Reisblog singlereis Marokko

Ik ben geen expert op het gebied van groepsreizen, maar ook niet helemaal onervaren. Ruim zeventien jaar geleden kozen mijn man en ik voor een groepsreis naar China & Maleisië. Als jong stelletje sloten we aan bij een groep die bestaat uit stelletjes, gezinnen en vrienden met allemaal hetzelfde doel: een onvergetelijke reis maken. Met die positieve ervaring in mijn achterhoofd, koos ik nu voor een singlereis. Een dergelijke reis wordt nog wel eens verward met single in de zin van ‘geen relatie hebben’. Maar een singlereis is een groepsreis voor singles, alleenstaanden en alleengaanden. Je gaat in je eentje mee met een groep die bestaat uit andere mensen die ook in hun eentje op reis gaan. 

Er zijn tig redenen om mee te gaan met een dergelijke reis, bijvoorbeeld omdat je vakantie hebt wanneer je vrienden geen vakantie kunnen krijgen, je partner vliegangst heeft of je wilt gewoon naar een te gekke reisbestemming en nieuwe mensen leren kennen. Ook mijn medereizigers zijn mee op singlereis voor de gezelligheid van de groep, niet omdat ze op zoek zijn naar een partner. Voor iedere deelnemer aan de groepsreis is het spannend en zijn we allemaal vreemden van elkaar.

Het is bijzonder hoe snel je naar elkaar toe trekt als je alleen bent en je in een onbekende omgeving bevindt. Iedereen heeft de keuze gemaakt om dit avontuur aan te gaan. En met elkaar uit je comfortzone gaan, werkt verbindend. Je bent samen een groep en iedereen hoort erbij, maar is voldoende ruimte om je eigen ding te doen. Het is niet onvoorspelbaar dat er hechte vriendschappen ontstaan, omdat je bijzondere ervaringen samen deelt. Dat schept een band. Zo zijn er twee deelnemers die al eerder samen hebben gereisd door Vietnam, is er een deelneemster die een hechte vriendschap heeft overgehouden aan een eerdere singlereis en ja, soms is er een vonk overgeslagen tijdens een groepsreis. Het kan, maar is geen doel op zich.
 

De witte stad ‘Casablanca’ ligt aan de kust en dankt haar naam aan de Spanjaarden die jaren geleden vanuit zee een witte toren zagen. Casablanca is geen koningsstad, maar wel een belangrijke stad voor de Marokkaanse economie. Er worden veel zaken gedaan en handel gedreven. We bezoeken de Hassan II moskee, oftewel de grootste moskee van het land. Eén van de weinige moskeeën waar je als niet gelovige een bezoek mag brengen. Niet alleen de omvang van de moskee maar ook de ligging aan de kust van de woeste Atlantische Oceaan is indrukwekkend. Tijdens je bezoek is het gepast om je schouders en knieën te bedekken, maar een hoofddoek is niet nodig. Qua schoenen raad ik je aan om makkelijke schoenen of sandalen aan te doen, want in de moskee dient iedereen zijn schoenen uit te doen.

Met de bus rijden we verder langs de boulevard van Casablanca. We zien een mix van modern leven en sloppenwijken. Mijn oog viel op kleurrijke street art waar ik graag meer van had gezien. We drinken wat op een terras met uitzicht over de woeste zee.
 

Onze reis gaat verder naar de hoofdstad van Marokko. Ook deze stad bevindt zich aan de kust van de Atlantische Oceaan en bevat veel historie. Vandaar dat Rabat is uitgeroepen tot Unesco-werelderfgoed. We lunchen in een restaurant met typisch Marokkaanse aankleding, sfeer en verrukkelijk eten. Het restaurant ligt verscholen in de smalle straatjes van de stad en zonder Fox was ik hier nooit binnen gestapt. 

We proeven sfeer in de straatjes van de kashba van de Oudaya’s aan de kust. Prachtige stadsmuren, palmbomen, witte huizen met opvallende deuren en veel jonge straatkatjes. Hier en daar kun je een souvenir kopen, maar er zijn geen opdringerige verkopers. Verborgen binnen muren ligt een botanische tuin waar ik word overvallen door een oase van rust. Er groeien palmbomen, volop bloemen en citroenbomen. Ik geniet ervan om de sfeer te proeven van de stad en door de smalle straatjes te struinen. Ik had hier wel langer willen blijven.

