Suriname

16-daagse groepsrondreis Suriname: Mi Lobi Sranan

(44 stemmen)

H. v. Linschoten

Reisdatum: 05-02-2015 t/m 20-02-2015

Donderdag 5 februari 2015
We hebben eerst 6 centimeter sneeuw van het autodak afgeveegd om daarna de auto in te laden en te vertrekken naar Schiphol. Met nog 285 andere passagiers vliegt de Boeing 747 gedurende 7780 km met een gemiddelde snelheid van 1000 km/uur. Rond 18.30 (Ned.tijd) verschijnt Martinique op het Flightscherm en hebben we nog 1900 km voor de boeg.

In Suriname is het in februari 4 uur vroeger. Op vliegveld Zanderij gaat het uitchecken redelijk snel en worden de eerste namen van onze reisgroep uitgewisseld. ( 60-ers met een blank uiterlijk vallen natuurlijk meteen op).

Onze reisleider Stefano ( ik ben vrij gezellig, maar ik heb wel vriendin en kind) staat ons op te wachten en met een busje voor de bagage en een voor het reisgezelschap rijden we in een uurtje volgens Stefano naar Paramaribo. Later zullen we vaak meemaken dat even, een paar minuutjes, een uurtje een rekkend begrip is. Regelmatig een geel bord met drempel en even zovele korte onderbrekingen van de reis. Erg veel redelijk vriendelijke Surinamers hier, de andere helft van de in totaal 600.000 Surinamers woont in Nederland.

In hotel Eco-resort krijgen we uitleg over het programma, een drankje en een kamersleutel. De plaatselijke touroperator heeft het programma aangepast. Ons reisgezelschap bestaat uit 7 setjes, 1 lat-set en 2 zussen. We gaan vroeg naar bed: van 5.00-22.00 wakker en van -3 naar +33.

Vrijdag
Rond 8.00 een prima ontbijtbuffet. (diverse broodjes, pannenkoeken, vleeswaren, kaas, eieren, sap, koffie/thee, yoghurt uit een fles en ter plekke klaargemaakte spiegeleieren). We wandelen samen naar de oude binnenstad van Paramaribo aan de Surinamerivier, die ook eb en vloed kent. Tot de Atlantische oceaan is het ongeveer 25 kilometer. We bekijken de oude houten koloniale huizen, de ministeries, de gevangenis, de prachtig gerenoveerde kathedraal, de synagoge en de moskee. De mensen met diverse geloven/culturen leven vreedzaam en vriendelijk met elkaar samen, daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. De diverse geloofsfeestdagen zijn dan ook nationale feestdagen. Wat mooie vogels vliegen voorbij, tamarindebomen en bloeiend kruidje-roer-me-niet. Zelfs de mistletoe (vogellijm) groeide in een van de bomen en ik kreeg spontaan een kus van reisgenoot Anita, omdat ik eronder stond en het is niet eens Kerst.

Tussen de middag een koel drankje bij een schaduwrijk terrasje en aansluitend bezoek van de openbare markt: veel soorten verse groente, vlees en vis en kleding. Daarna retour hotel. Harma laat een dokter komen, omdat ze op de dag voor vertrek van de trap gevallen is en een zeer pijnlijke knie heeft: verrekte kruisbanden. Ze beweegt zich voorlopig voort in een rolstoel van het hotel, met daarachter een zwoegende en zwetende liefhebbende Dolf. Rest van de middag lekker bij het zwembadje, diner ( pom, aardappelgerecht, literse fles bier Djogo) aan het water met een mooi uitzicht over de Surinamerivier.

Zaterdag
Reistassen inpakken, een moeilijke selectie voor een paar dagen, want we gaan naar Galibi in het oosten van Suriname aan de Marowijnerivier. De koffers blijven in de kelder van het Eco-hotel. Onderweg koffiestop, kunstwerken en een monument. Ook hier weer een geluksmomentje, want een kleine luiaard(slowpoot) wil de weg oversteken en dat vindt de chauffeur geen goed idee en wij ook niet. Dus volop fotograferen.

