in het beleven van vreugde en verdriet. Dat zullen we deze morgen ook meemaken als een plaatselijke bewoner Simon ons een rondleiding geeft in het dorpje Dan. Hier zit in een hutje heel verdrietig een oude vrouw omdat haar dochter bij de bevalling van haar derde kind is overleden. Alle reisgenoten geven haar Surinaamse dollars om de begrafenis te kunnen betalen. De plaatselijke school met 240 leerlingen en twaalf leerkrachten en crèche werden bezocht . Met mijn mondharmonica liet ik horen dat onze groep kon zingen. Hierdoor mag het reisgezelschap toonaangevend worden genoemd. Wonderlijk dat zover van Nederland hier in 2014 nog de Nederlandse taal wordt aangeleerd. Hierna varen wij terug naar Danpaati en gingen om 12.00 uur lunchen.

Om 15.00 uur gingen wij op nieuw op pad met Simon maar nu voor een oerwoud/boswandeling ook weer aan de andere kant van de oever in de omgeving  van Dan. Een liaan ongeveer 30 meter lang  was  voor velen van onze groep een gelegenheid om even de voetjes van de grond te laten gaan om te voelen hoe het is om aap te zijn. Hierna kapt Simon met zijn machette een palmtak en laat zien hoe je een dak kunt vlechten. Iedere huwbare man moet dit  kunnen verteld hij om een hut voor zijn vrouw te bouwen. Bij de boom genaamd Boeko geeft Simon drie harde klappen met een stok  Dit betekende in het verleden toen er nog geen mobieltjes waren dat je de weg kwijt was en kon men je opsporen. We liepen achter elkaar Simon vooraan in steeds wisselende samenstellingen.

Als derde liep Nick, een van onze jongere deelnemers die ineens hard riep: een slang, een slang. Ik liep als vijfde in de rij zag Nick opzij springen en zag ook dat de slang zich oprichtte en in de richting van Nick bewoog. Later bleek dit een uiterst giftige lanspuntslang te zijn. Een beet is dodelijk en een serum heeft de Stefano maar ook Simon niet bij zich. Simon kapt een flinke tak van een boom en slaat in drie slagen met een meter tussenruimte deze slang dood. Na een fotosessie werd hij begraven door Simon.  Zo merkte ik dat het leven soms heel dicht bij de dood kan zijn en snapte niet dat ik tijdens deze oerwoudwandeling op blote voeten in sandalen liep. Volgens Simon lag de slang kennelijk onder het blad te slapen en was wakker geworden. In Nederland gekomen las ik in Wikipedia dat deze uiterst giftige slang bijna nooit alleen is. Ik wil niemand bang maken maar antigif is hier niet  aanwezig  dus preventie is dan  geboden om gezond te blijven. Het is heel goed afgelopen en een tip voor degene die nog gaan doe altijd gesloten hoge schoenen aan en een lange broek. In 1999 is deze slang bij een verzamelaar in Enkhuizen ontsnapt en stond heel het dorp op stelten. Hierna was het enorm naar beneden kijken om niet nog een slang tegen te komen. Als je kijkt hoeveel slangen er zijn in Suriname  ongeveer zeventig verschillende soorten , lengtes en gifgehalte. Dus kom je er één tegen dan is dat nog weinig.

Na een heerlijk diner gingen we die avond om 21.00 uur ook nog op de Boven Suriname rivier die vroeger ook wel Saramacca-rivier werd genoemd varen om Kaaimannen te spotten. En ook nu werden tijdens de tocht die een uur duurde diverse Kaaimannen gezien. Om half elf na een drankje was het slapen en dromen over alles wat die dag was gezien en gehoord.

Zaterdag 15 november 2014 ( varen naar Konoy en lopend naar Conatoya en Botopassie)
Het is in de korjaal ongeveer 15 minuten varen en dan gaan we aan land en lopen een niet christelijk dorpje binnen. Ook hier was een man overleden en is het de gewoonte om als gast wat dollars te geven aan degenen die de begrafenis verzorgen. Hier doet men ook nog aan geest aanbidding en voorouders spelen hierbij een belangrijke rol. Simon vertelde dat de mensen die hier wonen vroeger met een ” peddelboot ” drie maanden onderweg waren om in Paramaribo te komen en ook weer drie maanden terug peddelden.