Van de hoofdstad vertrekken we naar de grootste koningsstad Meknès. De stad ligt midden in landbouwgebied en heeft vanuit oudsher als graanschuur van Marokko gediend. Nu is het een economisch centrum en bekend om olijven, wijn en muntthee. De levendige stad wordt omringd door dikke stadsmuren van wel 2,5 kilometer lang. Een prachtige stadspoort is Bab Mansour.  

Onze gids vertelt dat er flink wordt geïnvesteerd in de stad. Veel bezienswaardigheden waaronder de graanschuur met waterbassin en het Moulay Ismail Mausoleum zijn daarom onder constructie. Rouwig ben ik er niet om, want onze gids is liberaal en vertelt honderduit over het geloof en de positie van de vrouw in Marokko door de jaren heen. Maar ook over de slaven uit Soedan die gevangen werden gehouden binnen de stadsmuren, over de koning met meer dan 500 vrouwen en over de ontwikkeling van vrouwenrechten in de afgelopen jaren. Volgens onze gids is het geloof flexibel. Op straat zie je bijvoorbeeld veel jonge mensen Westerse kleding dragen.  

De weg van Meknès naar de blauwe stad Chefchaouen is indrukwekkend. Vanuit de bus heb je prachtig uitzicht op het landschap. Van droge vlakten met olijfbomen rijden we steeds noordelijker naar bergtoppen vol groen. De weg is hobbelig en af en toe moet je niet opzij kijken vanwege de afgronden, maar de waanzinnige uitzichten maken alles goed. Onderweg zijn voldoende koffiestops en plaspauzes.
 

Voorafgaand aan mijn reis heb ik mij verheugd op een bezoek aan de blauwe stad. Chefchaouen ligt tussen de bergtoppen van het Rifgebergte en wordt één van de mooiste steden van Marokko genoemd. De stad is een lust voor het oog met huizen in allerlei tinten blauw en een doolhof aan smalle straatjes. De blauwe kleur van de huizen en de straten stamt nog uit de tijd dat hier joodse vluchtelingen woonden. Je ziet nu veel straatjes waar je Instagrammable foto’s kunt maken.  

Chefchaouen is een heerlijke plaats om rond te dwalen, souvenirtjes te shoppen en je camera zal overuren draaien. De sfeer is ongedwongen en ik voel mij veilig. Wel zijn er veel straathonden die met je meelopen en soms hun territorium afbakenen als er andere honden komen. Kijk dus uit waar je loopt, want er kunnen drollen liggen.

Het hotel bevindt zich op loopafstand van het levendige stadsplein. Zowel overdag als in de avond zijn de terrassen aan het plein vol. Samen met de groep drinken we nog wat op één van de terrasjes na het avondeten. Alcohol vind je hier niet, maar wel dringt de geur van hennep je neusgaten binnen. Ik wist van tevoren niet dat de parel van een blauwe stad ook bekend stond om zijn hennepplantages. Het verkopen van cannabis is echter verboden. 

De volgende dag in de blauwe parel start met een rondleiding. Tot mijn verbazing is de gids een man op behoorlijke leeftijd. Vergis je niet, want deze man spreekt Engels en heeft qua tempo het gas erop. De straatjes zijn stuk voor stuk prachtig en overal stoppen we om foto’s te maken. Als het te lang duurt dan roept de gids Jalla! Jalla!, oftewel we gaan weer door. Het leuke van de rondleiding is dat we op plekjes komen, die je anders niet gezien zou hebben.

Fès staat bekend als één van de grootste middeleeuwse steden ter wereld en het is ook direct de best bewaarde. De oude medina wordt omringd door stadsmuren van wel 15 kilometer lang. De stad en omgeving hebben een rijke geschiedenis, zo werd de eerste universiteit gesticht in deze stad. Het is dan ook niet voor niets dat de medina van Fès op de werelderfgoedlijst van Unesco staat.

Een Engels sprekende gids neemt ons een hele dag op pad. We nemen een kijkje bij de rijkversierde gouden toegangspoorten tot het koninklijk paleis en wandelen door de straten van de Joodse wijk, terwijl de gids vertelt over de geschiedenis van de stad.

Net buiten de stad heb je een prachtig panoramisch uitzicht over de medina. De stad staat onder andere bekend om haar aardewerk. We vervolgen onze ontdekkingstocht in een pottenbakkerij. We krijgen te zien hoe potten en tajines werden gebakken en beschilderd. Natuurlijk word je na deze rondleiding meegenomen in de winkel waar je allerlei soorten aardewerk kunt kopen. Persoonlijk vond ik deze excursie minder boeiend en te toeristisch.

Dan gaan we de medina in waar allerlei geuren en kleuren je tegemoet komen. Verborgen in het historisch centrum lunchen we in een restaurant met uitstraling van een paleis. Bab Sahra is één van de meest gerenommeerde gastronomische adresjes in de medina van Fez. Leuk dat FOX ons hiermee naar toe neemt. 

We mogen plaatsnemen aan keurig gedekte tafels en krijgen verrukkelijke traditionele Marokkaanse gerechten voorgeschoteld. Het zijn weer allerlei gerechten om te delen en voor iedereen zit er wat lekkers bij. Ook als je vegetarisch eet, is er volop keuze.

Verdwalen zul je zeker in het doolhof van maar liefst 9000 straatjes. Het is dan ook belangrijk om als groep bij een te blijven. De gids loopt voorop en achteraan de reisleiding. Als groep letten we goed op elkaar dat er niemand een verkeerde afslag neemt. De smalle steegjes leiden ons dieper en dieper het oude centrum van Fes in tot we aankomen bij de beroemde leerlooiers.

Sinds de 11e eeuw zijn er leerlooiers werkzaam in de medina. Je kent het beeld misschien wel van de grote ronde stenen baden met allerlei kleuren. De sterke geur van het leer looien kan onaangenaam zijn. Daarom krijg je een takje munt om onder je neus te houden. FOX brengt ons naar het dakterras met het mooiste uitzicht op de looierij. Hier zie én ruik je het proces waarbij de huiden van koeien, schapen en geiten worden schoongemaakt, bewerkt en gekleurd.

De natuur in Marokko verbaast mij telkens weer. Het is een uniek land van uitersten qua natuur. Op weg van Fez naar Merzouga rijden we wederom door verschillende landschappen. Van bergen vol bomen naar rode rotsen. En van groene oases naar dorre gele zandvlaktes. Ondanks dat we flink wat uren in de bus zitten, geniet ik er van. Ik vind het zonde om mijn ogen dicht te doen voor een dutje, want buiten is het adembenemend mooi.

Af en toe maken we een stop, zoals bij de berberapen in de cederbossen in het Atlasgebergte. Hier leven berberapen. De enige Afrikaanse apen die ten noorden van de Sahara leven, en de enige makaken buiten Azië. We stoppen in Ifrane, ook wel Klein Zwitserland genoemd. In de wintermaanden valt hier sneeuw en wacht 11 kilometer skipiste op je. We nemen een kijkje bij de Ziz vallei waar kleine okergele dorpjes tegen de grillig gevormde rotswand aan liggen, omringd door dadelpalmen en groen. We zijn allemaal onder de indruk van het prachtige landschap. 

Als we de rand van de woestijn bereiken, stappen we over op jeeps waarmee we off road de zonsondergang tegemoet gaan. We voelen hoe de auto wegslipt in het mulle zand. ‘Dancing on the sand’ roept onze chauffeur enthousiast. Het voelt avontuurlijk om met zonsondergang door de woestijn te scheuren. Als cadeautje verschijnt er een dubbele regenboog boven de zandduinen. In Merzouga verblijven we in een prachtig kashba hotel. Dit is een soort burcht met hoge muren en een prachtige binnenplaats met zwembad. Ongelofelijk dat je vanaf het hotel zo de woestijn in loopt en voetafdrukken maakt in het mulle zand.

Als je aan Marokko denkt, dan denk je ongetwijfeld aan de woestijn. Een geweldige manier om de Sahara te verkennen, is op de oudste manier om te reizen: de dromedaris. Veel tochten door de woestijn vinden plaats bij zonsondergang of zonsopgang, wanneer de temperaturen koeler zijn dan de verstikkende middaghitte. Je kunt ook met een jeep op hoge snelheid over de zandduinen scheuren. ‘Dansen op het zand’ aldus de lokale gids. Het tentenkamp bestaat uit tenten met slaapplekken voor twee tot drie personen. In de tenten staan opgemaakte bedden voor je klaar. Er wordt een warme maaltijd geserveerd en ’s avonds in het licht van de maan neem je plaats rond het kampvuur voor livemuziek. Overnachten in de woestijn is een unieke ervaring en gaf mij het 1000-en-1-nacht gevoel.

Tussen de woestijn en de levendige stad Marrakech tref je de middeleeuwse stad Aïd Ben Haddou. Deze stad is wereldwijd bekend als een populaire filmlocatie van onder andere The Gladiator en Game of Thrones. De stad is gebouwd van leem en lijkt op een gigantisch zandkasteel dat tegen een heuvel is gebouwd. Als je de stad binnenloopt dan wacht een labyrint van smalle straatjes met winkeltjes en koffietentjes op je. Aïd Ben Haddou is één van de weinige steden die zo goed bewaard is gebleven en heeft dan ook een plekje op de Unesco-werelderfgoedlijst gekregen. Vanaf de top van de stad heb je panoramisch uitzicht over het Atlasgebergte. Het is een leuke tussenstop onderweg naar Marrakech.

Onze laatste stop is de bruisende stad Marrakech waar 300 dagen per jaar de zon schijnt. Dit is dé toeristische trekpleister van het land en staat bekend om zijn levendige souks en magische Djemaa el Fna plein. Aan mooie gebouwen en paleizen is hier geen gebrek. Het is een drukke stad met veel verkeer. Scooters, volop taxi’s en koetsen met paarden of ezels met karren rijden allemaal door elkaar. Op straat zijn veel mensen, kraampjes, muziek en dieren. Iedereen wil iets aan je verkopen en je ziet de meest vreemde, maar ook nare dingen. Zoals slangenbezweerders en mannen met aapjes om mee op de foto te gaan. 

De Koutoubia moskee is hét symbool van Marrakech en de toren steekt overal bovenuit. Helaas mag je als niet-moslim de moskee niet van binnen bewonderen, maar buiten kijk je ook je ogen uit. Een must see is het Bahia Paleis dat midden in de stad ligt. Vorig jaar is het paleis ernstig beschadigd door de aardbevingen en momenteel vinden er herstelwerkzaamheden plaats waardoor het paleis gedeeltelijk open is voor bezichtigingen. Het Bahia paleis is één van de belangrijkste monumenten van het culturele erfgoed van Marokko, maar daarom ook erg druk bezocht. In het paleis zie je een aaneenschakeling van mooie ruimtes met houtsnijwerk en mozaïekpatronen. Helaas vinden er momenteel veel restauratiewerkzaamheden plaats en kun je niet alle ruimtes bekijken.

Ik kende niemand. Ik wist alleen de naam van de reisleidster. Inmiddels heb ik een heleboel mooie mensen leren kennen. Het is bijzonder hoe snel je naar elkaar toe trekt als je in een onbekende omgeving bent en met elkaar in hetzelfde schuitje zit. Met elkaar uit je comfortzone gaan, werkt verbindend. 

Van een singlereis had ik verwacht dat je altijd ‘aan’ moet staan, het ‘werken’ is om gesprekken op gang te houden en weinig tijd voor jezelf hebt. Maar nu weet ik beter. Reizen in een groep is ontzettend gezellig. Iedereen reist alleen dus je maakt snel contact. Je leert elkaar in korte tijd kennen en maakt samen bijzondere momenten mee. Dat werkt verbindend. Ik denk zelfs dat ik leuke contacten overhoud aan deze reis, al was dat niet mijn insteek.

Met een groepsreis ben je zelf geen tijd kwijt voor het regelen van de nodige zaken, zoals hoe je ergens komt of het kopen van tickets. Dat wordt allemaal voor je gedaan door de reisleidster en de buschauffeur zet je bij alle bezienswaardigheden pal vooraan af. Je hoeft eigenlijk alleen maar op tijd bij het ontbijt te zijn en te controleren of je koffer de bus in gaat.

Het reisprogramma is best intensief. Je ziet veel in korte tijd en maakt lange reisdagen. Maar er zijn ook optionele excursies en er is tijd om zelf op pad te gaan. Niets moet, alles mag. Met de reizen van FOX krijg je een geweldig avontuur op een presenteerblaadje aangereikt. Pak je koffer en ga het avontuur tegemoet!