In Moengo bekijken we het stulpje van Ronnie B. en in Albina gaan we op de boot. De reistassen worden waterdicht ingepakt, iedereen in een zwemvest en crossen maar. Flinke golven, veel spatwater, mooie strandjes en jungle, veel jungle. In Galibi krijgen we een leuke, eenvoudige hut. Pas vanaf 18.00 elektriciteit. We worden ontvangen met een lunchbuffet: rijst, kip, groente, fruit en…een grote Parbobier. De plaatselijke gids Jeffrey leidt ons trots door zijn dorp en vertelt over de leefwijze in het dorp.

‘s-Avonds weer een half uur varen naar de stranden, waar (eventueel ) de schildpadden zijn, een stuk over open zee, met en dekzeil over onze hoofden en af en toe een plas water naar binnen (met de bijbehorende kreet, nat). In februari gaat de groene zeeschildpad, de soepschildpad, aan land om ongeveer 180 eieren te begraven. We hebben geluk, er wordt een schildpad gevonden. Een tijdje wachten tot ze in de “legmode” zit, want dan gaat ze niet meer weg. Ze maakt een gat van ongeveer 50 centimeter diep en dat is nog een hele klus, met die aparte vinnen/poten. En dan maar persen, persen, persen en dat in het licht van de tientallen camera’s. ( hoezo privacy…) Na de leg keurig zand over de eieren ( glazige, indrukbare eitjes) en dan gaat moederschildpad weer terug naar zee. Terugweg met veel gelach over de hoeveelheid water die toch nog weer binnen komt in de boot. Eigen meegebrachte klamboe opgehangen en pitten maar.

Zondag
Gewekt door het geruis van de branding in de rivier en de stilvallende generator. Ontbijtbuffet ( ongeveer hetzelfde als in Eco-resort) en 9.30 terug naar Albina, onderweg weer even een geluksmomentje: twee parende schildpadden op weg naar zee. (wel lastig te fotograferen) Voor Albina vaart de boot naar rechts en daar steken we over naar Europa: Frans Guyana is nog steeds een kolonie /provincie van Frankrijk.

In het dorpje St.Laurent staan de gerestaureerde resten van een doorgangskamp/gevangenis, in de 19e en 20e eeuw werden ongewenste mensen/misdadigers vanuit Frankrijk hierheen gedeporteerd. Zeer mensonterende situatie: kleine cellen( 2x2,5 pas), open riool, grote slaapbarakken waar de bewoners geketend op beton lagen en met als hoogtepunt: de guillotine, voor diegenen die zich ook daar niet aan de regels hielden. Hier is ook een deel van de film Papillon ogenomen, met cel nr 47, waarin de vloer het woord Papillon is gekerfd ( door de schrijver Henri Charriére zelf of……een toeristische attractie)

Stefano had een picknick geregeld: rijst met vis en fruit. ( Met Steef heb je nooit honger) en weer naar de overkant, in de bus en naar Paramaribo. Opnieuw inchecken in hotel Eco-resort en de koffers ophalen en die in een andere kamer neerzetten, zo leer je een hotel wel kennen, want over een week doen we dit weer. We gaan eten bij de Chinees om de hoek.

Maandag
Vandaag vertrekken we om 9.00 naar de jungle, onze reistassen gaan met de auto en wij gaan lopend naar de kade, waar de overdekte boot, met zonnedek, wc en keukentje klaar ligt. We varen onder de Bosjebrug (Jules Wijdenbosch, ex-premier) door; een zeer opvallend bouwwerk in Paramaribo en we zetten koers naar Domburg. We hebben door het stadje gewandeld, leuke huizen met kostuintjes (moestuintjes) gezien en in de supermarkt kennis gemaakt met de prijzen van levensmiddelen. ( 5 grote witte broodjes met kaas: 0,10 eurocent per bolletje, dat is nog eens een goedkope lunch)

Na dit stadje door naar de ex-plantage Laarwerk. Plaatselijke gids Rambo leidt ons rond en vertelt over de voormalige koffie-en cacaowerken, die nu vervangen zijn door citrusvruchten. Verder met de boot langs bauxietontginningen en fabrieken om de aluinaarde (grondstof voor aluminium) transportabel te maken.

Rond 17.30 meren we aan in Overbridge een resort aan de rivier, met gaaswerk tegen de piranha’s en leuke lodges, met aparte grote bedden, in het keukentje een magnetron, koelkast en waterkoker) en een veranda.  Het vroeg-bestelde lekkere diner wordt gezamenlijk gegeten in een grote eetzaal/vreetschuur.

Dinsdag
De zonsopgang boven de rivier is spectaculair mooi, lichtstralen spiegelen het kabbelende water, maar even een fotootje. Bescheiden, maar prima ontbijt (broodjes, kaas, vleeswaren, sap, koffie/thee) en aansluitend met de boot ( hoe anders…) naar de Jodensavanne, een oude plantage.

We varen langs een nieuwe brug, maar die is ingestort vanwege een aanvaring door een tankschip, enkele weken voor oplevering. Door de juridische nasleep is de brug niet meer afgebouwd. Op de plantage werd door gevluchte Joden uit Italië en hun “ werknemers” vooral suiker verbouwd. We zien de overblijfselen van de synagoge en meerdere kerkhoven en een geneeskrachtige bron, waaraan  nogal wat wonderen zijn toegeschreven, ik vond het eigenlijk een klein en stinkend waterstroompje, maar ja toch even een vinger indopen en aflikken, hé, want je weet maar nooit…

Daarna terug naar de lodge, goed internet en lekker zonnen aan de rivier. Het blijkt een hele klus geweest te zijn, om dit resort op te bouwen, vanuit laaggelegen mangrovebos alles afgraven, ophogen met grond, leidingen leggen en lodges bouwen, een voorbeeld van iets uit niets. Na het diner kunnen we de reistassen weer pakken.

Woensdag
Na het ontbijt rijden! we via een smalle weg naar het dorpje Atjonie, waar alle wegen stoppen en het bootvervoer landinwaarts begint. In twee korjalen varen naar het zuiden, reistassen afgedekt en waterkleding aan. Mooie boottocht langs grote rotsen, stroomversnellingen en waar de lokale dorpelingen zich en hun kleding wassen, vissen en zwemmen en kletsen bij hun dorpjes.

Rond 16.30 zien we River Lodge Danpaati ( eiland bij het dorpje Dan) liggen en worden we met luid gezang, gedans en geknuffel ontvangen door de rondborstige, grootkontige vrouwen van het Resort. Het is een paradijsje, met leuke eenvoudige lodges, met hangmat, douche, wastafel en schitterend uitzicht over de Boven-Surinamerivier. Hier zijn alle maaltijden inclusief en netjes verzorgd. Na ingericht te zijn maken we een wandeling over het eilandje met leuk zwembad, prachtig zandstrand, met steiger en vrij te gebruiken kano en met vanaf 18.30 stroom van de eigen generator. Het diner buiten met tuinfakkels verloopt erg gezellig en we krijgen een petroleumlamp voor het licht van de rest van de avond.

Donderdag 2
We worden in het donker wakker, want er wordt een dienblad met koffie en thee neergezet rond 6.20 uur, dat is een beetje vroeg voor ons, maar om 8.30 was het water nog heet genoeg voor een lekker bakkie met een fantastisch uitzicht. Hier kan ik niet genoeg van krijgen, wat hebben we toch een mooi leven.

Na het ontbijt, eenvoudig en strak gepland, worden we door het dorpje Pikinslee rondgeleid, een typisch dorp van de Marrons ( afstammelingen van gevluchte slaven in Saramacca ) Elk lichaamsdeel is nu zo’n beetje verbrand door de felle zonnestralen, ondanks smeren, smeren en smeren. We zien huisjes, huizen met zonnepaneel, slapen in hangmatten, buitenkeukens en wc’s, wassen en afwassen in de rivier. Bea kan haar potloden en pennen volop kwijt aan nieuwsgierige kids. De dorpjes ontstonden bij de grote rotsblokken en stroomversnellingen in de rivier: want daar konden de grote schepen van de regeringstroepen niet komen en dus was de kans op vrijheid groter. In elk dorp een paar plekken als offerplaats, want geloof in natuurgeesten is, naast de wereldgeloven, daar heel gewoon. Er zijn aparte huizen voor mannen en vrouwen, want een man mag meerdere vrouwen hebben, mits ze gelijkwaardig behandeld worden ( en dat in die hitte….). Alles wordt vervoerd via het water, want wegen zijn er niet. Het bestuur van het dorp is in handen van een Kapitein en, afhankelijk van de grootte van het dorp, enkele helpers. Er is een Marronmuseum, waar nog veel voorwerpen uit de oude tijden getoond worden, omringd door een beeldentuin.

We gebruiken een lekkere lunch: spaghetti, kousenband, kip, zoetzure komkommer en pindasaus. Jeanet is jarig geweest en krijgt van de groep een mooi aandenken in de vorm van een gesneden houten kaaiman. Daarna maken we aan de overkant een wandeling door de bush, we leren slingeren met luchtwortels ( lianen zijn altijd kronkelig en gedraaid), telefoneren met een stok op een boom en de geneeskrachtige werking van diverse struiken en bomen. Af en toe komen we een dorpsbewoner tegen die ook gebruik maakt van dit pad, maar altijd met kapmes.

19.30 luidt de bel: diner ( gebakken aardappelen, cassave, salade en gehaktballetjes). De opmerking, dat alles een beetje aan de krappe kant is qua hoeveelheid is aangekomen, een ieder heeft voldoende. Na het diner stappen we weer in de boot ( ja hoor) en gaan we kaaimannen spotten. De bootsmannen hebben grote schijnwerpers en we zien: een grote kaaiman op een zandbank en een kleine tussen de mangroven, die echter snel vluchten bij het zien van 18 blanken, een magere oogst, maar je kunt ook niet altijd geluk hebben.

Vrijdag 2
Een dag met weinig programma en met als start uiteraard een bakje koffie/thee met uitzicht. Na het ontbijt gaan we naar het dorpje Dan. We bezoeken de school met 7 vrouwelijke en 1 manlijke leerkracht voor de acht groepen. Er zijn hoge kwaliteitseisen, maar op het bord is met krijt niet te schrijven. De leerlingen hebben keurig een uniform aan, maar je gaat naar school als je zin hebt, ondanks de leerplicht tot 12 jaar. Toch zijn de meeste klassen vol. Er zijn weinig mensen in het dorp, de meeste werken op hun kos-tuintje, een enkele vrouw komt kalebassen aanbieden en we varen weer terug.

De lunch is een bananensnert, die bij de meeste groepsleden niet zo lekker valt. Daarna wat lezen, zwemmen, met de kano varen en een blokje om. Aan het eind van de middag een stevige stortbui, die wat lekkage teweeg brengt in de lodge en dan mag Bea het hoofdkussen omruilen voor een droge. De bel en ja hoor: kip met pompelmoes en groente, deze was weer we lekker. Aansluitend een optreden van de dames van het resort, de heupen bewegen elastisch, ondanks de wat zwaardere buiken en billen en….we mochten meedoen. Nog even nakletsen en rond 23.00 wilde Christa van het Resort wel naar bed, tja wat doe je dan. De petroleumlamp geeft licht en een viezige lucht, dus die gaat gauw uit, net als ons eigen kaarsje.

Zaterdag 2
6.20 koffie en thee
6.30 eerste bootje met motor
6.40 vogels
6.50 bootjes,vogels,bootjes,vogels,bootjes
7.00 opstaan
7.10 koffie/thee
7.20 bootjes,vogels,bootjes,vogels,bootjes
7.30 wassen, aankleden en een Valentijnskaart van mijn lief!

Na het ontbijt gaan we terugvaren naar Atjonie, opnieuw staan onze voluptueuze vriendinnen ter afscheid op de steiger te zingen. Onderweg in de boot krijgen we een vreselijke bak water over ons heen, iedereen een regenponcho, maar droog…..no way jose. De tocht verloopt aanzienlijk sneller, dan de heenweg, omdat we de stroming mee hebben.

We stappen na de lunch van Stefano ( bij hem lijdt je nooit honger) in de bus en we rijden gedurende een aantal uren naar eersteklas Eco-resort Bergendal, wegen met meerdere percentages tot 11% helling (berg en dal). De bus kan in de regen niet doorrijden tot bij de overkapping van de receptie, want iemand heeft zijn auto er laten staan, ondanks twee bewakers. Het is een chaos bij het inchecken bij de receptie. Uiteindelijk heeft elk stel een huisje, met de opmerking, dat de bagage elk moment gebracht kan worden. De lodges zijn luxueus ingericht, mooi, kleurrijk en ruim, goed twee-persoonsbed met grote klamboe, ruime badkamer met aan elke kant een wastafel, dit lijkt de eerdere irritaties weg te nemen. Maar na een uur nog geen bagage, wel koffiepads, maar geen apparaat, geen zeep/shampoo, geen handdoeken, geen warm water en een loshangende douchekop. Het eersteklas resort is een holle frase, met op papier alles op orde, maar van kleine kwaliteit is geen sprake. Bij een van de bedden staat: Vanwege de kwaliteit van ons resort wordt elke lodge voor aankomst en na vertrek gecontroleerd. ( niet dus) Een aanfluiting: zelf de bagage gehaald, een koffieapparaat werd na drie kwartier gebracht, handdoeken en zeep rond 17.30, warm water om 22.00 uur.

Dan maar dineren: een volledig Valentijns-menu van 55,00 USD was voor ons geen optie: dan maar iets van de andere drie keuzes waar gezien de beperktheid van smaak moeilijk uit te kiezen was, kleine porties en duur in vergelijking met de andere restaurants die we hebben bezocht.

Maar gelukkig: terug in het huisje: lekker douchen, met een fijne zelf te regelen temperatuur, alleen wel met de douchekop in de hand.

Zondag 2
Heerlijk geslapen. Ontbijt was goed en ruim voorzien van keuzes. Aangezien mijn vader 85 is geworden wilde ik hem bellen voor een felicitatie. Al eerder werkten onze telefoons niet, ook nu bleek contact op geen enkele manier mogelijk. Maar… eersteklas resort, natuurlijk naar de receptie, daar wordt alles prima opgelost. “Oh, werkt uw gsm niet? Bij ons hier op de vaste telefoon om uw vader te feliciteren? Nou, nee hoor, zo’n vraag heb ik nog nooit eerder gehad, dat kan niet”. Na lang zeuren en aandringen werd de MANAGER gebeld en het antwoord is natuurlijk duidelijk: dat doen wij niet, alleen bij hele ernstige calamiteiten. Ik heb ze namens mijn vader bijzonder bedankt voor hun eersteklas klantvriendelijkheid.

De vorige dag was een nieuwe voorziening toegevoegd aan het eersteklas resort: een wellness centrum. We hebben ons daar laten masseren voor een redelijke prijs, heerlijk alle knopen weer van de spieren los. Het internet werkt redelijk bij de receptie en goed in het restaurant ( zo is er toch weer wat meer positief) en daarom even de krant gelezen en na een stevige hike (wandeling over een moeilijk begaanbaar pad) kwamen we op het naastliggende ( 1 km) strandje en dagrecreatiegebied met deels gerestaureerde historische slavenhuisjes. Mogelijkheden tot klimmen, kanovaren en touw slingeren door de bomen, helaas was mijn foto-accu leeg en natuurlijk de reserve niet meegenomen, dom hoor.

Terug bij lodge even naar het zwembad en weer een geluksmomentje: een volwassen luiaard boven in de boom (slecht zichtbaar) en….hoog in de bomen, een toekan, pontificaal zichtbaar en op de foto dus!

Rond 19.00 diner, met nu een redelijke menukaart en een glas witte wijn van de MANAGER als goedmaker voor het geleden leed, toch aardig. Er is een verrassingsoptreden van een plaatselijke zangroep. Erg leuk: mooie mix van stemmen ondersteund door stevige tromritmes. Er is zo te zien weinig honger in Suriname, want de hoeveelheid dikkekontenvlees lag ook hier ruim boven het gemiddelde (trouwens het lijkt wel of de maten XXL hier overal de overhand hebben). Groepslid Sjaak gaat helemaal uit zijn dank en is nu voor altijd verbonden aan Surinaamse bloemkolen, toen hij door meerdere zangvrouwen aan hun grote boezems gedrukt werd, wat hem trouwens zichtbaar plezier deed…

Maandag  2
Na het redelijke ontbijt, wel wat minder keus dan gisteren treffen we de voorbereidingen voor vertrek, we moeten uitchecken om 11.00 en de bus vertrekt om 13.00. Groepslid Anita is ondertussen nog steeds behoorlijk ziek, met maag-en darmproblemen. We hebben nog een sachet met drinkbouillonpoeder voor haar.

Rond 11.30 gaan we uitchecken en betalen met de ING-pas is niet mogelijk, wel met de credit card van de ING (eersteklas resort: u kunt met alle betaalmiddelen betalen). Op verzoek van de GASTVROUW vullen we het evaluatieformulier in: van alle groepsleden een dikke onvoldoende, volgens haar zullen alle pijnpunten aangepakt worden. Mijn advies aan Fox: deze locatie voorlopig maar van de lijst, ik zou me doodschamen als reisorganisatie.

Rond 13.00 vertrekken we weer naar Paramaribo. Het is een regendag en we krijgen ook nog de mededeling, dat blijkt dat we een changing of the hotel krijgen in verband met overboekingen en zullen we terecht komen in het beste hotel van de stad: het Royal Torarica, dat blijkt later inderdaad echt top, over die verandering gaan we dus echt niet zeuren. De inchecktijd is laat in de middag, dus hebben we eerst met af en toe een stevige bui een mooie vlinder, schildpad en slangenkwekerij bezocht. Na een prima  diner bij het tegenover liggende restaurant ’t Vat gaan we richting de luxueuze bedden. Er is erg veel regen gevallen die dag.

Dinsdag 2
Vandaag gestart met een prima ontbijt, wel vroeg, want om 8.00 uur gingen we de fietsen halen voor een fietstocht. Redelijke fietsen met versnelling, eerst door binnenstad van Paramaribo, dan met de (veer)boot naar de overkant om in het district Commewijne een landelijke fietstocht te maken, door dorpjes en langs de enige grote weg. Tenslotte  naar de voormalige plantage Peperpot, die nu omgebouwd wordt tot historisch centrum, De oude plantagewoningen worden gerestaureerd en er is nog een werknemerskampong waar nu nog mensen leven. Ook is er een eco-natuurpad gerealiseerd: mooie bloemen, vlinders en een paar doodshoofdaapjes. Eind van de ochtend leveren we de fiets in, doen we nog wat boodschapjes bij de dichtbij gelegen Chinese supermarkt.  ( een supermarkt met een Chinese naam is bijna altijd open, zelfs tijdens het Chinese Nieuwjaar, dat vandaag gevierd werd)

Na de lunch lekker bij het zwembad op de heerlijke ligbedden en af en toe even verkoelend plonzen, walgelijk.........

We nemen om 19.00 uur afscheid van Stefano met een gezamenlijk drankje en een toespraak, waarin hij bedankt wordt voor zijn diensten en waarna de gevulde envelop wordt overhandigd. Dit was de laatste keer, dat we allen aanwezig zijn. De volgende dag gaat een beperkt gezelschap nog een bootexcursie doen. Het wordt een avondvullend programma, want de laatste eter kreeg zijn maaltijd rond 21.45 uur.

Woensdag 2
We staan laat op, want we willen relaxdag hebben. Lekker, ruim voorzien ontbijt, met vers klaargemaakte eieren en pannenkoeken. We wandelen de binnenstad nog even in op zoek naar wat souvenirs voor de (klein) kinderen, maar dat soort winkeltjes zijn er weinig rondom Domineestraat. Het is erg druk in het centrum, met zijn goud/zilverwinkeltjes, gsm winkeltjes, kledingwinkels en groente-en fruitstalletjes. Met de knie van Harma gaat het de laatste dagen een stuk beter.

Na de lunch weer naar zwembad, het water is brak, maar daar is weinig van te merken, er lopen ook wat varanen en hagedissen rond. De tuin is erg mooi aangelegd, met meerdere vijverpartijen met koi-karpers. Het is echt een lekkere rustdag geworden.

Donderdag 2
Opnieuw laat opstaan, het is per slot van rekening ook vakantie en wat omhangen in zwembad en tuin. We konden tot 13.30 op de kamer blijven om in te pakken en ons klaar te maken voor vertrek om 14.30. Met twee busjes gaan we weer richting vliegveld Zanderij (ook wel Pengel genoemd) De check-in ging streng en langdurig, maar uiteindelijk mochten de schoenen weer aan. Tijdens het wachten werd een flink aantal mensen opgeroepen om zich te melden. De inhoud van de koffer leek verdacht, ook de mijne, maar dat bleek achteraf loos alarm. Groepslid Anita is weer een stuk fitter en heeft weer praatjes.

Na ruim 8 uur vliegen ( wat een wonder zo’n groot vliegtuig, dat zo vlekkeloos stijgt, vliegt en landt) komen we weer in Nederland aan, 6 graden en in de motregen!

Vrijdag 2
Het vliegtuig landt om 07.45 uur (Ned.tijd) en na 5! controles, waarvan 1 met hash-hond kunnen we om 10.15 uur naar de uitgang. We nemen afscheid van de andere groepsleden. We hebben email-adressen uitgewisseld, dus vervolgcontact is mogelijk, maar ik heb de ervaring dat dat erg snel verwaterd.

Het was een mooie natuurreis (niet echt spectaculair) met een gezellige groep en met veel avontuurlijke bezienswaardigheden.

Wi lobi yu.

Tips:

  • Het visum kopen op Schiphol is snel geregeld, mits tijdig aanwezig
  • Producten met Deet werken het beste tegen insecten; plaatselijke middelen zoals Krapa-olie niet;
  • Malaria komt niet voor in de bezochte en omringende gebieden;
  • Voorzieningen tegen de zon en regen en nat-worden zijn handig;
  • We hebben in begin februari 2  slechte dagen, met veel regen gehad, verder vooral zon of zon met af en toe een wolk;
  • Een reistas in de vorm van een grote sporttas is ideaal;
  • Een wereldstekker is nodig, meestal maar 1 laadpunt;
  • Een zaklamp is in het binnenland erg handig;
  • Een extra accu voor foto/filmapparatuur is noodzakelijk;
  • De kosten van het levensonderhoud zijn laag, in februari 2015 was 1 SRD ongeveer 0,25 eurocent;
  • Bijna elke dag krijg je een flesje drinkwater;
  • Bij aankomst in Paramaribo is 1000,00 SRD contant een goed bedrag, op het vliegveld Zanderij bij vertrek kun je ook met euro’s betalen;
  • Bijna overal zijn kleine supermarkten, ook in de kleine dorpjes in het binnenland;
  • Behalve in Danpaati is overal wifi;
  • Het eten was redelijk van smaak;
  • Het oorspronkelijke programma zoals beschreven door Fox is een betere en mooiere mix van activiteiten.

Waardeer dit reisverslag

De waardering is een leidraad en heeft geen invloed op de plaatsing van het verslag!

Terug naar boven