Na een uur lopen kwamen we in Botopassie de woonplaats van Simon die ons zijn huisje liet zien. Het is een christelijk dorpje met een vliegveldje een school en een kerk van de Evangelisch Broeder Gemeente ook wel EBG genoemd. Op de kerk stond”Bribi, hopoe marga lobi d.w.z. geloof hoop en liefde. Simon liet ons nog zijn zelfgemaakte producten van hout zien en bracht ons naar de oever waar we weer opgehaald werden om naar Danpaati terug te varen. De vrije middag goed doorgebracht en drie uur watervollybal gedaan met acht reisgenoten . Jim en Nick gingen vissen en haalden een vis uit het water met heel gemene tandjes. Later werd hij in de keuken schoongemaakt en hard doorgebakken. Van de vissenkop werden foto’s gemaakt met en zonder bril op. 

We zijn naar de punt van het eiland gewandeld  en hier heb ik mijn mooiste foto gemaakt van de rivier, korjaals, zwemmers en oerwoud. Ik heb er een canvasprint van een meter bij anderhalve meter van laten maken en dagelijks zijn wij toch nog een beetje in Danpaati. Deze avond was er ook een cultuurdans door de vrouwen van het dorpje Dan waarna ook wij de gelegenheid kregen om ochtendgymnastiek in de avond te doen. Het diner was inmiddels klaargemaakt op het strand met een kampvuur en een andere gast gaf haar gitaar aan onze reisgenoot Jim en ik speelde op mijn mondharmonica. Muziek en lekker eten het ideale recept voor een geslaagde avond met miljoenen sterren in de lucht.

Zondag 16 november 2014 ( varen van Danpaati naar Atjoni en rijden naar Bergendalresort)
Na deze mooie enerverende dagen in Danpaati gingen we in de ochtend in twee korjalen weer terug naar Atjonie. Het was weer varen langs de vele  stenen obstakels en af en toe uitstappen. Genieten van de lokale bewoners die aan de rivier allemaal hun dagelijkse leven invullen.

In Atjonie kregen we van Stefano een eenvoudige lunch ( rottie ) en gingen op weg naar het resort Bergendal om daar twee dagen te genieten. Om 15.00 uur kwamen wij aan en de  lodges waren sfeervol ingericht en de omgeving was fantastisch.  Het zwembad was  een sociale ontmoetingsplaats waar nog even nagepraat kon worden over de belevenissen in Danpaati. Na een goed diner was ook deze dag weer ten einde.

Maandag 17 november 2014 ( vrije dag in Bergendal wandelen en kajakken )
Al vroeg een wandeling gemaakt naar het strandje van Bergendal . Op de heenweg kwamen wij Henri tegen een werknemer die in de tuinen werkzaam is maar alles weet over de natuur. Genoten van zijn verhalen en uitleg over de eetbare vruchten en vogels. Andere reisgenoten gingen de Canoppytour doen. In een tuigje over de rivier gaan en voor sommigen was dit echt een overwinning .  Jim , Nick en ik gingen in de middag met de kajak varen ieder een eigen bootje en genieten van de stroom op de Surinamerivier .Uiteraard onder toezicht van een begeleidster die onderweg ook uitleg gaf over de natuur. De dag was snel voorbij en na een heerlijk diner nagenieten in de lodge.

Dinsdag 18 november 2014 ( terugrijden van Bergendal naar Paramaribo )
Om 13.00 uur werden wij als groep weer opgehaald voor onze reis naar Paramaribo. In de morgenuren kwam ik opnieuw Henri tegen en gaf hem als dank voor zijn uitleg van de vorige dag een kleine mondharmonica. Hierna kreeg ik opnieuw alles te horen over de vogels en eetbare vruchten. Samen kersen gegeten en vogels gespot in de mooie tuin van het resort.

Onderweg naar Paramaribo zijn we gestopt in Lelydorp waar aan de Lelydorpweg 127 het Neotropical Butterfly Park is gevestigd en je voor 35 SRD optioneel een rondleiding kunt krijgen over de kwekerij en alles wat daar bij hoort. Het is één van de grootste kwekerijen van Zuid-Amerika en ik heb het ervaren als een tropische tocht door de jungle en zag van dichtbij de wonderbaarlijke wereld van de vlinder. Men is hier ook ingesteld om de vlinders over de hele wereld in de vorm van ‘poppen’ te exporteren.  Ook waren hier veel slangen en schildpadden te zien en een witte rattenkwekerij als slangenvoer.

Na anderhalf uur gingen wij door naar Paramaribo waar iedereen om 17.00 uur zijn kamersleutel kreeg . Kamer 272 zou ons de twee volgende dagen onderdak geven. Deze dag met een Chinese maaltijd afgesloten en een Parbobiertje.

Woensdag 19 november 2014 ( optioneel een fietstocht in Peperpot )
Voor € 35, pp was het mogelijk om van 08.00 uur tot 13.00 uur een fietstocht te maken. Tegenover het hotel is de fietsverhuurder gevestigd en in een briefing laat de verhuurder weten wat je allemaal met de fiets kunt doen maar zeker niet moet doen.  Wij fietsten  achter elkaar naar de Commewijne rivier en een politiemotorrijder voor en achter zou niet gek geweest zijn. Met bootjes naar de overkant en daar ging Stefano bij de bakker direct saucijzenbroodjes en kaasbroodjes kopen voor de eerste stop. 

Tijdens de rit werd gestopt bij een gebedsplaats voor Hindoes . Langs paden en wegen kwamen wij bij de eerste stop en werden er door Stefano sapjes en broodjes uitgedeeld. We fietsten verder naar Peperpot een voormalige koffieplantage . De huizen zijn overwoekerd door klimop en de tijd heeft hier stilgestaan. Er zijn ook nog resten van een spoorrails te vinden. Via een natuurpad door het oerwoud fietsen wij naar een sanitaire ontspanningsplaats. Eenvoudige blauwe tonnen met een hokje als privacy er boven. We zien hier doodshoofdaapjes, koffieplanten en vele andere gewassen waar wij een uitleg bij krijgen. Via het asfalt fietsen wij naar een fruitstal waar alle soorten fruit lagen uitgestald en iedereen een stuk meloen krijgt. Iedereen kocht hier wel wat vers fruit en de 25 km lange tocht werd weer beëindigd bij de bootjes die ons weer terug naar de overkant brachten.

Iedereen kwam weer goed aan bij de verhuurder en na de kosten gedoneerd te hebben genoot iedereen van zijn vrije middag in Paramaribo. Zelf bezochten wij de middag met enkele anderen het zwembad van hotel Torarica totdat een regenbui aan het eind van de middag zorgde voor afkoeling. Door de groep werd voorgesteld om afscheid van Stefano te nemen bij t’Vat tijdens een etentje. Dit werd een echte onthaastingstest. Na drie kwartier werd het bestelde drankje geserveerd en drie kwartier later het bestelde eten. Een van onze reisgenoten werd vergeten en kreeg nadat wij klaar waren zijn bestelde eten. Tijdens de maaltijd werd Stafano gehuldigd met een medaille voor zijn professionaliteit, kennis en gezelligheid en kreeg een enveloppe met inhoud waarin iedereen aan heeft meegedaan. Ook reisgenoot Doelarie kreeg een hangkoord met opschrift voor haar kennis van de Surinaamse cultuur en natuur en werd bedankt. Een jarige die ook op het terras verbleef werd tijdens ons eten muzikaal verwend door een straatorkest en wij genoten mee.

Donderdag 20 november 2014 Paramaribo - vrijdag 21 november Schiphol ( terugtocht naar Nederland 7707 km vliegen ) In de morgenuren zijn we nog even onze laatste Surinaamse Dollars aan het opmaken en tijdens de wandeling naar het winkeltje passeerden wij Stichting Betheljada, een zorginstelling voor kinderen met een ernstig meervoudige beperking. Op het bord dat buiten hangt staat: Huis waar God voor zorgt. Overal ballonnen en toen wij informeerden bleek dat het huis vandaag zijn 35e verjaardag vierde. Op het zelfde moment stopte er een grote auto en stapte mevr Bouterse hieruit als een van de genodigden. Er werd een dankdienst gehouden en een predikant mediteerde uit Psalm 135 en werd er gezongen. Wij voelden ons thuis en bleven nog even luisteren naar de korte toespraken door genodigden en mevr Bouterse.

Om 14.00 uur werden wij opgehaald om met een busje naar vliegveld Zanderij gebracht te worden .  Van Aad en Doelarie , Roelof en Masja, Bart en Astrid namen we bij het hotel afscheid omdat zij nog langer in Suriname bleven.

Om 15.30 werden wij door personeel van de KLM ingecheckt en ons vliegtuig vertrok om 19.35 uur.
Flinke controles op drugs en op tijd gingen wij naar Nederland waar het nu vier uur later was.  Na een goede nachtvlucht met hapjes en drankjes hebben wij op vrijdag 21 november 2014 om 09.00 uur bij de kofferband op Schiphol afscheid genomen van onze reisgenoten: Piérre, Jan +Truus,Jim+Nick, Klaas + Mirjam,, Cees en Erna.  Bedankt voor jullie inbreng en gezelligheid tijdens deze reis.

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven